การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนเชิงจิตวิทยาที่บูรณาการปัญญาประดิษฐ์เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงลึกของนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต (วิชาชีพครู)

Jeeranun Anunthai

Authors

Jeeranun Anunthai Rajamangala University of Technology Phra Nakhon, Thewet Campus

Keywords:

Psychology-Oriented Instruction, Artificial Intelligence, Active Learning

Abstract

This research aimed to (1) develop a psychology-oriented instructional model integrating artificial intelligence (AI) for students in the Graduate Diploma Program in Teaching Profession and (2) examine the effects of implementing this psychology-based instructional model integrated with artificial intelligence on the development of students’ deep learning. This study employed a mixed-methods research design. The population consisted of students enrolled in the Graduate Diploma Program in Teaching Profession at the Faculty of Industrial Education, Rajamangala University of Technology Phra Nakhon, Thewet Campus. The quantitative sample included 299 students selected through simple random sampling, while ten key informants for qualitative data were purposively selected. The research instruments consisted of a five-point Likert scale questionnaire, a semi-structured interview form, and an evaluation form for the instructional model. Quantitative data were analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation, whereas qualitative data were analyzed using content analysis.

The results revealed that (1) the developed psychology-oriented instructional model integrating artificial intelligence was overall appropriate at a high level ( $\bar{X}$ =4.44, S.D.=0.60), with the highest mean found in the integration of artificial intelligence in learning management ( $\bar{X}$ =4.48, S.D.=0.58); and (2) the implementation of the instructional model significantly enhanced students’ deep learning at a high level ( $\bar{X}$ =4.42, S.D.=0.60). Among the dimensions of deep learning, knowledge application showed the highest mean score ( $\bar{X}$ =4.46, S.D.=0.58), followed by analytical thinking and reflective learning. Qualitative findings further indicated that integrating artificial intelligence with a student-centered learning process effectively stimulated analytical thinking, knowledge integration, and self-directed learning among students. The knowledge gained from this study suggests that designing learning environments that integrate psychological learning principles, active learning activities, and artificial intelligence technology can effectively promote deep learning and enhance the quality of teaching and learning in higher education.

References

จักรพันธุ์ มีอาษา, พิเชษฐ์ พินิจ, อนุศิษฏ์ อันมานะตระกูล, สุจินต์ จิระชีวะนันท์ และศักดิ์สิทธิ์ ปนคำ. (2565). ผลของความเชื่อมโยงเชิงโครงสร้างและการประเมินตามรูปแบบของการศึกษาที่มุ่งเน้นผลลัพธ์การเรียนรู้เป็นสำคัญที่มีต่อผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน: กรณีศึกษาในรายวิชาการปฏิบัติงานทางด้านยานยนต์. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 21(2), 54–65.

เทอดเกียรติ ยามโสภา. (2569). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกกับการพัฒนาทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียน. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 4(1), 578–591.

ปภังกร สายบัว. (2569). การประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในการเรียนการสอนยุคดิจิทัลในศตวรรษที่ 21. วารสารพุทธนวัตกรรมการศึกษา, 2(1), 31–44.

ผัสสพรรณ ถนอมพงษ์ชาติ, สุมาลี ชิโนกุล และสำลี ทองธิว. (2556). หกขั้นตอนการสอนการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจตามแนวคิดการเห็นความสำคัญของการเรียนรู้และการเรียนรู้แบบลึกสำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา. Suranaree Journal of Social Science, 7(2), 59–78.

พูลศักดิ์ หอมสมบัติ. (2568). การสอนสังคมศึกษาในบริบทโลกไร้พรมแดน. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 10(3), 37–48.

ศศิธร ภักดีบุรุษ และ พัชรินทร์ ปัญจบุรี. (2568). ผลการจัดการเรียนรู้แบบกำกับตนเองร่วมกับระบบการตอบกลับข้อความอัตโนมัติต่อการส่งเสริมความรู้ความเข้าใจการพัฒนาแอปพลิเคชันด้วยโปรแกรม Thunkable. Journal of Digital Education and Learning Engineering, 1(3), 67–80.

สมพงษ์ ไกยะฝ่าย, สายหยุด ภูปุย และวิศรุต พยุงเกียรติคุณ. (2568). การออกแบบและพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้แบบผสานประสบการณ์และการเรียนรู้แบบนำตนเองเพื่อพัฒนาทักษะงานเชื่อมโลหะของนักเรียนในหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ. Vocational Education Central Region Journal, 9(1), 1–9.

สุชาดา จิตกล้า และ สุดา เจ๊ะอุมา. (2567). การพัฒนาสมรรถนะการเป็นผู้ริเริ่มการเรียนรู้ด้วยตนเองของผู้เรียนในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(12), 3166–3178.

อริสา สุมามาลย์, วีระเทพ ปทุมเจริญวัฒนา และหิมพันธ์ รักแต่งาม. (2563). การเสริมสร้างเป้าหมายในชีวิตของนักศึกษาด้วยจิตตปัญญาศึกษาและการเรียนรู้ของผู้ใหญ่: กระบวนการเรียนรู้ที่สำคัญและปัจจัยแห่งความสำเร็จ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 17(2), 537–550.

อำนวยพร โฮมจูมจัง และสุจิตตรา สะดู่. (2568). แนวทางการจัดการเรียนรู้ของครูผู้สอนสังคมศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 10(1), 1653–1664.

Sok Chueak, N. & Sochakbut, N. (2026). Reflective Teaching for Promoting Deep Learning. Journal of education for social transformation, 1(1), 27–38.