Forest Ordination and Community Capacity Development in the Management of Natural Resources and Spiritual Spaces: a Case Study of Omkoi District, Chiang Mai Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to analyze and synthesize the role of forest ordination as a cultural mechanism that enhances community capacity in the management of natural resources and spiritual spaces. The study focuses on a case study of Omkoi District, Chiang Mai Province, within the context of conflicts arising from a coal mining project that overlaps with agricultural land, water sources, and spiritual areas of the Karen ethnic community. The analysis is grounded in the conceptual frameworks of community capacity building and participatory development, examining systematically how forest ordination functions to connect cultural dimensions, social capital, community participation, resource governance, and policy negotiation.
The findings indicate that forest ordination is not merely a religious ritual but a form of cultural innovation that transforms spiritual values into public norms and ethical mechanisms for regulating resource use. The process contributes to strengthening social capital, developing local leadership, and elevating the community’s capacity from being passive recipients of development impacts to becoming active agents in shaping their own development trajectory with dignity. The article synthesizes new knowledge in the form of a Five-Dimensional Integrated Community-Based Natural Resource Management Model, comprising cultural foundations, community capacity, participation, governance, and policy negotiation. This model reflects a community development approach that integrates spirituality, culture, and power structures in a sustainable and systematic manner.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
เกรียงไกร กันตีมูล, รัตติกาล โสภัคศรีกุล และชูวิทย์ กมุทธภิไชย. (2566). กระบวนการจัดการเพื่อรักษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอ บ้านทีโน๊ะโค๊ะ (บ้านแม่อุสุ) ตำบลแม่อุสุ อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 8(3), 853–862.
จิรวัฒน์ รักชาติ. (2566). เครือข่ายเยาวชนกะเหรี่ยงบ้านกะเบอะดิน: ทุนทางสังคมเพื่อลดความขัดแย้งจากโครงการสร้างเหมืองถ่านหินที่อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 10(3), 333–344.
ดลดิเรก ทองโสภา. (2566). การศึกษาพิธีกรรมการบวชป่าในภาคเหนือ: นวัตกรรมทางความเชื่อเพื่อการอนุรักษ์. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 2(2), 10–15.
นพพล แก่งจำปา และธิติญา เหล่าอัน. (2561). การเมืองภาคประชาชน: กรณีศึกษาการเคลื่อนไหวต่อต้านเหมืองแร่ทองคำของชาวบ้าน “กลุ่มรักษ์บ้านเกิด” ตำบลเขาหลวง อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย. Research and Development Journal, Loei Rajabhat University, 13(43), 86–97.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง และกิตติ คงตุ๊ก. (2566). ดอยช้างป่าแป๋: จากป่าจิตวิญญาณสู่เครือข่ายการเรียนรู้บนพื้นที่เขตวัฒนธรรมพิเศษ. วารสารวิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์, 2(1), 40–75.
พระพลากร สุมงฺคโล (อนุพันธ์). (2563).การจัดการป่าชุมชนท้องถิ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(10), 137–148.
พิสมัย วงศ์จำปา และพระมหาศิวกร ปญฺญาวชิโร. (2561). การเสริมสร้างศักยภาพของเครือข่ายชุมชนในการอนุรักษ์ การใช้ประโยชน์และ การแบ่งปันผลประโยชน์จากป่าชุมชน ในลุ่มน้าอิงจังหวัดพะเยา – เชียงราย. (รายงานวิจัยการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ศุภกร หทัยปรีวิจิตร. (2565). ป่าจิตวิญญาณ : กะเบอะดิน กินอยู่กับป่า อย่าอยู่กับเหมือง. สืบค้นเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2568, จาก https://www.masscomm.cmu.ac.th/ป่าจิตวิญญาณ-กะเบอะดิน/
สุวิทย์ คงสงค์ และอาริยา ภู่ระหงษ์. (2562). การจัดการสิ่งแวดล้อมชุมชนอย่างยั่งยืนบนฐานทุนทางสังคมและทุนทางวัฒนธรรมของชุมชนชาวกะเหรี่ยงบ้านห้วยโป่งเลา ตำบลแม่กิ๊ อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 59(4), 122–144.
Chakraborty, S. K. (2002). Ahimsa (non-violence) in the Indian ethos. Journal of Human Values, 8(1), 17-25.
Goulbourne, H. & Solomos, J. (2003). Families, ethnicity and social capital. Social Policy and Society, 2(4), 329-338.
Lefebvre, A. (2020). Human rights as spiritual exercises. The subject of human rights, 193-210.
Masolo, D. A. (2002). Community, identity and the cultural space. Rue Descartes, 36(2), 19-51.
Ogu, J. M. C. (2021). Connecting Human Dignity, Non-Violence, and Environment for Healthcare Ethics in Nigeria. Retrieved December 30, 2026 from https://dsc.duq.edu/etd/2112
Sontaya Sangphech. (2020). กะเบอะดิน อัตลักษณ์ จิตวิญญาณ ผืนป่า” เมื่อชุมชนลุกขึ้นปกป้องพื้นที่จาก เหมืองถ่านหิน. สืบค้นเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2568, จาก https://www.greenpeace.org/thailand/story/11558/climate-coal-khaberdin-coal-mine/
