พุทธปฏิมาปางลีลาในศิลปะล้านนา : คติ คุณค่า และภูมิปัญญา

ผู้แต่ง

  • วรวัฒน์ เขียวติ๊บ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่
  • สุชัย สิริรวีกูล มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่
  • ลิปิกร มาแก้ว มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา

คำสำคัญ:

พุทธปฏิมาปางลีลา, ศิลปะล้านนา, คติ, คุณค่า

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์คติ คุณค่าพุทธปฏิมาปางลีลาในศิลปะล้านนาและวิเคราะห์ภูมิปัญญาการสร้างสรรค์พุทธปฏิมาปางลีลาในอัตลักษณ์ล้านนา การศึึกษาอาศัยระเบียบวิธีทางประวัติศาสตร์ศิลปะ และโบราณคดีโดยใช้การสำรวจภาคสนาม การวิเคราะห์รูปแบบพุทธปฏิมาปางลีลาในศิลปะล้านนา และการศึึกษาข้อมูลจากเอกสารทางประวัติศาสตร์ควบคู่กัน พื้นที่ศึึกษาหลัก ได้แก่ วัดเชียงมั่น วัดพระเจ้าเม็งราย วัดเจดีย์หลวง เชียงใหม่ และวัดพระธาตุหริภุชชัย ลำพูน

ผลการศึกษาพบว่า การสร้างสรรค์พุทธปฏิมาปางลีลาในอัตลักษณ์ล้านนาได้รับอิทธิพลจากพุทธศาสนาเถรวาทแบบลังกาวงศ์เชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา แสดงถึงหลักการสร้างงานที่เกิดจากคติจักรวาลวิทยาแบบล้านนา ที่มีแนวคิดว่าพระพุทธเจ้าผู้เป็นศูนย์กลางจักรวาลทางธรรม และมีคุณค่าทางศิลปกรรม ด้านรูปแบบ อัตลักษณ์ล้านนา จิตวิญญาณ และคุณค่าต่อสังคมร่วมสมัย และภูมิปัญญาการสร้างสรรค์พุทธปฏิมาปางลีลาในอัตลักษณ์ล้านนานั้นเป็นการบูรณาการคติธรรมทางพุทธศาสนา ความรู้เชิงช่าง และรสนิยมงามแบบล้านนา เพื่อสร้างรูปเคารพที่มิใช่เพียงงานศิลป์ แต่เป็นสัญลักษณ์แห่งการก้าวเดินของปัญญาและศรัทธาในวิถีวัฒนธรรมล้านนา

การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าคติ คุณค่า ภูมิปัญญา ของพุทธปฏิมาปางลีลาในศิลปะล้านนามีความสัมพันธ์กันที่เป็นรากฐานทางความคิด ความหมาย และกระบวนการทางวัฒนธรรมที่แปรรากฐานนั้นให้ปรากฏเป็นรูปธรรมทางศิลปกรรม ทั้งสองจึงมีความสัมพันธ์แบบเหตุปัจจัย ที่เกื้อหนุนและหล่อหลอมอัตลักษณ์ล้านนาให้ดำรงอยู่อย่างต่อเนื่องในบริบทสังคมร่วมสมัย

เอกสารอ้างอิง

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

เฉลิมวุฒิ ต๊ะคำมี. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างชนชั้นปกครองของล้านนาและสุโขทัย ข้อคิดใหม่และข้อสังเกตบางประการ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งมหาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เชษฐ์ ติงสัญชลี. (2558). ศิลปะไทยภายใต้แรงบันดาลใจจากศิลปะแบบอินเดียปาละ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มติชน.

ภัทรวรรณ วันทนชัยสุข. (2546). ความรู้เกี่ยวกับพระพุทธเจ้าครอบคลุม 8 หมวด. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ภูมิปัญญา.

บุญชู โรจนเสถียร. (2548). ตำนานสถาปัตยกรรมไทย 2. กรุงเทพมหานคร: บริษัทโรงพิมพ์กรุงเทพ (1984) จำกัด.

ปัญญา เทพสิงห์,ผศ. (2548). ศิลปะเอเชีย. กรุงเทพมหานคร: บริษัทแอคทีฟ พริ้นท์ จำกัด.

ระพีพรรณ ใจภักดี. (2547). ปางพระพุทธรูป หัวข้อธรรมในคำสอน. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แสงแดดเพื่อนเด็กจำกัด.

พิริยะ ไกรฤกษ์, ประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศไทย ฉบับคู่มือนักศึกษา, อ้างใน สุรพล ดำริห์กุล. “ประวัติศาสตร์และศิลปะหริภุญไชย”. กรุงเทพมหานคร: ด่านสุทธาการพิมพ์.

พิริยะ ไกรฤกษ์ . (2553). รากเหง้าแห่งศิลปะไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรุงเทพ.

พิสิฏฐ์ โคตรสุโพธิ์. (2557). ฮอมพญา 30 ปีมจร.วิทยาเขตเชียงใหม่ (พุทธศาสนาในอาณาจักรล้านนา อดีตสู่ปัจจุบัน). เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่.

ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2556). ศิลปะล้านนา. กรุงเทพมหานคร: เมืองโบราณ.

สันติ เล็กสุขุม. (2549). ศิลปะสุโขทัย. กรุงเทพมหานคร: เมืองโบราณ.

สุรพล ดำริห์กุล. (2547). ประวัติศาสตร์และศิลปะหริภุญไชย. กรุงเทพมหานคร: ด่านสุทธาการพิมพ์.

สุรัสวดี อ๋องสกุล. (2557). กษัตริย์ล้านนาเชียงใหม่. เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์.

อุดม เชยกีวงศ์. (2550). พระเจ้ามังรายมหาราช (พญามังรายมหาราช). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ภูมิปัญญา.

แผนภูมิรูปภาพองค์ความรู้จากการศึึกษา

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

06/30/2026

รูปแบบการอ้างอิง

เขียวติ๊บ ว., สิริรวีกูล ส. ., & มาแก้ว ล. . (2026). พุทธปฏิมาปางลีลาในศิลปะล้านนา : คติ คุณค่า และภูมิปัญญา. วารสารพุทธศิลปกรรม, 9(1), 89–104. สืบค้น จาก https://so09.tci-thaijo.org/index.php/barts/article/view/7626