วิหารไตลื้อในล้านนา

ผู้แต่ง

  • ศิริศักดิ์ อภิศักดิ์มนตรี มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยวิทยาเขตเชียงใหม่
  • ธณิกานต์ วรธรรมานนท์ ภัณฑารักษ์ชำนาญการ หัวหน้าพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเชียงแสน

คำสำคัญ:

วิหาร, ไตลื้อ, ล้านนา

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ 1) วิเคราะห์แบบแผนทางสถาปัตยกรรมวิหารไตลื้อ  2) วิเคราะห์ลักษณะทางศิลปกรรมวิหารไตลื้อ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบคุณภาพ

ผลการวิจัยพบว่า 1) วิหารทั้ง 10 หลังที่ใช้เป็นกลุ่มตัวอย่าง สร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 24-25 มีแบบแผนทางสถาปัตยกรรมเป็นวิหารทึบในผังสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีทั้งที่ย่อเก็จด้านหน้าและไม่ย่อเก็จ ฐานชุกชีห้องก่อนท้ายวิหารมีการก่ออิฐถือปูนเป็นผนังด้านหลัง มีความสัมพันธ์กับวิหารที่มีหลังคาจั่วต่อหลังคาปีก นกโดยรอบ ส่วนวิหารที่มีฐานชุกชีในห้องท้ายวิหารมีความสัมพันธ์กับวิหารที่มีหลังคาจั่วต่อหลังคาปีก นกด้านข้าง ข้างพระประธานเป็นเครื่องสูงที่ได้รับอิทธิพลจากล้านนา ด้านหน้าเป็นสัตตภัณฑ์แบบขั้นบันได ด้านทิศใต้เป็นธรรมมาสน์แบบปากกระบานและอาสนะสงฆ์ 2) ลักษณะทางศิลปกรรมของวิหารไตลื้อ สำหรับหน้าบันพบทั้งที่มีลักษณะเป็นกรอบช่องลูกฟักแบบล้านนา ประดับลวดลายแบบรัตนโกสินทร์และลายพื้นเมือง ช่อฟ้ามีทั้งที่เป็นรูปนาค หงส์ และนกหัสดีลิงค์ คันทวยเป็นกรอบไม้สี่เหลี่ยมคางหมูภายในแกะสลักลวดลาย ฝีมือช่างพื้นถิ่น และคันทวยรูปนาคอย่างคันทวยภาคกลาง ส่วนภาพจิตรกรรมฝาผนังพบภาพอดีตพุทธเจ้า พุทธประวัติ พระมาลัย และชาดก

 

เอกสารอ้างอิง

กรมการศาสนา. (2533). ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 8. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.

เกษฎาวัลย์ ตันริยงค์. (2556). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม (ไทลื้อ) โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนบ้านลวงเหนือ ตำบลลวงเหนือ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. รายงานฉบับสมบูรณ์ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย ฝ่ายวิจัยเพื่อท้องถิ่น.

ชฎาลักษณ์ สรรพานิช. (2524). “พระมาลัย: การศึกษาเชิงวิเคราะห์” วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

โชติ กัลยาณมิตร. (2518). พจนานุกรมสถาปัตยกรรมและศิลปะเกี่ยวเนื่อง. กรุงเทพมหานคร: ศิริมิตรการพิมพ์.

พงศาวดารเมืองน่าน. (2507). ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 10 เล่ม 10. พระนคร: องค์การค้าคุรุสภา.

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ. (2537). ปทานุกรมบาลี-ไทย-อังกฤษ-สันสกฤต. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.

พระมหาวีรชน อคฺคธมฺโม. (2554). “คุณค่าประเพณีปอยล้อล้านนา: กรณีศึกษาพระครูการุณยธรรมนิวาส”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

ยุพร แสงทักษิณ. (2539). เครื่องเบญจกกุธภัณฑ์และเครื่องสูง. กรุงเทพมหานคร: องค์การค้าคุรุสภา.

วสันต์ ปัญญาแก้ว. (2555). ลื้อข้ามแดน. ศูนย์วิจัยและบริการวิชาการ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สนับสนุนโดย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

สถาบันวิจัยสังคม. (2551). ไทลื้อ อัตลักษณ์แห่งชาติพันธุ์ไท. เชียงใหม่ โครงการพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมและชาติพันธุ์ล้านนา สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคกลาง เล่ม 3. (2542). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ธนาคารไทยพาณิชย์.

สำนักศิลปากรที่ 7 น่าน. (2549). ภูมิหลังเมืองน่าน. เชียงใหม่: บุปผาชน.

อนุกูล ศิริพันธ์ และคณะ. (2562). ศรัทธา สักการะ ความเชื่อ สู่วิถีชีวิตชาวล้านนา. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.

อุดม รุ่งเรืองศรี. (2547). พจนานุกรมล้านนา-ไทย ฉบับแม่ฟ้าหลวง. เชียงใหม่: มิ่งเมือง.

อุทิศ ปฐมของ. (2537). สืบสายไทลื้อ. พะเยา: สำนักงานศึกษาธิการอำเภอเชียงม่วน.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

12/30/2021

รูปแบบการอ้างอิง

อภิศักดิ์มนตรี ศ. ., & วรธรรมานนท์ ธ. . (2021). วิหารไตลื้อในล้านนา. วารสารพุทธศิลปกรรม, 4(2), 1–26. สืบค้น จาก https://so09.tci-thaijo.org/index.php/barts/article/view/4660

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย