Bamboo Garland: A Case Study of the Identity Patterns in Chaiyaphum Handwoven Fabrics

Main Article Content

Peerapat Tansattru
Arissara Samutpraput
Vijit Sonhom
Sopida Wisansakkul

Abstract

This research aimed to design and develop bamboo garlands by incorporating Chaiyaphum's signature woven fabric patterns and to study consumer satisfaction with the designs. This research employs a mixed-methods approach, combining qualitative data collection from local knowledge documents and interviews with experts in textiles and bamboo handicrafts, with quantitative research using satisfaction questionnaires administered to a sample of 100 consumers. The results revealed that the most appropriate woven fabric pattern for bamboo garlands is the Khonari pattern, which represents attachment, respect, and auspiciousness, consistent with the symbolic value of the garlands. Respondents' satisfaction with the bamboo garlands revealed the highest level of overall consumer satisfaction (mean = 4.53±0.66). Integrating local woven fabric patterns into contemporary product designs can create sustainable cultural and economic value. Bamboo garlands with Chaiyaphum woven fabric patterns can serve as handicraft souvenirs and creative decorations. They also serve as a valuable development strategy for local products, aligning with the concept of the creative economy and preserving Thai wisdom in a contemporary way.

Article Details

How to Cite
Tansattru, P., Samutpraput, A., Sonhom, V., & Wisansakkul, S. (2026). Bamboo Garland: A Case Study of the Identity Patterns in Chaiyaphum Handwoven Fabrics. Journal of Sustainable Home Economics and Culture, 8(2), 120–136. retrieved from https://so09.tci-thaijo.org/index.php/hecrmutp/article/view/7723
Section
Research Article

References

กิตติศักดิ์ อริยะเครือ, จรัสพิมพ์ วังเย็น, ไอรดา สุดสังข์, สุดากาญจน์ แยบดี, เสาวนีย์ รัฐนิธิคุณานนท์, ศรัณย์ จันทร์แก้ว และสุวารี เนตรกระจ่าง. (2568). การสืบสานภูมิปัญญาด้านหัตถกรรมผ้าไหมไทย สู่การสร้างอัตลักษณ์ผลิตภัณฑ์ ด้วยการบูรณาการองค์ความรู้ร่วมสมัย เผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมในระดับสากล ในการขับเคลื่อนกิจกรรมมหกรรมผ้าไหมไทย “ไหมไทยสู่เส้นทางโลก” ครั้งที่ 13. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(5), 68-81.

เกรียงศักดิ์ เขียวมั่ง. (2568). นวัตกรรมสร้างสรรค์ ผลิตภัณฑ์หัตถศิลป์เชิงบูรณาการ จากภูมิปัญญาท้องถิ่นจังหวัดสระแก้ว. วารสารวิชาการนวัตกรรมเทคโนโลยีอุตสาหกรรม, 3(1), 47-58.

นริศรา กรุดนาค และนรินทร์ สังข์รักษา. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานทุนทางวัฒนธรรม เพื่อเสริมสร้างเศรษฐกิจสร้างสรรค์ “ย่านเมืองเก่า” จังหวัดเพชรบุรี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(10), 335-349.

บุญฤทธิ์ สโมสร และกัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2567). แนวทางการบริหารจัดการเพื่อเพิ่มมูลค่าวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตร. Journal of Modern Learning Development, 9(9), 628-641.

ประภาศรี ถนอมธรรม. (2562). คุณค่าอัตลักษณ์ของผ้ามัดหมี่พื้นเมืองของจังหวัดชัยภูมิ. มนุษยสังคมสาร (มสส.) คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 16(2), 33-54.

พีรติ จึงประกอบ. (2561). แนวทางการสร้างสรรค์งานออกแบบสัญลักษณ์ความเชื่อความศรัทธาแห่งพวงมาลัยไทย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 14(2), 109-138.

แพรภัทร ยอดแก้ว. (2566). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้าทอตีนจกเชิงสร้างสรรค์และบรรจุภัณฑ์ ของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่งในจังหวัดนครปฐม เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(1), 14-30.

มะโนด สุขตาม, ยุพดี สินมาก, อภินันทิชัย โจมสติ, บัญชา ชื่นจิต และกัญญา เยี่ยมสวัสดิ์. (2566). องค์ความรู้ด้านงานหัตถกรรมจักสานไม้ไผ่และภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการพัฒนาผลิตภัณฑ์ และสร้างมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์ ชมรมผู้สูงอายุตำบลทุ่งมน อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 8(2), 149–159. https://doi.org/10.14456/journalindus.2023.25

ศรีนาฎ ไพโรหกุล. (2565). การออกแบบเชิงอารมณ์ในงานออกแบบผลิตภัณฑ์ลักษณะไทยประยุกต์. วารสารวิชาการ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล., 34(1), 82-101.

สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2568). สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร (รายเดือน). https://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statMONTH/statmonth/#/displayData.

สำรวย สุดเฉลียว. (2565). ความหลากชนิดของไผ่ในชุมชนภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย และการใช้ประโยชน์ : กรณีศึกษาชนเผ่าผู้ไท [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สุชาติ อิ่มสำราญ, พรเทพ เลิศเทวศิริ และอินทิรา พรมพันธุ์. (2564). การออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกจากอัตลักษณ์ศิลปะพื้นบ้านสำหรับนักท่องเที่ยว. วารสารวิชาการ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล., 33(2), 115-129.

Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd Ed). NewYork: Harper and Row Publications.