รูปแบบการส่งเสริมการปลุกเร้าสัมมาทิฎฐิ เพื่อพัฒนาทักษะการใช้ชีวิตของเยาวชนในสังคมยุคติจิทัล อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี

Phrakhrukittikhanchanakun; Phrajaroenphong Dhammadipo; Phramahasupawat Thanavuddho

Authors

Phrakhrukittikhanchanakun Faculty of Buddhism, Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Buddhist College of Sri Dvaravati
Phrajaroenphong Dhammadipo Faculty of Buddhism, Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Buddhist College of Sri Dvaravati
Phramahasupawat Thanavuddho Faculty of Buddhism, Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Buddhist College of Sri Dvaravati

Keywords:

Right View, Developing Life Skills, In the Digital Era

Abstract

This research aimed to (1) analyze the existing patterns and methods of cultivating sammā-diṭṭhi (Right View) among youth in the digital era, (2) develop activity models that foster Right View to enhance life skills, and (3) present the tested model implemented with youth in Thong Pha Phum District, Kanchanaburi Province. The research employed a qualitative participatory action research (PAR) design, following the Plan–Act–Observe–Reflect cycle. Key informants consisted of 40 participants, including youth, teachers, monastic instructors, and community leaders. Data were collected through in-depth interviews, focus groups, participant observation, and co-design workshops. Data analysis involved descriptive content analysis and action research analysis, with credibility ensured through triangulation and member checking.

The findings revealed that (1) the current approaches to cultivating Right View remain limited, relying mainly on lectures and sermons, causing youth to perceive Dhamma as distant and irrelevant to their lives. (2) Three prototype activities were developed: (a) “Testing Thoughts through Real Action,” which allows youth to choose good deeds and reflect on their consequences; (b) Circle Sharing, which provides a safe space for open dialogue and self-reflection; and (c) “Creative Dhamma Media,” encouraging youth to produce media that depict karmic consequences from real-life experiences. (3) The proposed model consists of three core processes: creating safe space, action-based learning, and linking Dhamma to real life. A key contribution of this research is the ME TOO Model: “I Have Felt This Too,” synthesized from the learning process “My Dhamma, Our Life.” The model comprises five principles: M – Mindfulness (awareness of self and conditions), E – Empathy (compassionate understanding), T – Truthfulness (honesty to oneself and others), O – Openness (open-mindedness and non-attachment), and O – Originality (courage to do good independently).

References

กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2563). แนวทางปกป้องคุ้มครองเด็กจากภัยออนไลน์. กรุงเทพฯ: กรมกิจการเด็กและเยาวชน.

กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพฯ: กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.

ชญาน์นันท์ หนูไชยะนันท์, พระเมธีวรญาณ และปณัชญา ลีลายุทธ. (2561). พุทธวิธีการสื่อสารเพื่อสร้างสัมมาทิฏฐิ. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 14(3), 50-51.

บุณณดา สุปิยพันธุ์, ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์ และพระเทพปวรเมธี. (2564). กระบวนการพัฒนาเยาวชนสรางสื่อสันติสุขในสังคมออนไลน์. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน มจร., 9(1), 304.

พระครูสุตภัทรธรรม พระครูสุธีคัมภีรญาณ และพระมหาสำรอง สญฺญโต. (2563). รูปแบบการปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมสำหรับเยาวชนอำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 7(3), 274-275.

พระมหาพงศธร ธมฺมภาณี. (2563). แนวทางการปลูกฝังคุณลักษณะสันติวิถีแก่เยาวชนยุคดิจิตอลของพระสอนศีลธรรม. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 11(2), 118-130.

พระมหาสมบูรณ์ วุฑฺฒิกโร. (2544). การศึกษาวิเคราะห์บทบาทและความสาคัญของสัมมาทิฏฐิในการพัฒนาชีวิตตามหลักมัชฌิมาปฎิปทาในพระสุตตันตปิฎก. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.

พีรวิชญ์ คำเจริญ และวีรพงษ์ พลนิกรกิจ. (2561). เด็กกับการรู้เท่าทันดิจิทัล. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 6(2), 22-31.

วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง. (2561). คู่มือพลเมืองดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัลกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.