Satisfaction with an electronic book on fashion knowledge

Main Article Content

Autcha Hattayananont
Krittaporn Chooseng
Katethip Kringern
Suwadee Pradab
Manlika Jongchit
Tritika Pichitdej
Nutchaya Piakaew
Kecha Lawongsa

Abstract

The objectives of this research were to create an e-book on fashion knowledge and study the satisfaction of e-book users distributed via social media in February-August 2023. The target sample consisted of 77 general people who viewed electronic books and responded to questionnaires about their satisfaction with using electronic books, using a convenience sampling method. The results were statistically analyzed with frequency, percentage, mean, standard deviation, and content analysis. The e-book was created with FlipHTML5 and was designed as a non-linear content structure. The majority of respondents were female (85.71%), students (50.65%), aged 18-22 years old (54.55%), used mobile phones as a tool to access knowledge on the internet (52.82%), and used electronic books (74.03%). The samples were satisfied with the electronic book on fashion knowledge at a high level in all aspects. These include the content (x̅=4.33), the quality (x̅=4.39), and the overall content (x̅=4.49). The suggestions from the research include that the contents should be diverse for learning and should be divided the content into subtopics, as well as, the animations should be added to make it interesting. In addition, digital knowledge should be promoted through topic-specific electronic books in a multimedia format to enhance knowledge and skills for those interested in using them as a career.

Article Details

How to Cite
Hattayananont, A., Chooseng, K., Kringern, K., Pradab, S., Jongchit, M., Pichitdej, T., Piakaew, N., & Lawongsa, K. . (2023). Satisfaction with an electronic book on fashion knowledge. Journal of Sustainable Home Economics and Culture, 5(2), 42–55. retrieved from https://so09.tci-thaijo.org/index.php/hecrmutp/article/view/2178
Section
Research Article

References

กองสถิติเศรษฐกิจ สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). สรุปผลที่สำคัญ สำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. 2563. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.

กุลธิดา เด่นวิทยานันท์. (2561, 28 มิถุนายน). “อีบุ๊ก” โอกาสที่มากับความท้าทายของธุรกิจสิ่งพิมพ์ไทย. https://www.pwc.com/th/en/pwc-thailand-blogs/blog-20180628.html

จินตวีร์ คล้ายสังข์. (2555). Desktop Publishing สู่ e-book เพื่อการส่งเสริมการใฝ่รู้ของผู้เรียนยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ณัฐกร สงคราม. (2554). การออกแบบและพัฒนามัลติมีเดียเพื่อการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บงกช ทองเอี่ยม. (2561). การพัฒนาตัวชี้วัดทักษะการรู้ดิจิทัลของนักศึกษาวิชาชีพครูในมหาวิทยาลัยแบบไม่จำกัดรับ. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 4(1), 291-302.

ปรานม ดีรอด. (2565). การพัฒนาหนังสืออิเล็กทรอนิกสที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในรายวิชาการออกกําลังกายเพื่อสุขภาพสําหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรังสิต. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 33(1), 9-20.

ปิยนันท์ สวัสดิ์ศฤงฆาร. (2566, 16 พฤษภาคม). การออกแบบหลักสูตรและการสอนด้วย ADDIE Model. https://drpiyanan.com/2023/05/19/addie-model-of-instructional-design/

พีรวิชญ์ คำเจริญ และวีรพงษ์ พลนิกรกิจ. (2561). การรู้เท่าทันดิจิทัล : วิวัฒนาการ ความหมายและการสังเคราะห์ทักษะ. วารสารวิทยาการสารสนเทศและเทคโนโลยีประยุกต์, 1(2), 72-81.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และสมพงศ์ วิทยศักดิ์พันธุ์. (บรรณาธิการ). (2561). เปลี่ยนผ่านการศึกษาสู่การศึกษาไทย 4.0 (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

ลินดา อินทราลักษณ์. (2562). การพัฒนาหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ เรื่อง การออกแบบมัลติมีเดีย. วารสารวิชาการศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 10(2), 201-209.

วสนนท์ พงษ์สวัสดิ์ . (2561). “การศึกษาไทย 4.0 การศึกษาเพื่อผลผลิตช่วยกันคิดอย่างมีเป้าหมาย” น.74-80. ใน ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และสมพงศ์ วิทยศักดิ์พันธุ์. (บรรณาธิการ). (2561). เปลี่ยนผ่านการศึกษาสู่การศึกษาไทย 4.0 (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

วิทยา วาโย, อภิรดี เจริญนุกูล, ฉัตรสุดา กานกายันต์ และจรรยา คนใหญ่. (2563). การเรียนการสอนแบบออนไลน์ภายใต้สถานการณ์แพร่ระบาดของไวรัส COVID-19 : แนวคิดและการประยุกต์ใช้จัดการเรียนการสอน. วารสารศูนย์อนามัยที่ 9, 14(34), 285-298.

วิวัฒน์ มีสุวรรณ์. (2565). วิจัยทางเทคโนโลยีการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2560). แนวทางพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการและบุคลากรภาครัฐ เพื่อการปรับเปลี่ยนเป็นรัฐบาลดิจิทัล. สำนักงานคณะ กรรมการข้าราชการพลเรือน.

สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). หลักสูตรการเข้าใจดิจิทัลสำหรับพลเมืองไทย. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.

สุทธิพร แท่นทอง. (2562). ทฤษฎีและการเรียนรู้ในโลกยุคดิจิทัล: ทฤษฎีเชื่อมโยงความรู้และการเรียนรู้แบบผสมผสาน. วารสารสวนสุนันทาวิชาการและวิจัย, 14(1), 79-93.

อัชชา หัทยานานนท์, เกศทิพย์ กรี่เงิน, กฤตพร ชูเส้ง, ศรัทธา แข่งเพ็ญแข, สุวดี ประดับ, ลักขณา จาตกานนท์ และมัลลิกา จงจิตต์. (2565). แนวทางการพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนสาขาวิชาออกแบบแฟชั่นผ้าและเครื่องแต่งกาย คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร. วารสารเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร, 4(1), 76-92.

เอกราช จันทรประดิษฐ์. (2563, 26 สิงหาคม). เรียนรู้ด้วยตนเองอย่างไร…ให้เกิดผล..(ลัพธ์). https://www2.si.mahidol.ac.th/km/knowledgeassets/kmexperience/kmarticle/14768/