การพัฒนานักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทยให้มีทักษะของนักนวัตกรเพื่อสร้างสรรค์สื่อการเรียนรู้ในโลกอนาคตผ่านกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้
DEVELOPING THAI LANGUAGE STUDENTS TO HAVE INNOVATOR SKILLS TO CREATE LEARNING MEDIA IN THE FUTURE THROUGH THE LEARNING COMMUNITY PROCESS
คำสำคัญ:
นักนวัตกร, ชุมชนแห่งการเรียนรู้ (PLC), การเรียนรู้เชิงรุก, สื่อสร้างสรรค์ภาษาไทยบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษากระบวนการพัฒนานักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทยให้มีทักษะของนักนวัตกรเพื่อสร้างสรรค์สื่อการเรียนรู้ในโลกอนาคตผ่านกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้ 2. พัฒนาสื่อการเรียนรู้วิชาภาษาไทยที่ส่งเสริมการจัดการเรียนรู้รูปแบบ Active Learning ผ่านกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้ ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ และ 3.ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทยที่เข้าร่วมโครงการพัฒนานักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทยให้มีทักษะของนักนวัตกรเพื่อสร้างสรรค์สื่อการเรียนรู้ในโลกอนาคตผ่านกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้ โดยมีกลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย คือ นักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย ชั้นปีที่ 2 คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี จำนวน 51 คน ดำเนินการวิจัยตามวงจรคุณภาพ PDCA ร่วมกับขั้นตอนการพัฒนานักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทยให้เป็นนักนวัตกรที่คณะผู้วิจัยพัฒนาขึ้นเพิ่มเติมอีก 4 กระบวนการ ได้แก่ 1. การสร้างทีม 2. การวิเคราะห์ 3. การปฏิบัติ และ 4. การสะท้อนผล เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบประเมินผลงานสื่อสร้างสรรค์และแบบประเมินความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษาสามารถสร้างสรรค์สื่อนวัตกรรมการเรียนรู้ผ่านกระบวนการ PLC จำนวน 12 เรื่อง มีค่าประสิทธิภาพ E1/E2 เท่ากับ 82.826/84.130 โดยเกิดทักษะทางเทคโนโลยีดิจิทัล และทักษะการทำงานเป็นทีม 2) ความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อโครงการโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (x̄ = 4.89, S.D. = 0.12) และ 3) นักศึกษาเกิดการพัฒนากระบวนการคิดวิเคราะห์และการแก้ปัญหา สามารถเปลี่ยนอุปสรรคทางเทคนิคให้เป็นโอกาสในการเรียนรู้ร่วมกัน นำไปสู่การเป็นนวัตกรทางการศึกษาที่มีคุณภาพ
เอกสารอ้างอิง
พิรุฬห์พร แสนแพง. (2563). การพัฒนารูปแบบการพัฒนาตนเองด้วยกระบวนการ PLC ของครูศูนย์การศึกษา นอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2561). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลังกับ PLC เพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542, 19 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก., 1- 23.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. (2562, 1 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 57ก, 49-53.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2555). วิธีวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 7). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ยุรพร ศุทธรัตน์. (2552). องค์การเพื่อการเรียนรู้. กรุงเทพ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วสันต์ สุทธาวาศ และ ธีระวัฒน์ จันทึก. (2559). วิธีพัฒนาศักยภาพความเป็นนวัตกรการศึกษา. วารสารวิชาการ Veridian E- Journal, Silpakorn University. 9 (1), 148-167.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2546). การวิจัยในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น.
วิราวรรณ์ เพ็ชรนาวา. (2563). แนวทางการพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนมัธยมศึกษาในสห วิทยาเขตวิภาวดี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สมเกียรติ สัจจารักษ์ และคณะ. (2563). การจัดการเรียนรู้ผ่านชุมชนการเรียนรู้วิชาชีพ (PLC) ของโรงเรียน เทศบาลปลูกปัญญา ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอเจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดาสิริโสภาพัณณวดี. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย. 11(2). 147-167.
Sergiovanni, T. J. (1994). Leadership as pedagogy, capital development and school effectiveness. International Journal of Leadership in Education, 1, 37-46.
