การสร้างความร่วมมือและการมีส่วนร่วมของภาคีสาธารณะในบริหารและ การจัดการโครงการรักษ์นี้ที่บ้านเป้า เพื่อสืบสานวัฒนธรรมชุมชนและการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ตำบลบ้านเป้า อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินกลไกการสร้างความร่วมมือและการมีส่วนร่วมของภาคีสาธารณะในโครงการรักษ์นี้ที่บ้านเป้า ซึ่งมุ่งสืบสานวัฒนธรรมและส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในพื้นที่ตำบลบ้านเป้า อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ ตลอดจนศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการดำเนินโครงการ และเสนอแนวทางพัฒนาที่สอดคล้องกับบริบททางวัฒนธรรมและศักยภาพด้านการท่องเที่ยวของชุมชน การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง 75 คน ซึ่งประกอบด้วยผู้บริหาร เจ้าหน้าที่รัฐ ผู้นำท้องถิ่น ภาคเอกชน และประชาชนในพื้นที่ เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม และใช้สถิติในการวิเคราะห์ข้อมูล เช่น ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์และการสนทนากลุ่มกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 32 คน ซึ่งเป็นการวิเคราะห์ด้วยการตีความเชิงเนื้อหาพรรณนา
ผลการศึกษาพบว่า โครงการได้รับการประเมินในภาพรวมอยู่ในระดับสูงมาก (=4.58, S.D.=0.17) โดยทุกภาคส่วนมีบทบาทร่วมกันอย่างโดดเด่นในการขับเคลื่อนโครงการ ปัจจัยที่มีนัยสำคัญต่อความสำเร็จของโครงการ ได้แก่ โครงสร้างการดำเนินงานที่มีประสิทธิภาพ ความร่วมมือจากภาคีสาธารณะ การสนับสนุนด้านงบประมาณ และการบริหารแผนงานที่เป็นรูปธรรม โดยตัวแปรอิสระสามารถอธิบายความสำเร็จของโครงการได้ถึงร้อยละ 87 แนวทางสำคัญที่ได้จากการวิจัย ได้แก่ (1) การบูรณาการวัฒนธรรมและทรัพยากรท้องถิ่นในการออกแบบกิจกรรมท่องเที่ยว (2) การเสริมสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคประชาสังคม และภาคเอกชน (3) การพัฒนากลไกการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ (4) การวางแผนที่โปร่งใสและตรวจสอบได้ (5) การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และ (6) การพัฒนาศักยภาพผู้นำท้องถิ่นผ่านการฝึกอบรมและการสร้างเครือข่าย ผลการวิจัยนี้สะท้อนให้เห็นถึงบทบาทสำคัญของความร่วมมือจากภาคีสาธารณะในการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่ยั่งยืน อันเป็นกลไกสำคัญในการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม พร้อมทั้งสร้างคุณค่าและความเข้มแข็งให้กับชุมชนในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2561). แผนยุทธศาสตร์พัฒนาการท่องเที่ยว (พ.ศ. 2561-2564) ของกรมการท่องเที่ยว. กรมการท่องเที่ยว: วีไอพี ก็อปปี้ปริ้น.
กอปรลาภ อภัยภักดิ์ และสิริปภาภาค อัตถ์. (2567). การพัฒนาพื้นที่เชิงสร้างสรรค์เพื่อนำไปสู่การเรียนรู้การจัดการทรัพยากร วัฒนธรรม และการท่องเที่ยวที่ยั่งยืนของตำบลภูเขาทอง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(2), 577–592.
ณัฐดนัย แก้วโพนงาม. (2567). สร้างและพัฒนาเครือข่ายภาคประชาสังคมในการขับเคลื่อนงานนโยบายภาครัฐ สู่หมู่บ้านและชุมชน. วารสาร มจร. หริภุญชัยปริทรรศน์, 8(4), 351–362.
ณัฐวัฒน์ สิริพรวุฒิ. (2562). กระบวนการสร้างความเชื่อมั่นและยอมรับของประชาชนต่อการทำงาน ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดสิงห์บุรี. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 5(1), 120-137.
