แนวปฏิบัติและกระบวนการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาและวัฒนธรรมของเครือข่ายพระนักพัฒนาบนพื้นที่สูง: พื้นที่ต้นแบบ สะเมิง กัลยาณิวัฒนา ปาย ปางมะผ้า
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวเชิงศาสนาและวัฒนธรรม, เครือข่ายพระนักพัฒนา, ชุมชนพื้นที่สูงบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 4 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาแนวทางปฏิบัติในการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาและวัฒนธรรม 2) เพื่อติดตามผลการดำเนินงาน 3) วิเคราะห์แนวปฏิบัติและกระบวนการพัฒนา และ 4) เพื่อสังเคราะห์องค์ความรู้ของพื้นที่ต้นแบบในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาและวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์บนพื้นที่สูง การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม กับการวิจัยเชิงปฏิบัติการ กับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 30 รูป/คน ในพื้นที่ต้นแบบ ได้แก่ อำเภอสะเมิง อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ อำเภอปาย อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวทางปฏิบัติตามพันธกิจที่ 3 อนุรักษ์ฟื้นฟูศิลปวัฒนธรรมประเพณี และพันธกิจที่ 4 อนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โดยใช้แนวคิดการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาและวัฒนธรรมในการกำหนดเป้าหมายของการพัฒนาการท่องเที่ยว 2) มีการดำเนินงานเส้นทางท่องเที่ยว 2 เส้นทาง คือ เส้นทางที่ 1 เส้นทางท่องเที่ยวอาศรมพระบัณฑิตอาสา อ. กัลยาณิวัฒนา และเส้นทางที่ 2 เส้นทางตามรอยพ่อหลวง ร.9 บ้านแสนคำลือ อ. ปางมะผ้า 3) การวิเคราะห์ข้อมูลมีความสอดคล้องกับบทบาทหน้าที่หลักของพระธรรมจาริกและพระบัณฑิตอาสา โดยมีแนวปฏิบัติ 3 ด้าน ได้แก่ การพัฒนาสังคม การพัฒนาเศรษฐกิจ และการเผยแผ่ศาสนาและวัฒนธรรม 4) ผลลัพธ์ที่ได้ ประกอบด้วย แนวทางปฏิบัติในการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรม รูปแบบการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวที่เหมาะสมกับกลุ่มชาติพันธุ์ และองค์ความรู้เพื่อขยายผลไปยังพื้นที่อื่น
เอกสารอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย. (2500). พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ. กรุงเทพมหานคร. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กรวรรณ สังขกร. (2555). แหล่งท่องเที่ยวและการท่องเที่ยวตลาดใหม่. (เอกสารประกอบการประชุมเสวนา “การผลิตอาหารปลอดภัยเพื่อตอบสนองตลาดใหม่ทางการท่องเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบน” จัดโดย โครงการกระบวนการสร้างความเข้มแข็งของเครือข่ายวิจัยของศูนย์ภาคีเครือข่ายวิจัยล้านนา สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ณ โรงแรมลำปางเวียงทอง จ.ลำปาง 9 กรกฎาคม.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ.2555-2558. [ออนไลน์], แหล่งที่มา: http://www.tica.or.th/images/plan_tourism2555-2559/2555-2559.pdf. [8 สิงหาคม 2562].
กาญจนา แสงลิ้มสุวรรณ และศรันยา แสงลิ้มสุวรรณ. (2012). การท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน. Executive Journal, (October – Decenber 2012).
เธียรชาย อักษรดิษฐ์. (2546). พระธาตุดอยสุเทพ พระธาตุปีเกิดปีมะแม. เชียงใหม่. สำนักพิมพ์ซิลค์เวอร์ม.
ปฏิมาศ นิตยาชิต. (2555). “กลยุทธ์การจัดการองค์ประกอบการท่องเที่ยววิถีพุทอย่างยั่งยืนจังหวัดกาฬสินธุ์”. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัขอนแก่น.
พระมหาสุทิตย์ อาภากโร (อบอุ่น) และคณะ. (2554). “การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวประเภทวัดในกรุงเทพมหานคร”. ประชาคมวิจัย. 95(16), 51.
พระมหาสุทิตย์ อาภากโร (อบอุ่น) และคณะ. (2548). เครือข่าย: ธรรมชาติ ความรู้ และการจัดการ. กรุงเทพมหานคร. โครงการเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข (สรส.).
ภัยมณี แก้วสง่า และนิศาชล จำนงศรี. (2012). “การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย”. Suranaree J.Soc.Sci. สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ, สำนักวิชาเทคโนโลยีสังคม มหาวิทยาลัยสุรนารี. 6(1), 93-111.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ร่างแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2555-2559). [ออนไลน์], แหล่งที่มา: http://www.nesdb.go.th/Defalt.aspx? Tabid-395. [8 สิงหาคม 2562].
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์ และคณะ. (2554). ท่องเที่ยวสร้างสรรค์: เครื่องมือสำคัญนำไปสู่ชุมชนยั่งยืน. รายงานวิจัย. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
Copyright and Licensing:
Current Applied Science and Technology treasures copyright protection and licensing to secure author’s rights. The appropriate dissemination of articles is exercised to ensure openness, accessibility, and attribution. Authors retain copyright ownership, and articles are published under a Creative Commons Attribution License (CC BY-NC-ND license, http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/), which allows sharing, and proper attribution. These policies foster an environment of collaboration and openness as well as responsible sharing, benefiting authors and the research community while intellectual property rights are honored.
