การจัดการโลจิสติกส์สีเขียว (Green Logistics) ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการขนส่งของผู้ประกอบการโลจิสติกส์ในจังหวัดปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการจัดการโลจิสติกส์สีเขียวของผู้ประกอบการโลจิสติกส์ในจังหวัดปทุมธานี และ 2) เพื่อศึกษาผลของการจัดการโลจิสติกส์สีเขียวต่อประสิทธิภาพการขนส่งของผู้ประกอบการโลจิสติกส์ในจังหวัดปทุมธานี การวิจัยครั้งนี้เป็น การวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แนวคิด การจัดการโลจิสติกส์สีเขียว (Green Logistics Management) และแนวคิดประสิทธิภาพการขนส่ง (Transport Efficiency) เป็นกรอบการวิจัย พื้นที่วิจัย คือ จังหวัดปทุมธานี กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ประกอบการและพนักงานฝ่ายโลจิสติกส์ของธุรกิจขนส่งและโลจิสติกส์ในจังหวัดปทุมธานี จำนวน 132 คน ใช้วิธีคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบ สุ่มสะดวก (Convenience Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 3 ชนิด คือ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไปของผู้ตอบแบบสอบถาม แบบสอบถามเกี่ยวกับการจัดการโลจิสติกส์สีเขียว แบบสอบถามเกี่ยวกับประสิทธิภาพการขนส่ง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ สถิติอ้างอิง ได้แก่ การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 พบว่า ผู้ประกอบการโลจิสติกส์ในจังหวัดปทุมธานีมีระดับการจัดการโลจิสติกส์สีเขียวโดยรวมอยู่ในระดับมาก ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 2 พบว่า การจัดการโลจิสติกส์สีเขียวส่งผลเชิงบวกต่อประสิทธิภาพการขนส่งของผู้ประกอบการโลจิสติกส์ในจังหวัดปทุมธานีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ องค์ความรู้/ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้ ชี้ให้เห็นว่า การจัดการโลจิสติกส์สีเขียวเป็นเครื่องมือเชิงกลยุทธ์ที่สามารถยกระดับประสิทธิภาพการขนส่ง ลดต้นทุนการดำเนินงาน และส่งเสริมความยั่งยืนของระบบโลจิสติกส์ในระดับพื้นที่ได้อย่างเป็นรูปธรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
สุรชัย ศรีทอง, สมชาย วัฒนสุข และ ปิยะพร จันทร์ดี. (2565). ปัจจัยด้านโลจิสติกส์สีเขียวที่ส่งผลต่อความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจขนส่งในประเทศไทย. วารสารบริหารธุรกิจ, 45(2), 89–105.
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร. (2566). รายงานสถานการณ์การขนส่งและโลจิสติกส์ของประเทศไทย ปี 2566. กรุงเทพฯ: กระทรวงคมนาคม.
Agyabeng-Mensah, Y., Afum, E., Ahenkorah, E., & Dacosta, E. (2023). Green logistics practices and sustainable performance: The mediating role of environmental collaboration. Journal of Cleaner Production, 382, 135273.
Christopher, M. (2016). Logistics & supply chain management. (5th ed.). Harlow, England: Pearson Education.
Elkington, J. (1997). Cannibals with forks: The triple bottom line of 21st century business. Oxford, England: Capstone.
Eltayeb, T. K., Zailani, S., & Ramayah, T. (2011). Green supply chain initiatives among certified companies in Malaysia and environmental sustainability: Investigating the outcomes. Resources, Conservation and Recycling, 55(5), 495–506.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
McKinnon, A. (2010). Green logistics: Improving the environmental sustainability of logistics. London, England: Kogan Page.
Phochanikorn, P., Srisathan, W., & Kittipanya-ngam, P. (2024). Green logistics management and circular economy performance: Evidence from Thailand. Sustainability, 16(3), 1125.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations. (5th ed.). New York, NY: Free Press.
Srivastava, S. K. (2007). Green supply‐chain management: A state‐of‐the‐art literature review. International Journal of Management Reviews, 9(1), 53–80.
Zhang, Q., Oo, B. L., & Lim, B. T. H. (2022). Drivers, practices and performance of green logistics: A systematic review. Transportation Research Part D: Transport and Environment, 102, 103123.
Zhu, Q., & Sarkis, J. (2004). Relationships between operational practices and performance among early adopters of green supply chain management practices in Chinese manufacturing enterprises. Journal of Operations Management, 22(3), 265–289.
