รูปแบบการสร้างพระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมีลักษณะเฉพาะที่แสดงถึงความสง่างามและเป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมไทย ลักษณะเฉพาะของพระพุทธรูปทรงเครื่องไทยได้แก่ การสวมมงกุฎ พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมักมีการสวมมงกุฎที่สวยงามและเรียบง่าย เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นพระมหากษัตริย์ที่มีบุญญาธิการและมีฤทธานุภาพมาก การสวมกรองศอทับทรวง พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมักมีการสวมกรองศอทับทรวงเพื่อแสดงความเคารพและเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ การฉลองพระบาท พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมักมีการฉลองพระบาทเพื่อแสดงความเคารพและเป็นสัญลักษณ์ของความสำคัญและเป็นองค์สำคัญในศาสนาพุทธ ลักษณะศิลปะ พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมีลักษณะศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมไทย การแต่งองค์ พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมีการแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างสวยงาม เช่น การสวมเทริดหรือศิราภรณ์ นอกจากนี้ยังมีลักษณะอื่นๆ ที่ทำให้พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมีความเป็นเอกลักษณ์และสวยงามอย่างมีเสน่ห์ เป็นสิ่งที่นักศิลปะและผู้สร้างสรรค์ได้ให้ความสำคัญอย่างมากในการสร้างพระพุทธรูปในประเทศไทย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร. (2543). พระพุทธรูปสำคัญ. กรุงเทพมหานคร : กรมศิลปากร.
นฤทธิ์ วัฒนภู. (2554). พื้นฐานประวัติศาสตร์ศิลป์บนแผ่นดินไทย. กรุงเทพมหานคร : วาดศิลป์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2558). กาลานุกรมพระพุทธศาสนาในอารยธรรมโลก. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร: ผลิธัมม์.
พระพิมลธรรม (ชอบ อนุจารีมหาเถร). (2533). ตำนานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ. กรุงเทพมหานคร: โครงการมูลนิธิ.
พิเศษ เจียจันทร์พงษ์. (2561). “พระมีหนวด” ศิลปวัฒนธรรม ฉบับเดือนพฤษภาคม 2538.
https://www.silpa-mag.com/culture/article_23799 [2 ธันวาคม 2561].
พิริยะ ไกรฤกษ์. (2564) เศียรพระพุทธรูปทรงเครื่อง. พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย จังหวัดลำพูน.
http://www.virtualmuseum.finearts.go.th/hariphunchai/index.php/th/hilight/47เศียร พระพุทธรูปทรงเครื่อง.html. [20 ตุลาคม 2564].
มหาวิทยาลัยศิลปากร. (2554). “ประวัติศาสตร์ศิลปะไทยสำหรับบุคคลทั่วไป. เอกสารประกอบการอบรม. (อัดสำเนา). ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2556). พระพุทธรูปในประเทศไทย : รูปแบบ พัฒนาการ และความเชื่อของคนไทย. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2554). พระพุทธรูปสำคัญและพุทธศิลป์ ในดินแดนไทย. กรุงเทพมหานคร : เมืองโบราณ.
สงวน รอดบุญ. (2529). ศิลปกรรมไทย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์การศาสนา.
สมัย สุทธิธรรม. (2542). เมืองโบราณคูบัว. กรุงเทพมหานคร : เลิฟแอนด์ลิพเพรสจำกัด.
สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ เล่มที่ 29. (2564). พระพุทธรูปในศิลปะไทยสมัยต่าง ๆ. ออนไลน์: แหล่งข้อมูล https://saranukromthai.or.th/sub/book/book.php?book=29&chap=2&page=t29-2-infodetail04.html [26 ตุลาคม 2564].
สุภัทรดิศ ดิศกุล. (2510). ศิลปะสมัยลพบุรี. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
สุภัทรดิศ ดิศกุล, ศ.มจ. (2550). ศิลปะในประเทศไทย. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพมหานคร : มติชน.
สันติ เล็กสุขุม. (2534). ศิลปะเชียงแสน (ศิลปะล้านนา) และศิลปะสุโขทัย. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
หลวงบุริบาลบุรีภัณฑ์ (ป่วน อินทุวงศ์). (2486). พระพุทธรูปสมัยต่างๆ ในประเทศไทย. พระนคร: ศิลปากร.
