แนวคิดการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุตามหลักพุทธปรัชญา

Main Article Content

ภูเบศร์ ติ๊บปะ
วารินทร์ นำภา

บทคัดย่อ

ทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาบริบทคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในประเทศไทย 2) เพื่อวิเคราะห์แนวคิดการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุตามหลักพุทธปรัชญาเถรวาท เป็นการวิจัยเอกสาร


ผลการศึกษาพบว่าผู้สูงอายุเป็นบุคคลที่มีอายุตั้งแต่ 60ปีขึ้นไป เป็นวัยบั้นปลายของชีวิต ปัจจุบันโครงสร้างประชากรของประเทศไทย มีอัตราส่วนของสูงอายุสูงขึ้น เพื่อให้ผู้สูงอายุมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น แนวนโยบายที่ภาครัฐปรากฏอยู่ในแผนปฏิบัติการด้านผู้สูงอายุ ระยะที่ 3 (พ.ศ. 2565-2580) ดำเนินการภายใต้วิสัยทัศน์ผู้สูงอายุมีคุณภาพชีวิตที่ดี มีหลักประกันมั่นคง เป็นพลังพัฒนาสังคม ความคาดหวังของสังคมไทยในอนาคตต้องการผู้สูงอายุที่มีศักยภาพ สามารถพึ่งพาตนเองได้ ในสภาวการณ์ที่ครอบครัวเริ่มเปลี่ยนเป็นสังคมเดี่ยวที่ส่งผลให้การดูแลผู้สูงอายุลดลงอย่างต่อเนื่อง


การส่งเสริมคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุตามหลักพุทธปรัชญาเถรวาทคือการสร้างความเข้าใจในกฎธรรมชาติ เกี่ยวกับชีวิตที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดตามวัยสูงอายุ พัฒนาแนวคิดที่ช่วยให้เกิดความสงบ และความสุข การสื่อสารอย่างสร้างสรรค์ และมีความเห็นอกเห็นใจ จะช่วยเสริมสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างผู้ดูแลผู้สูงอายุ ส่งเสริมกิจกรรมที่มีประโยชน์ ทั้งทางกายและจิตใจ การออกกำลังกาย และการทำกิจกรรมที่สร้างสรรค์ ทั้งนี้ เพื่อให้ผู้สูงอายุรู้สึกถึงคุณค่าและความสำคัญ ในชีวิต มองโลกในแง่ดีมีความสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมเพื่อให้ตนเองดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีคุณค่า มีศักดิ์ศรี เป็นที่ยอมรับ ต่อตนเองและสังคมตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิต

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ติ๊บปะ ภ., & นำภา ว. . . (2025). แนวคิดการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุตามหลักพุทธปรัชญา. วารสารปรัชญาอาศรม, 7(1), 25–36. สืบค้น จาก https://so09.tci-thaijo.org/index.php/jpar/article/view/6322
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

คำนวล คำมณี. (2556). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุแบบองค์รวมตามแนวพุทธปรัชญา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

คำนวล คำมณี. (2556)..แนวคิดพุทธปรัชญาในวรรณกรรมหนังสือบุดเรื่องท้าวชมพูฉบับสถาบันทักษิณคดีศึกษา..วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 13 (2), 105 - 153.

ชัยวัฒน์ อัตพัฒน์. (2553). เอกสารประกอบคำบรรยาย พป 307 สัมมนา สารัตถะแห่งพระพุทธศาสนาและปรัชญา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 76 - 77.

ธีรโชติ เกิดแก้ว. (2553). พุทธปรัชญา: มิติการมองโลกและชีวิตตามความจริง. กรุงเทพมหานคร: คอมเมอร์เชียลเวิลด์มีเดีย.

บุญมี แท่นแก้ว. (2545). ปรัชญาเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 3. พุทธปรัชญาเถรวาท. กรุงเทพมหานคร: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2550). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2550. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.

ศิริ ฮามสุโพธิ์. (2543). ประชากรกับการพัฒนาคุณภาพชีวิต. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์สุขภาพ.

วราภรณ์ มโนมัยพิบูลย์. (2560). การปรับตัวทางจิตใจของผู้สูงอายุไทยในสังคมเปลี่ยนแปลง. วารสารสังคมศาสตร์, 13 (2), 45 - 59.

Aristotle. (1999). Nicomachean ethics (T. Irwin, Trans., 2nd ed.). Hackett Publishing Company. (Original work published ca. 4th century BCE)

Frankl, V. E. (1985/2006). Man’s search for meaning (Rev. ed.). Boston, MA: Beacon Press.

World Health Organization. (2002). Active ageing: A policy framework. https://apps.who.int/iris/handle/10665/67215