The Development of art space in the city and community of Lanna
Keywords:
Art, Community, Public SpaceAbstract
This research article aims to achieve three objectives: 1) To generate knowledge about the art spaces in the cities and communities of the Lanna provinces. 2) To develop art spaces in the cities and communities of the Lanna provinces with community participation. 3) To enhance the artistic spaces in the cities and communities of the Lanna provinces through appropriate creative
processes and conservation efforts, as a research and development initiative. This will be accomplished through the study of historical data, archaeology, society, culture, and local art.
The research findings indicate that following this, the researchers organized academic art seminars to disseminate knowledge to the community. They also facilitated creative art workshops for youth and volunteers, engaged in cultural integration activities with local traditions, implemented art street projects, and utilized mass media and online platforms for public relations.
References
ชุติมา บริสุทธิ์. (2557). การศึกษาการสร้างเมือง (machizukuri) ด้วยศิลปะร่วมสมัย ภายในเมือง Kanazawa จังหวัด Ishikawa. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ไชยสิทธิ์ ชาญอาวุธ. (2560). ศิลปะข้างถนนการแสดงออกบนพื้นที่สาธารณะ:ต่อเหตุการณ์ สำคัญในสังคม. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี. 11(2), 124 – 135.
ไชยสิทธิ์ ชาญอาวุธ และพัชราภา เอื้ออมรวนิช. (2558). การศึกษาคุณค่าด้านอัตลักษณ์ของศิลปะข้างถนนเพื่อการสร้างมูลค่าสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
ณัฐกานต์ กันธิ. (2555). มะจิสุคุริ (Machitsukuri) กับการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว: กรณีศึกษา การพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในจังหวัดโออิตะ ประเทศญี่ปุ่น. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ทรงเดช ทิพย์ทอง มานิตย์ โกวฤทธิ์ และศตวรรษ หน่อแก้ว. (2562). การพัฒนาเครือข่ายแหล่งท่องเที่ยววิถีศิลป์บนเส้นทางบ้านศิลปินล้านนา. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พรรณี วิรุณานนท์. (2551). “การพัฒนาแนวทางการจัดมหกรรมศิลปะร่วมสมัยนานาชาติในพื้นที่สาธารณะของประเทศไทย”. รายงานวิจัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานศิลปกรรมร่วมสมัย.
พลวัฒ ประพัฒน์ทอง. (2557). เชียงรายเมืองศิลปิน : การพัฒนาเมืองด้วยชุมชนศิลปินที่พำนักถาวรในเชียงราย. รายงานวิจัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว).
มานิตย์ โกวฤทธิ์ และประเสริฐ บุปผาสุก. (2562). ศิลปะเชิงพุทธสู่วิถีชุมชนบนผนังพื้นที่สาธารณะในจังหวัดเชียงใหม่. รายงานวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
แมนฤทธิ์ เต็งยะ. (2559). “จากวัฒนธรรมกราฟฟิตีสู่งานสตรีทอาร์ตในประเทศไทย”. Veridian E-Journal. Silpakorn University. 9(2), 2424-2436.
ลิขิต กิตติศักดินันท์. (2559). การถอดความหมายและบทบาทของศิลปะในที่สาธารณะจาก ภาพถ่ายที่ท่ามหาราช. รายงานวิจัย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิมลสิทธิ์ หรยางกูร. (2011). “การสร้างสรรค์สภาพแวดล้อมชุมชนเมืองที่น่าอยู่อาศัย: ปัญหาที่มองไม่เห็นและแนวทางแก้ไข”. วารสารวิจัยและสาระสถาปัตยกรรม/การผังเมือง. (8(2)): 9-10.
วันเฉลิม จันทร์พงษ์แก้ว. (2560). คุณค่าทางการสื่อสารและมูลค่าทางธุรกิจของสตรีทอาร์ท. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
เสาวรภย์ กุสุมา ณ อยุธยา. (2553). Creative Economy ทางเลือกใหม่ในการพัฒนาเศรษฐกิจไทย. Executive Journal. 30(1), 23 – 28.
อโณทัย อูปคำ. (2558). “บทบาทและอิทธิพลของพื้นที่ศิลปะทางเลือกโปรเจค 304 ที่มีต่อศิลปะร่วมสมัยไทย”. Veridian E-Journal, Slipakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 8(2), 2906 – 2921.
Louis Bou, (2005). Street Art. The Spray File. New York: Colin Design.