ธนเทพ ทองชมภู. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการนำนโยบายเกี่ยวกับความโปร่งใสและ เสริมสร้างคุณธรรมและจริยธรรมกรมพัฒนาที่ดินไปปฏิบัติ. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 2(2), 33–60.
ธนรัชต์ ขาวอ่อน และอลงกรณ์ คูตระกูล. (2559). ความร่วมมือระหว่างเทศบาลตำบลหนองควายกับประชาชนในการสร้างชุมชนโปร่งใส ตำบลหนองควาย อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 3(1),119-136.
เนตรชนก สูนาสวน, อำนวย บุญรัตนไมตรี, ชัยยงค์ พรหมวงค์ และอนันต์ เตียวต๋อย. (2565). การบริการสาธารณะและการมีส่วนร่วมเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนของผู้ประกอบการ. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 6(2), 296–306.
ประยุทธ ตั้งสงบ, นพดล อินทร์จันทร์ และกังวาน ยอดวิศิษฎ์ศักดิ์. (2568). ต้นแบบการพัฒนาเศรษฐกิจดิจิทัลผ่านทุนทางวัฒนธรรมในบริบทของการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(3), 322–339.
ประวิทย์ สวัสดิรักษา และสุริยจรัส เตชะตันมีนสกุล. (2566). แนวทางการจัดทำกิจกรรมโครงการสนับสนุนการสร้างความร่วมมือระหว่างองค์การภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคม เพื่อเป็นฐานรองรับทำประโยชน์สาธารณะ ตำบลบ้านเป้า อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยแม่โจ้
พลภัทร บริรักษ์ธนกุล, ภูมิภัควัชร์ ภูมิพงศ์คชศร, ณัฏฐ์ ตั้งปรีชาพาณิชย์, ไกรบุญ บันดาล, ณรงค์ศรีชัยบุญสูง, อธิสิทธิ์ นุชเนตร และสุทธิพงษ์ จุลเจริญ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพในการเสริมสร้างวัฒนธรรมองค์กร. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(2), 468–485.
พิชญา สุวรรณโน, สายสุดา สุขแสง, ยุวัลดา ชูรักษ์, อริสรา บุญรัตน์ และชิตพล เอกสายธาร. (2568). การพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือเชิงพื้นที่โดยชุมชนมีส่วนร่วม เพื่อสร้างจิตสำนึกความเป็นพลเมืองของสังคมพหุวัฒนธรรม อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา สู่ความเข้มแข็งอย่างยั่งยืน. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 12(4), 149–159.
วรวิทย์ นพแก้ว. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเพื่อการท่องเที่ยวโดยชุมชนในพื้นที่ตำบลห้วยแก้ว อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่. วารสารภูมินิเวศพัฒนาอย่างยั่งยืน, 4(2), 40-55
วลัยพร ชิณศรี และศุภณัฏฐ์ ทรัพย์นาวิน. (2567). การพัฒนาตัวแบบเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งบนฐานความร่วมมือในการบริหารจัดการปกครองท้องถิ่นผ่านงบประมาณแบบมีส่วนร่วม. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 22(2), 63–81.
วันดี ขันแก้ว, สายัณห์ อินนันใจ และสมจิต ขอนวงค์. (2567). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารท้องถิ่นในการพัฒนาชุมชนองค์การบริหารส่วนตำบลพลงตาเอี่ยม อำเภอวังจันทร์ จังหวัดระยอง. วารสารสังคมศาสตร์และศาสตร์รวมสมัย, 5(2), 66-80.
เศรษฐพงษ์ ปุจฉาการ, กนก พานทอง และปริญญา เรืองทิพย์. (2566). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนตำบลตามหลักประชารัฐ: ทฤษฎีฐานราก. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(6), 426–443.
Kimbu, A. N., and Ngoasong, M. Z. (2013). Centralised decentralisation of tourism development: A network perspective. Annals of tourism research, 40, 235-259.
