Factors Affecting the Success of Community Enterprises in Bung Khla District, Bueng Kan Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to (1) examine the socio-economic background of community enterprise members, (2) investigate the operational conditions and the level of success of community enterprises, and (3) analyze factors affecting the success of community enterprises in Bueng Khla District, Bueng Kan Province. This research employed a survey research design. The study population comprised registered community enterprise members in Bueng Khla District, Bueng Kan Province, in 2025, totaling 42 groups with 403 members. A sample of 201 respondents was determined using Yamane’s formula at a 0.05 margin of error. Stratified random sampling and accidental sampling were applied. The research instrument was a structured interview form covering respondents’ background information, operational conditions, success level, problems, and recommendations. Data were analyzed using descriptive statistics (frequency, percentage, mean, and standard deviation) and inferential statistics, including correlation analysis and multiple regression analysis.
The findings revealed that (1) most members were female, with an average age of 53.7 years; the majority were engaged in agriculture, and most annual incomes ranged from 100,001 to 300,000 THB. (2) Overall operational conditions were at a moderate level, with government support showing the highest mean score, while the overall level of success was high, with leadership demonstrating the highest mean score. (3) Multiple regression analysis indicated that government support, production, marketing, finance and accounting, and organizational management had a statistically significant positive effect on the success of community enterprises, with government support being the most influential factor. The key recommendation is that government agencies should provide continuous and systematic support by strengthening organizational management, production, marketing, and finance and accounting capacities, as well as promoting internal knowledge management to enhance the long-term sustainability of community enterprises.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2566). รายงานสถานการณ์และการประเมินศักยภาพวิสาหกิจชุมชน. กรุงเทพฯ: กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
กัญญามน อินหว่าง และฉัตรลภา ศรีทองพิมพ์. (2551). แนวทางการพัฒนาระบบการจัดการของธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้วยการใช้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. (รายงานการวิจัย). กรงุเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
เบญจมาศ อยู่ประเสริฐ. (2566). การพัฒนากลุ่มและเครือข่ายในการส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร. ในประมวลสาระชุดวิชาการส่งเสริมการเกษตรเพื่อการพัฒนา (หน่วยที่ 11–15). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วริธ ไกยสิทธิ์. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน ตำบลน้ำเกี๋ยน จังหวัดน่าน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยพะเยา, 11(1), 67–80.
ศรัณย์ เจริญศิริ, ชัยมงคล ศิริวารินทร์, ณิศรา ประดิษฐ์ด้วง และพงศธร แสงลี. (2567). การพัฒนาวิสาหกิจชุมชนสู่ความสำเร็จ: กรณีศึกษากลุ่มวิสาหกิจชุมชนเกษตรอินทรีย์วิถีไทย บ้านนางาม จังหวัดอุดรธานี. วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล, 13(1), 16–29.
สุเมต สิทฺธิเมธี. (2567). สร้างวิสาหกิจชุมชนเสริมเศรษฐกิจฐานราก. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(9), 189–200.
สุรศักดิ์ วาจาสิทธิ์, ธีระพล อรุณะกสิกร, ปฏินันทร์ สันติเมทนีดล, สถาพร ลิ้มมณี, ไพฑูรย์ นาคฉ่า, สุริยกานต์ ชัยเนตร และนิมล เรืองตื้อ. (2548). พระราชบัญญัติส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน พ.ศ. 2548: คำอธิบายและแนวทางปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นิติธรรม.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334.
Gulick, L. H. & Urwick, L. (1937). Papers on the science of administration. Institute of Public Administration.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rded.). New York: Harper & Row.
