การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง นาฏยสร้างสรรค์จากนาฏยศัพท์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 วิทยาลัยนาฏศิลปนครศรีธรรมราช
THE DEVELOP A SET OF LEARNING ACTIVITIES ON THE TOPIC OF “CREATIVE THAI DANCE BASED ON THAI CLASSICAL DANCE TERMINOLOGIES” FOR MATTHAYOM 2 STUDENTS IN NAKHON SI THAMARAT COLLEGE OF DRAMATIC ARTS.
คำสำคัญ:
ชุดกิจกรรมการเรียนรู้, นาฏยสร้างสรรค์จากนาฏยศัพท์, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้, ความพึงพอใจบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ (1) เพื่อพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง นาฏยสร้างสรรค์จากนาฏยศัพท์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 วิทยาลัยนาฏศิลปนครศรีธรรมราช (2) เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง นาฏยสร้างสรรค์จากนาฏยศัพท์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 วิทยาลัยนาฏศิลปนครศรีธรรมราช (3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนจากการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง นาฏยสร้างสรรค์จากนาฏยศัพท์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 วิทยาลัยนาฏศิลปนครศรีธรรมราช
การวิจัยครั้งนี้มีวิธีดำเนินการวิจัยแบบกึ่งทดลอง มีกลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 สาขานาฏศิลป์ไทยละคร ภาควิชานาฏศิลป์ ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 วิทยาลัยนาฏศิลปนครศรีธรรมราช จำนวน 16 คน ใช้วิธีคัดเลือกกลุ่มเป้าหมายแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง นาฏยสร้างสรรค์จากนาฏยศัพท์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 2) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง นาฏยสร้างสรรค์จากนาฏยศัพท์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 3) แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 4) แบบประเมินทักษะความคิดสร้างสรรค์ และ 5) แบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนจากการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ ค่าสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (x bar) ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และค่า t-test
ผลการวิจัย เรื่อง การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง นาฏยสร้างสรรค์จากนาฏยศัพท์ พบว่า (1) ผลการพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ มีค่าประสิทธิภาพ E1 / E2 เท่ากับ 81.42 /83.12 ซึ่งตรงตามเกณฑ์ 80/80 ที่ได้กำหนดไว้ (2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ พบว่า สูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยหลังเรียน (x bar = 24.93 , S.D. = 1.84) สูงกว่าก่อนเรียน (x bar = 16.06, S.D. = 3.04) (3) แบบประเมินทักษะความคิดสร้างสรรค์ มีค่าเฉลี่ย (x bar = 3.86 , S.D. = 0.28) อยู่ในระดับดีมาก (4) แบบสังเกตพฤติกรรมการสร้างสรรค์ของนักเรียน มีค่าเฉลี่ย (x bar = 3.54 , S.D. = 0.27) อยู่ในระดับดีมาก (5) ความพึงพอใจของนักเรียนจากการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ พบว่า มีความพึงพอใจอยู่ในระดับดีมาก ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.86 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.18 (x bar = 4.86 , S.D. = 0.18)
เอกสารอ้างอิง
กิดานันท์ มลิทอง. (2546). เทคโนโลยีทางการศึกษา : สื่อการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
จันทรา ด่านคงรักษ์. (2561). การพัฒนาการสอนทักษะการคิดสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จารุวรรณ ส่งเสริม. ความงามทางด้านนาฏศิลป์ไทย. (2559). วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม. ปีที่ 4 (ฉบับที่ 2), 59
ชไมพร จันทรวิบูลย์. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้ : ระบํากฤษดาภินิหารโดยทักษะปฏิบัติของเดวีส์(วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชมงคลธัญบุรี.
ณัฏฐภรณ์ หลาวทอง. (2561). การสร้างเครื่องมือการวิจัยทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2.กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทาริกา สมพงษ์. (2563). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้โดยการกำกับตนเอง เรื่อง ชนิดและหน้าที่ของคำ กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต (หลักสูตรและการสอน). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
นุชลี อุปภัย. (2555). จิตวิทยาการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : บริษัท วี.พริ้นท์. (1991) จำกัด.
นงนภัส ขจรมาลี (2562). การทดลองสร้างท่ารำไทยจากหลักการวิเคราะห์ การเคลื่อนไหวร่างกายของลาบาน. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น.
________. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น.
ปุณณดา แจ้งพลอย. (2564). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ สําหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏรําไพพรรณี.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2545). หลักการวัดและประเมินผลการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : เฮ้าท์ออฟเคอร์ มีสท์.
พีรพงศ์ เสนไสย. (2546). นาฏยประดิษฐ์. พิมพ์ครั้งที่ 1. มหาสารคาม : คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
วิริยะ ฤาชัยพาณิชย์. (2558). การสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐาน Creativity-based Learning (CBL). วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้, 1(2), 23-37.
วิริยะ ฤาชัยพาณิชย์ และวรวรรณ นิมิตพงษ์กุล. (2562). สอนสร้างสรรค์ เรียนสนุกยุค 4.0. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น.
วิมลศรี อุปรมัย. (2553). นาฏกรรมและการละคร. กรุงเทพฯ : บริษัทแอคทีฟพริ้นท์ จำกัด.
วิไลวรรณ ไชยลังการ และศิริวัฒน์ ขำเกิด (2561). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ สาระนาฏศิลป์ เรื่องรำวงมาตรฐาน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์, มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. (2563). ความพึงพอใจของบุคลากรเกี่ยวกับการดำเนินการตามจุดเน้น และจุดเด่น หรือความเชี่ยวชาญเฉพาะของมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ประจำปีการศึกษา 2563. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
สุมิตร เทพวงษ์ (2541) นาฏศิลป์ไทย : นาฏศิลป์ไทยสำหรับครูประถมและมัธยม. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
สุมลมาลย์ นิ่มเนติพันธ์ และสุมนรตี นิ่มเนติพันธ์. (2551). นาฏศิลป์ไทย ม.4. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร : อักษรเจริญทัศน์ อจท.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้ ศิลปะ ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร : ชุมนุมสหกรณ์ การเกษตรแห่งประเทศไทย.
หลักสูตรนาฏดุริยางคศิลป์ ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (ปรับปรุง พุทธศักราช 2562). สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม. กรุงเทพ : บริษัท ไทภูมิ พับลิชชิ่ง จำกัด.
อุษา สบฤกษ์ (2545). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนนาฏยสรรค์ที่ส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ทางนาฏศิลป์ ของผู้เรียนวิชานาฎศิลป์ไทยในสถาบันอุดมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญา ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชา อุดมศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
