การประเมินศักยภาพของมัคคุเทศก์ทั่วไปในการนำชมแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินศักยภาพในการนำชมแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของมัคคุเทศก์ทั่วไป เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบสะดวก ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ t-test ผลการวิจัยพบว่า ศักยภาพการนำชมแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของมัคคุเทศก์ทั่วไป โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะด้านบุคลิกภาพได้รับคะแนนเฉลี่ยสูงสุด ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นภายในกลุ่มนักท่องเที่ยวที่มีต่อศักยภาพการนำชมแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของมัคคุเทศก์ทั่วไปพบว่า ทุกด้านมีความคิดเห็นแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และแนวทางการพัฒนาศักยภาพการนำชมแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของมัคคุเทศก์ทั่วไป มีดังนี้ 1) ด้านบุคลิกภาพ ควรมีความสุภาพอ่อนน้อมทั้งทางวาจาและพฤติกรรม 2) ด้านความรู้ ควรมีความรู้เกี่ยวกับการท่องเที่ยวประเภทต่าง ๆ 3) ด้านทักษะ ควรมีทักษะในการทำงานเป็นทีม 4) ด้านทัศนคติ ควรมีความสามารถในการควบคุมอารมณ์ได้ดี และ 5) ด้านจรรยาบรรณ ควรมีความตรงต่อเวลา
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566-2570). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กฎกระทรวงการอนุญาตเป็นมัคคุเทศก์ พ.ศ.2561. (2561, มิถุนายน 22). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 43ก, หน้า 10-15.
จารุณี ศรีบุรี, งามนิจ แสนนำพล และสุนิศา เฟรนเซิ้ล. (2562). แนวทางการพัฒนาคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของมัคคุเทศก์เฉพาะภูมิภาค (ภาคเหนือ) (รายงานผลวิจัย). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
เจนนิสตรา สิริศรีเสริมวงศ์. (2565). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของมัคคุเทศก์เพื่อสร้างประสบการณ์การท่องเที่ยวให้กับนักท่องเที่ยวชาวไทยสำหรับการท่องเที่ยวเพื่อเป็นรางวัล [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
นันทพร ชเลจร และชญาณิศา วงษ์พันธุ์. (2562). คุณลักษณะที่พึงประสงค์ของมัคคุเทศก์ชาวไทยในการเข้าสู่ประชาคมอาเซียนในมุมมองของผู้ประกอบการธุรกิจท่องเที่ยวในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต, 14(1), 1–14.
พรพิสุทธิ์ ภมรศิริตระกูล. (2561). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของมัคคุเทศก์ที่พึงประสงค์ต่อการให้บริการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของประเทศไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วันวิวาห์ แซ่ชั้น และสมศักดิ์ คงเที่ยง. (2559). ทักษะของมัคคุเทศก์ชาวไทยที่ดูแลนักท่องเที่ยวชาวจีน กรณีศึกษา สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา [รายงานผลการวิจัย]. มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
วรรณวรี ละลิ่ว. (2558). แนวทางการพัฒนาคุณภาพการให้บริการของมัคคุเทศก์ในเขตกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ ประเด็นการท่องเที่ยว พ.ศ. 2561–2580. สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สิทธา อนันธขาล. (2563). แนวทางการพัฒนาศักยภาพมัคคุเทศก์จังหวัดสตูล [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 22(140), 1–55.
Michelin Guide. (2565, ตุลาคม 10). เดินเที่ยว กิน รอบเกาะรัตนโกสินทร์ เคล้าประวัติศาสตร์กรุงเทพฯ ที่น่ารื่นรมย์. https://guide.michelin.com/th/th/article/dining-out/a-michelin-listed-food-map-of-bangkok-s-historic-rattanakosin
Tilden, F. (2017). Interpreting our heritage (4th ed.). University of North Carolina Press.
United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. (2017). Tourism, culture and sustainable development. UNESCO Publishing.
Weiler, B. & Black, R. (2020). Tour guiding research: Insights, issues and implications. Channel View Publications.
World Tourism Organization. (2018). Tourism and culture synergies. UNWTO. https://doi.org/10.18111/9789284418978
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper and Row.
