การสร้างสรรค์ประติมากรรมร่วมสมัยจากพุทธศิลป์พุทธประวัติเพื่อสื่อธรรม
คำสำคัญ:
ประติมากรรมร่วมสมัย, พุทธศิลป์, พุทธประวัติ, ศิลปะล้านนา, การวิจัยเชิงสร้างสรรค์บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประวัติความเป็นมา โครงสร้างเนื้อหาวรรณกรรมพุทธประวัติ 2) วิเคราะห์รูปแบบจิตรกรรมฝาผนังและประติมากรรมที่เกี่ยวเนื่องกับพุทธประวัติในล้านนา 3) สร้างสรรค์ประติมากรรมร่วมสมัยจากพุทธศิลป์พุทธประวัติเพื่อสื่อพุทธธรรม ผ่านรูปทรงเชิงสัญลักษณ์
รูปแบบการวิจัย การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสาน ทั้งการวิจัยเชิงเอกสาร ภาคสนาม และการวิจัยเชิงสร้างสรรค์ พื้นที่วิจัยประกอบด้วยวัดและแหล่งพุทธศิลป์ในจังหวัดเชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง และพะเยา จำนวน 24 แห่ง โดยมีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 8 รูป/คน
ผลการวิจัยพบว่า 1) วรรณกรรมพุทธประวัติเป็นสื่อสำคัญในการถ่ายทอดหลักธรรมผ่านเรื่องราวพระพุทธเจ้า และมีบทบาทในการหล่อหลอมศรัทธาและแนวทางการดำเนินชีวิตของพุทธศาสนิกชน
2) จิตรกรรมและประติมากรรมพุทธประวัติในล้านนามีทั้งรูปแบบการเล่าเรื่องต่อเนื่องและภาพเชิงสัญลักษณ์ โดยใช้สัญลักษณ์ทางพุทธศิลป์เพื่อสื่อหลักธรรม พร้อมผสมผสานอัตลักษณ์ท้องถิ่นเข้ากับเนื้อหาพุทธประวัติ
3) การสร้างสรรค์ประติมากรรมพุทธประวัติทั้ง 4 ตอน ได้แก่ ประสูติ ตรัสรู้ ปฐมเทศนา และปรินิพพาน เป็นการบูรณาการวรรณกรรมพุทธประวัติ หลักธรรม และศิลปกรรมล้านนา ผ่านกระบวนการวิจัยเชิงสร้างสรรค์ โดยใช้การออกแบบสามมิติและเทคโนโลยีการพิมพ์สามมิติ เพื่อถ่ายทอดธรรมะผ่านรูปทรงและสัญลักษณ์ร่วมสมัยให้สามารถเข้าถึงผู้ชมในบริบทปัจจุบันได้อย่างเหมาะสม ได้แก่ การใช้ดอกบัวเป็นสัญลักษณ์แห่งความบริสุทธิ์และความเป็นมหาบุรุษในตอนประสูติ ใช้ต้นโพธิ์สื่อสถานที่ในการตรัสรู้ ในตอนตรัสรู้ ใช้ธรรมจักรเป็นสัญลักษณ์ของการประกาศพระธรรมในตอนปฐมเทศนา และใช้อิริยาบถปรินิพพานสื่อหลักไตรลักษณ์และความหลุดพ้นในตอนปรินิพพาน อันเป็นการถ่ายทอดพุทธธรรมผ่านรูปทรงและสัญลักษณ์ร่วมสมัยให้เข้าถึงผู้ชมในบริบทปัจจุบันได้อย่างเหมาะสม
เอกสารอ้างอิง
กรุณา-เรืองอุไร กุศลาสัย. (2544). พระพุทธเจ้าในทัศนะสามรัตนบุรุษของอินเดีย. กรุงเทพมหานคร: สุขภาพใจ.
จันทร์ ชูแก้ว. (2539). พระพุทธประวัติ: มหาบุรุษแห่งชมพูทวีป. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
จิม สุปังกัต. (2554). ศิลปะร่วมสมัย (อะไร เมื่อไร ที่ไหน). สืบค้นเมื่อ 19 ธันวาคม 2568, จาก https://arts.su.ac.th/thaicritic/?p=154
ฉลองเดช คูภานุมาต. (2562).แนวคิดพระอดีตพุทธเจ้าในงานพุทธศิลป์ล้านนาเพื่อการสร้างสรรค์ศิลปะร่วมสมัย. วารสารวิจิตรศิลป์, 10(1), 182-208. Link : https://so02.tci-thaijo.org/index.php/fineartsJournal/article/view/127021/141843
ฉลองเดช คูภานุมาต. (2556). แนวคิดมหาปุริสลักขณะ พระพุทธปฏิมา ศิลปะไทลื้อ เมืองน่าน ซึ่งปรากฏใน พระพุทธปฏิมาศิลปะไทลื้อ เมืองน่าน. วารสารวิตรศิลป์, 4(2), 117-118. Link : https://so02.tci-thaijo.org/index.php/fineartsJournal/article/view /77633/62266
ชลูด นิ่มเสมอ. (2533). องค์ประกอบของศิลปะ. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
ปัณณวิชญ์ ซาไข. (2568). การสร้างสรรค์ศิลปะด้วยเทคโนโลยีเสมือนจริง (เมตาเวิร์ส) เพื่อเผยแพร่องค์ความรู้พระพุทธรูปสำคัญในจังหวัดกาญจนบุรี. วารสารพุทธศิลปกรรม. 8(1), 15. Link : https://so09.tci-thaijo.org/index.php/barts/article/view/6283/4167
พระกฤติพงษ์ สุรปญฺโญ (อุ่นเมือง). (2567). วิเคราะห์การประยุกต์ใช้หลักไตรลักษณ์ของชาวพุทธในสังคมไทย. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระนิติพัฒน์ อุชุจาโร, พระอธิวัฒน์ รตนวณฺโณ, พูนชัย ปันธิยะ,สมหวัง แก้วสุฟอง. (2566). คตินิยม รูปแบบ และนวัตกรรมการสร้างพระพุทธรูปทรงเครื่อง. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา. 14(1), 98. Link : https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JBS/article/view/263683/176336
พระราชปริยัติ (สฤษดิ์ สิริธโร). (2548). งานวิจัยและวรรณกรรมทางพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาบรรณาคาร.
พุทธทาสภิกขุ. (2554). หลักปฏิบัติเกี่ยวกับปฏิจจสมุปบาท. กรุงเทพมหานคร: สุขภาพใจ.
วิชชา เจริญสุข. (2569). วิวัฒนาการและแนวโน้มของเทคโนโลยีการสร้างแบบจำลอง 3 มิติ. วารสารนวัตกรรมสังคมและเทคโนโลยสื่อสารมวลชน. 9(1), 114. Link : https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JRBGS/article/view/279944/191050
วินัย ภู่ระหงษ์. (2526). วรรณคดีศาสนา. เอกสารการสอนชุดวิชาภาษาไทย 4.มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศิริศักดิ์ อภิศักดิ์มนตรี. (2560). วรรณกรรมพุทธประวัติ: การตีความหมาย พัฒนาการ และคุณค่า. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
สาธนีย์ เหลืองพิทักษ์.(2560) การศึกษาวิเคราะห์มหาปุริสลักษณะที่ปรากฏในพระพุทธรูปสำคัญใน ล้านนา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
แสวง แสนบุตร. (2556).การอธิบายอริยสัจ 4 ในคัมภีร์พระพุทธศาสนา. สารนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
อิทธิพล ตั้งโฉลก. (2550). แนวทางการสอนและสร้างสรรค์จิตรกรรมขั้นสูง. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.