การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนเชิงจิตวิทยาที่บูรณาการปัญญาประดิษฐ์เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงลึกของนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต (วิชาชีพครู)
คำสำคัญ:
การจัดการเรียนการสอนเชิงจิตวิทยา, ปัญญาประดิษฐ์, การเรียนรู้เชิงรุกบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนเชิงจิตวิทยาที่บูรณาการปัญญาประดิษฐ์สำหรับนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต (วิชาชีพครู) และ (2) ศึกษาผลของการใช้รูปแบบการจัดการเรียนการสอนเชิงจิตวิทยาที่บูรณาการปัญญาประดิษฐ์ที่มีต่อการพัฒนาการเรียนรู้เชิงลึกของนักศึกษา การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบ ประชากร ได้แก่ นักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต (วิชาชีพครู) คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ศูนย์เทเวศ กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณจำนวน 299 คน ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบอย่างง่าย และผู้ให้ข้อมูลสำคัญเชิงคุณภาพจำนวน 10 คน ได้จากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง และแบบประเมินรูปแบบการจัดการเรียนการสอน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า (1) รูปแบบการจัดการเรียนการสอนเชิงจิตวิทยาที่บูรณาการปัญญาประดิษฐ์ที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมโดยรวมอยู่ในระดับมาก (=4.44, S.D.=0.60) โดยองค์ประกอบที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ การบูรณาการปัญญาประดิษฐ์ในการจัดการเรียนรู้ (
=4.48, S.D.=0.58) และ (2) การใช้รูปแบบการจัดการเรียนการสอนดังกล่าว สามารถส่งเสริมการเรียนรู้เชิงลึกของนักศึกษาในระดับมาก (
=4.42, S.D.=0.60) โดยด้านการประยุกต์ใช้ความรู้มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด (
=4.46, S.D.=0.58) รองลงมาคือ การคิดวิเคราะห์และการสะท้อนการเรียนรู้ ผลการวิจัยเชิงคุณภาพ ยังสะท้อนให้เห็นว่า การบูรณาการเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์กับกระบวนการเรียนรู้ ที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางสามารถกระตุ้นการคิดวิเคราะห์ การเชื่อมโยงองค์ความรู้ และการเรียนรู้ด้วยตนเองของผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ องค์ความรู้จากการวิจัยชี้ให้เห็นว่า การออกแบบการเรียนรู้ที่ผสมผสานแนวคิดจิตวิทยาการเรียนรู้ การจัดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงรุก และการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ สามารถพัฒนากระบวนการเรียนรู้เชิงลึกของผู้เรียนและยกระดับคุณภาพการจัดการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษาได้อย่างเป็นรูปธรรม
เอกสารอ้างอิง
จักรพันธุ์ มีอาษา, พิเชษฐ์ พินิจ, อนุศิษฏ์ อันมานะตระกูล, สุจินต์ จิระชีวะนันท์ และศักดิ์สิทธิ์ ปนคำ. (2565). ผลของความเชื่อมโยงเชิงโครงสร้างและการประเมินตามรูปแบบของการศึกษาที่มุ่งเน้นผลลัพธ์การเรียนรู้เป็นสำคัญที่มีต่อผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน: กรณีศึกษาในรายวิชาการปฏิบัติงานทางด้านยานยนต์. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 21(2), 54–65.
เทอดเกียรติ ยามโสภา. (2569). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกกับการพัฒนาทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียน. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 4(1), 578–591.
ปภังกร สายบัว. (2569). การประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในการเรียนการสอนยุคดิจิทัลในศตวรรษที่ 21. วารสารพุทธนวัตกรรมการศึกษา, 2(1), 31–44.
ผัสสพรรณ ถนอมพงษ์ชาติ, สุมาลี ชิโนกุล และสำลี ทองธิว. (2556). หกขั้นตอนการสอนการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจตามแนวคิดการเห็นความสำคัญของการเรียนรู้และการเรียนรู้แบบลึกสำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา. Suranaree Journal of Social Science, 7(2), 59–78.
พูลศักดิ์ หอมสมบัติ. (2568). การสอนสังคมศึกษาในบริบทโลกไร้พรมแดน. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 10(3), 37–48.
ศศิธร ภักดีบุรุษ และ พัชรินทร์ ปัญจบุรี. (2568). ผลการจัดการเรียนรู้แบบกำกับตนเองร่วมกับระบบการตอบกลับข้อความอัตโนมัติต่อการส่งเสริมความรู้ความเข้าใจการพัฒนาแอปพลิเคชันด้วยโปรแกรม Thunkable. Journal of Digital Education and Learning Engineering, 1(3), 67–80.
สมพงษ์ ไกยะฝ่าย, สายหยุด ภูปุย และวิศรุต พยุงเกียรติคุณ. (2568). การออกแบบและพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้แบบผสานประสบการณ์และการเรียนรู้แบบนำตนเองเพื่อพัฒนาทักษะงานเชื่อมโลหะของนักเรียนในหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ. Vocational Education Central Region Journal, 9(1), 1–9.
สุชาดา จิตกล้า และ สุดา เจ๊ะอุมา. (2567). การพัฒนาสมรรถนะการเป็นผู้ริเริ่มการเรียนรู้ด้วยตนเองของผู้เรียนในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(12), 3166–3178.
อริสา สุมามาลย์, วีระเทพ ปทุมเจริญวัฒนา และหิมพันธ์ รักแต่งาม. (2563). การเสริมสร้างเป้าหมายในชีวิตของนักศึกษาด้วยจิตตปัญญาศึกษาและการเรียนรู้ของผู้ใหญ่: กระบวนการเรียนรู้ที่สำคัญและปัจจัยแห่งความสำเร็จ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 17(2), 537–550.
อำนวยพร โฮมจูมจัง และสุจิตตรา สะดู่. (2568). แนวทางการจัดการเรียนรู้ของครูผู้สอนสังคมศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 10(1), 1653–1664.
Sok Chueak, N. & Sochakbut, N. (2026). Reflective Teaching for Promoting Deep Learning. Journal of education for social transformation, 1(1), 27–38.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสันติสุขปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.