การประยุกต์หลักสัปปายะ 7 ในการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
หลักสัปปายะ 7 เป็นการจัดองค์ประกอบที่สนับสนุนและส่งเสริมการปฏิบัติธรรม เกิดความก้าวหน้าและเกื้อกูลให้การปฏิบัติธรรมดำเนินไปได้ด้วยดี หลักสัปปายะมีทั้งหมด 7 ประการ คือ 1) อาวาสสัปปายะ สถานที่อยู่ สถานที่ปฏิบัติธรรมที่เหมาะสม ไม่มีสิ่งรบกวนต่อการปฏิบัติธรรม 2) โคจรสัปปายะ เส้นทางในการเดินทางมีสภาพที่ดี ง่ายต่อเดินทางการจัดหาปัจจัยที่จำเป็น 3) ภัสสสัปปายะ การพูดคุยที่เหมาะสม 4) ปุคคลสัปปายะ ได้แก่ บุคคลที่เกี่ยวข้องในกิจกรรม มีความเหมาะสม 5) โภชนสัปปายะ อาหารที่เหมาะสมกับผู้ปฏิบัติ 6) อุตุสัปปายะ สภาพอากาศที่เหมาะกับการปฏิบัติธรรม 7) อิริยาปถสัปปายะ ได้แก่ กิจกรรม อิริยาบถที่เหมาะสมกับบุคคล หลักสัปปายะ 7 จะส่งเสริมให้เกิดความเข้าใจในธรรมชาติที่เกิดขึ้นตามจริง โดยความเหมาะสมที่เกิดจากหลักสัปปายะ 7 นั้น จะก่อให้เกิดพัฒนาการด้านจิตวิญญาณ
การประยุกต์หลักสัปปายะ 7 ประการ ในองค์ประกอบของการท่องเที่ยวทั้ง 5 ส่วน เพื่อใช้ในการจัดการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณ คือ 1) สิ่งที่ดึงดูดใจ (Attraction) 2) ความสะดวกในการเดินทาง (Accessibility) 3) สิ่งอำนวยความสะดวก (Amenities) 4) การบริการที่พัก (Accommodation) 5) กิจกรรมการท่องเที่ยว (Activities) ได้อย่างสอดคล้องกัน เพื่อช่วยเพิ่มศักยภาพของผู้ให้บริการและนักท่องเที่ยว และเพื่อการบรรลุวัตถุประสงค์ของการท่องเที่ยว นั่นคือการพัฒนาจิตวิญญาณที่สมดุลและสัมพันธ์กับการมีสุขภาพกายและสุขภาพจิตที่ดี โดยที่นักท่องเที่ยวจะรับรู้ตั้งแต่ความรู้สึกสบายใจจนถึงระดับเรียนรู้ และการปฏิบัติเพื่อยกระดับจิตวิญญาณ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกษิณี เฉลิมติระกูล. (2540). คู่มือวิปัสสนา. กรุงเทพมหานคร: บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
โครงการวัดบันดาลใจ สถาบันอาศรมศิลป์. (2564). แนวคิดการทำงาน. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://watbundanjai.org/about [6 ตุลาคม 2564].
ตันติกร โคตรชารี. (2555). พฤติกรรมนักท่องเที่ยวชาวไทยในการศึกษาเชิงศาสนา พระธาตุประจำวันเกิด จังหวัดนครพนม. รายงานการศึกษาอิสระปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการจัดการการท่องเที่ยว. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ประเวศ วะสี. (2552). จิตวิญญาณในสังคมไทย. หมอชาวบ้าน. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.doctor.or.th/article/detail/8865 [8 พฤศจิกายน 2564].
พร รัตนสุวรรณ. (2514). คู่มือการฝึกอานาปานสติสมาธิ. กรุงเทพมหานคร: สำนักค้นคว้าทางวิญญาณ.
พระเทพวิสุทธิกวี (พิจิตร ฐิตวณฺโณ). (2543). การบริหารจิต. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม, พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิสิฐ เจริญสุข. (2542). คู่มือการอบรมสมาธิ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรมการศาสนา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ศิริศักดิ์ นันตี. (2556). ศึกษาวิเคราะห์สัปปายะที่มีผลต่อการปฏิบัติธรรม. สารนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). (2547). คัมภีร์วิสุทธิมรรค พระพุทธโฆสเถระ รจนา. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ประยูรวงศ์พริ้นท์ติ้ง จำกัด.
สรัญพร สุรวิชัย และสุวารี นามวงศ์. (2562). การพัฒนาจุดหมายปลายทางแหล่งท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณกับพฤติกรรมนักท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://bit.ly/3ig7P3p [30 กันยายน 2564].
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2564). การท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณ (Spiritual Tourism) : เทรนด์ท่องเที่ยวที่ไม่ตกยุค. รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว. 2(1), 56.
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2559). หน้าเปิดเรื่อง รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว. 4(2), 2.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.(2566). ระบบทะเบียนวัด. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://binfo.onab.go.th/Temple/Dashboard.aspx [31 กรกฎาคม 2566].
อรชร มณีสงฆ์ และพัชรา ตันติประภา. (2561). ความพึงพอใจต่อบรรยากาศการตลาดกับความตั้งใจในการมาซ้ำของผู้มาเยือนแหล่งท่องเที่ยวแบบพำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ. 14(1), 63.
Atthawet Prougestaporn.(2018) Examining the Structural Relationship of Destination Image, Tourist Experience and Tourist Loyalty: An Integrated Approach. A Dissertation of Philosophy in Hospitality and Tourism Management. Graduate School of Business: Assumption University of Thailand.
Jaeyeon Choe (2021). WELLNESS AND SPIRITUAL TOURISM AFTER COVID-19. [Online]. Available from: https://atig.americananthro.org/wellness-and-spiritual-tourism-after-covid-19/ [9 November 2021].
M.S. Rao (2020). Spiritual Tourism: Tourists First, Tour Operators Second, And Destinations Third. The World Financial Review.[Online]. Available from: https://worldfinancialreview.com/spiritual-tourism-tourists-first-tour-operators-second-and-destinations-third/ [9 November 2020].
UNWTO. (2013) INTERNATIONAL CONFERENCE ON SPIRITUAL TOURISM FOR SUSTAINABLE DEVELOPMENT. [Online]. Available from: https://www.unwto.org/ archive/global/event/international-conference-spiritual-tourismsustainable-development [29 October 2021].
