รูปแบบการสร้างพระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทย
คำสำคัญ:
รูปแบบ, พระพุทธรูปทรงเครื่อง, ไทยบทคัดย่อ
พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมีลักษณะเฉพาะที่แสดงถึงความสง่างามและเป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมไทย ลักษณะเฉพาะของพระพุทธรูปทรงเครื่องไทยได้แก่ การสวมมงกุฎ พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมักมีการสวมมงกุฎที่สวยงามและเรียบง่าย เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นพระมหากษัตริย์ที่มีบุญญาธิการและมีฤทธานุภาพมาก การสวมกรองศอทับทรวง พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมักมีการสวมกรองศอทับทรวงเพื่อแสดงความเคารพและเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ การฉลองพระบาท พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมักมีการฉลองพระบาทเพื่อแสดงความเคารพและเป็นสัญลักษณ์ของความสำคัญและเป็นองค์สำคัญในศาสนาพุทธ ลักษณะศิลปะ พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมีลักษณะศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมไทย การแต่งองค์ พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมีการแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างสวยงาม เช่น การสวมเทริดหรือศิราภรณ์ นอกจากนี้ยังมีลักษณะอื่นๆ ที่ทำให้พระพุทธรูปทรงเครื่องในประเทศไทยมีความเป็นเอกลักษณ์และสวยงามอย่างมีเสน่ห์ เป็นสิ่งที่นักศิลปะและผู้สร้างสรรค์ได้ให้ความสำคัญอย่างมากในการสร้างพระพุทธรูปในประเทศไทย
เอกสารอ้างอิง
กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร. (2543). พระพุทธรูปสำคัญ. กรุงเทพมหานคร : กรมศิลปากร.
นฤทธิ์ วัฒนภู. (2554). พื้นฐานประวัติศาสตร์ศิลป์บนแผ่นดินไทย. กรุงเทพมหานคร : วาดศิลป์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2558). กาลานุกรมพระพุทธศาสนาในอารยธรรมโลก. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร: ผลิธัมม์.
พระพิมลธรรม (ชอบ อนุจารีมหาเถร). (2533). ตำนานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ. กรุงเทพมหานคร: โครงการมูลนิธิ.
พิเศษ เจียจันทร์พงษ์. (2561). “พระมีหนวด” ศิลปวัฒนธรรม ฉบับเดือนพฤษภาคม 2538.
https://www.silpa-mag.com/culture/article_23799 [2 ธันวาคม 2561].
พิริยะ ไกรฤกษ์. (2564) เศียรพระพุทธรูปทรงเครื่อง. พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย จังหวัดลำพูน.
http://www.virtualmuseum.finearts.go.th/hariphunchai/index.php/th/hilight/47เศียร พระพุทธรูปทรงเครื่อง.html. [20 ตุลาคม 2564].
มหาวิทยาลัยศิลปากร. (2554). “ประวัติศาสตร์ศิลปะไทยสำหรับบุคคลทั่วไป. เอกสารประกอบการอบรม. (อัดสำเนา). ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2556). พระพุทธรูปในประเทศไทย : รูปแบบ พัฒนาการ และความเชื่อของคนไทย. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2554). พระพุทธรูปสำคัญและพุทธศิลป์ ในดินแดนไทย. กรุงเทพมหานคร : เมืองโบราณ.
สงวน รอดบุญ. (2529). ศิลปกรรมไทย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์การศาสนา.
สมัย สุทธิธรรม. (2542). เมืองโบราณคูบัว. กรุงเทพมหานคร : เลิฟแอนด์ลิพเพรสจำกัด.
สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ เล่มที่ 29. (2564). พระพุทธรูปในศิลปะไทยสมัยต่าง ๆ. ออนไลน์: แหล่งข้อมูล https://saranukromthai.or.th/sub/book/book.php?book=29&chap=2&page=t29-2-infodetail04.html [26 ตุลาคม 2564].
สุภัทรดิศ ดิศกุล. (2510). ศิลปะสมัยลพบุรี. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
สุภัทรดิศ ดิศกุล, ศ.มจ. (2550). ศิลปะในประเทศไทย. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพมหานคร : มติชน.
สันติ เล็กสุขุม. (2534). ศิลปะเชียงแสน (ศิลปะล้านนา) และศิลปะสุโขทัย. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
หลวงบุริบาลบุรีภัณฑ์ (ป่วน อินทุวงศ์). (2486). พระพุทธรูปสมัยต่างๆ ในประเทศไทย. พระนคร: ศิลปากร.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
Copyright and Licensing:
Current Applied Science and Technology treasures copyright protection and licensing to secure author’s rights. The appropriate dissemination of articles is exercised to ensure openness, accessibility, and attribution. Authors retain copyright ownership, and articles are published under a Creative Commons Attribution License (CC BY-NC-ND license, http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/), which allows sharing, and proper attribution. These policies foster an environment of collaboration and openness as well as responsible sharing, benefiting authors and the research community while intellectual property rights are honored.
