นวัตกรรมการเรียนรู้ภูมิสถาปัตยกรรมเชิงพื้นที่เป็นฐานเพื่อส่งเสริมทักษะการคิดเชิงออกแบบของผู้เรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนธรรมราชศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) เพื่อศึกษาแนวคิดการจัดการเรียนรู้ด้วยการแนวภูมิสถาปัตยกรรมเชิงพื้นที่เป็นฐาน สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 2) เพื่อประเมินทักษะการคิดเชิงออกแบบของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ผ่านการเรียนรู้แนวภูมิสถาปัตยกรรมเชิงพื้นที่เป็นฐาน และ 3) เพื่อสะท้อนผลเรียนรู้แนวภูมิสถาปัตยกรรมเชิงพื้นที่เป็นฐาน เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดเชิงออกแบบ โดยใช้ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 โรงเรียนธรรมราชศึกษา วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร จำนวน 16 คน โดยวิธีการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) ด้วยการจับฉลากห้องเรียน เครื่องมือการวิจัยได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 เรื่องสิ่งแวดล้อมทางกายภาพกับกิจกรรมของมนุษย์ ด้วยการเรียนรู้แนวภูมิสถาปัตยกรรมเป็นฐาน 2) แบบประเมินทักษะการคิดเชิงออกแบบ 3) แบบประเมินความพึงพอใจของผู้เรียนต่อนวัตกรรมการเรียนรู้แนวภูมิสถาปัตยกรรม โดยใช้การเรียนรู้ภูมิสถาปัตยกรรมเป็นฐาน สถิติที่ใช้การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ ผลการศึกษาพบว่า 1) แนวคิดที่เกี่ยวข้องกับการจัดการเรียนรู้ด้วยนวัตกรรมการเรียนรู้แนวภูมิสถาปัตยกรรมเชิงพื้นที่เป็นฐาน พบว่า นวัตกรรมดังกล่าวสังเคราะห์การบูรณาการระหว่าง แนวคิดการศึกษาเชิงพื้นที่ แนวคิดการออกแบบภูมิสถาปัตยกรรม และแนวคิดยุทธวิธีการสอนแบบจตุสดมภ์ โดยได้รับการตรวจสอบ IOC จากผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับ 0.97 หรือสามารถนำไปใช้ได้ 2) ผลการจัดการเรียนการเรียนรู้ภูมิสถาปัตยกรรมเชิงพื้นที่เป็นฐาน พบว่าผู้เรียนมีทักษะการคิดออกแบบอยู่ ร้อยละ 76.27 มีคะแนนเฉลี่ย 2.29 คะแนน อยู่ในระดับ ดี 3) ผลการประเมินความพึงพอใจของนักเรียนหลังจากการจัดการเรียนรู้ ด้วยนวัตกรรมการเรียนการเรียนรู้ภูมิสถาปัตยกรรมเชิงพื้นที่เป็นฐาน พบว่า นักเรียนความพึงพอใจอยู่ระดับ 4.86 หรือในระดับดีมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง 2560). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กนก จันทรา. (ม.ป.ป.). การจัดการเรียนรู้เพื่อการรู้เรื่องภูมิศาสตร์ในวิชาสังคมศึกษา. Retrieved from https://academic.obec.go.th/images/mission/1524627007_d_1.pdf
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2566, 14 มีนาคม). การจัดการศึกษาเชิงพื้นที่ (Area-based education) แก้จุดเจ็บ เย็บจุดขาด. Retrieved from https://www.eef.or.th/article-area-based-education-140323/
ชรินทร์ มั่งคั่ง. (2561). การสอนสังคมศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เดชา บุญค้ำ. (2563). ว่าด้วยภูมิสถาปัตยกรรม: บทความคัดสรรในรอบ 3 ทศวรรษ. Retrieved from https://asa.or.th/handbook/on-landscape-architecture-selected-essays-in-3-decades/
เนตรนภา หยูมาก. (2562). การศึกษาคุณลักษณะของผู้สอนที่ผู้เรียนพึงประสงค์ตามทัศนะของผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (รายงานการวิจัย). โรงเรียนตะเครียะวิทยาคม.
บุษยา พุทธอินทร์. (2565, 1 พฤศจิกายน). ความเกี่ยวข้องระหว่างมนุษย์ วัฒนธรรม และธรรมชาติในงานภูมิสถาปัตยกรรม. The Urbanis by UDCC. Retrieved from https://theurbanis.com/environment/ 11/01/2022/5680
พรภัทร จตุพร. (2563). เครื่องมือการคิดออกแบบเพื่อส่งเสริมครูนักคิดออกแบบ: การวิจัยการคิดออกแบบ (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภุชงค์ โรจน์แสงรัตน์. (2554). การพัฒนารูปแบบการสอนโดยใช้การคิดออกแบบเป็นฐานเพื่อสร้างสรรค์ผลงานที่เป็นอัตลักษณ์ไทยสำหรับนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สิทธิกานต์ สัตย์ซื่อ. (2566, 4 กรกฎาคม). อ่านเชียงใหม่ผ่านสถาปัตยกรรมเมือง: ประวัติศาสตร์และพัฒนาการบนทางสาธารณะ. The Urbanis by UDCC. Retrieved from https://theurbanis.com/ publicrelm/04/07/2023/1454
อดิศักดิ์ กันทะเมืองลี้. (2565, 2 กุมภาพันธ์). เชียงใหม่สรรค์สร้างย่านสร้างสรรค์. The Urbanis by UDCC. Retrieved from https://theurbanis.com/insight/02/02/2022/5882
Fekete, A., & van den Toorn, M. (2021). Teaching fieldwork in landscape architecture in European context: Some backgrounds and organisation. Land, 10(3), 237.
Mangkhang, C., & Piriyatachagul, G. (2020). Development of area-based learning innovation through Miang culture to promote green citizenship for social studies teachers in Upper Northern Thailand. International Journal of Educational Policy Research and Review, 7(1), 16–26.
Hsu, C.-Y., & Ou, S.-J. (2022). Innovative practice of sustainable landscape architecture education—Parametric-aided design and application. Sustainability, 14, 4627.
Noweski, C., Scheer, A., Büttner, N., von Thienen, J., Erdmann, J., & Meinel, C. (2012). Towards a paradigm shift in education practice: Developing twenty-first century skills with design thinking. In Design thinking research: Measuring performance in context (pp. 71–94). Springer.
Liu, J., & Chen, C. (2023). Space-based landscape site perception: Teaching principles and methods for the basic course of landscape architecture. Landscape Architecture Frontiers, 11(4), 60.
McCarthy, B. (1997). A tale of four learners: 4MAT learning styles. Educational Leadership, 54(6), 46–51.
Nail, P. R., MacDonald, G., & Levy, D. A. (2000). Proposal of a four-dimensional model of social response. Psychological Bulletin, 126(3), 454–470.
Leinen, P. (2017). 5 benefits of design thinking. Retrieved from https://www.linkedin.com/pulse/5-benefits-design-thinking-patrick-leinen
