Buddhist art and governance in Lanna: Phra That Lampang Luang, Lampang Province

Main Article Content

Phrasamu Kittiphong Kittiwangso (Samana)

Abstract

This article examines the relationship between Buddhist art and governance in the context of Lanna, focusing on Lampang Province, an important city during the Sri Lanna period. This analysis highlights the role of Buddhist art not only as an art that reflects Buddhist faith, but also as an important tool used by the ruling class to reinforce the legitimacy and stability of state power, especially through temples and artifacts such as Buddha images, pagodas, and mural paintings. Wat Phra That Lampang Luang is a case study demonstration Lannaís links between art, religion, and politics. This article also analyzes Buddhist art from a political science perspective, using the concept of ìsoft powerî and the construction of political identity to understand artís role in Lannaís social structure and governance

Article Details

How to Cite
Kittiwangso (Samana), P. K. (2024). Buddhist art and governance in Lanna: Phra That Lampang Luang, Lampang Province. Journal of Buddhist Arts, 7(2), 106–118. retrieved from https://so09.tci-thaijo.org/index.php/barts/article/view/5517
Section
Academic Article

References

ปริญญา กายสิทธิ์. (2528). ประวัติศาสตร์พุทธศาสนาในล้านนาไทย ตั้งแต่ พ.ศ.1912 ถึง พ.ศ.2101. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

พรรณนิภา ปิณฑวณิช. (2546). การศึกษารูปแบบทางสถาปัตยกรรมวัดพระธาตุลำปางหลวง จังหวัดลำปาง. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.

พระครูภัทรจิตตาภรณ์ และคณะ. (2563). รูปแบบการส่งเสริมการอนุรักษ์พุทธศิลป์ของอุโบสถ ในจังหวัดนครราชสีมา. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์. 5 (2) : 135-147.

พระครูอุเทศธรรมสาทิส อชิโต (รื่นรวย). (2564). การบริหารจัดการ “พุทธศิลป์” และความเปลี่ยนแปลงทางสังคม. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 8 (6): 109-122.

พระยาประชากิจกรจักร [แช่ม บุนนาค]. (2516). พงศาวดารโยนก. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร: คลังวิทยา.

ระวิวรรณ ภาคพรต. (2526). การกัลปนาในล้านนาไทย ตั้งแต่กลางพุทธศตวรรษที่ 20 ถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 22. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุชัย สิริรวีกูล และคณะ. (2562). วิเคราะห์พุทธศิลป์ล้านนากับกระบวนการสร้างความสัมพันธ์กลุ่มชาติพันธุ์อนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6 (5), 2369-2388.

สุภาพรรณ ณ บางช้าง. (2535). ขนบธรรมเนียมประเพณี : ความเชื่อและแนวทางปฏิบัติในสมัยสุโขทัยถึงสมัยอยุธยาตอนกลาง. กรุงเทพมหานคร : โครงการเผยแผ่ผลงานวิจัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อดุลย์ หลานวงศ์, พระภาณุวัฒน์ จันทาพูน และพระมหาภิรัฐกรณ์ พันนาวา. (2565). พุทธศิลป์ : ประวัติ พัฒนาการ และอิทธิพลต่อการดำรงชีวิตของประชาชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารศิลปะการจัดการ. 6 (2), 728-746.

อรุณรัตน์ วิเชียรเขียว และเดวิด เค. วัยอาจ. (2543). ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่. เชียงใหม่ : สำนักพิมพ์ตรัสวิน (ซิลเวอร์มบุคส์).

อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2543). ตำนานและลักษณะความคิดทางประวัติศาสตร์ล้านนา ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 20 และ 21. ใน ความคิดทางประวัติศาสตร์และศาสตร์ของวิธีคิด : รวมบทความทางประวัติศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์.