Patterns for Crafting Crowned Buddha Image in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The Bejeweled Buddha image in Thailand possesses distinctive
characteristics that represent the beauty and uniqueness of Thai culture. The specific features of adorned Buddha images in Thailand include wearing a crown. Adorned Buddha images in Thailand often wear beautifully crafted and modest crowns, symbolizing the majesty of a benevolent and highly revered monarch. Wearing a tiered robe is another characteristic. Adorned Buddha images in
Thailand often wear tiered robes to show respect and symbolize purity.
Celebrating royal attire is also common. Adorned Buddha images in Thailand are often celebrated with royal attire to demonstrate respect and symbolize their importance and significance in Buddhist religion. Artistic characteristics: Adorned Buddha images in Thailand have artistic features that are unique to Thai culture. Ornamentation: Adorned Buddha images in Thailand are adorned beautifully,such as wearing necklaces or ornaments. Additionally, there are other
characteristics that make adorned Buddha images in Thailand distinctive and charming. These are aspects that artists and creators place significant importance on in the creation of Buddha images in Thailand.
Article Details
References
กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร. (2543). พระพุทธรูปสำคัญ. กรุงเทพมหานคร : กรมศิลปากร.
นฤทธิ์ วัฒนภู. (2554). พื้นฐานประวัติศาสตร์ศิลป์บนแผ่นดินไทย. กรุงเทพมหานคร : วาดศิลป์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2558). กาลานุกรมพระพุทธศาสนาในอารยธรรมโลก. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร: ผลิธัมม์.
พระพิมลธรรม (ชอบ อนุจารีมหาเถร). (2533). ตำนานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ. กรุงเทพมหานคร: โครงการมูลนิธิ.
พิเศษ เจียจันทร์พงษ์. (2561). “พระมีหนวด” ศิลปวัฒนธรรม ฉบับเดือนพฤษภาคม 2538.
https://www.silpa-mag.com/culture/article_23799 [2 ธันวาคม 2561].
พิริยะ ไกรฤกษ์. (2564) เศียรพระพุทธรูปทรงเครื่อง. พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย จังหวัดลำพูน.
http://www.virtualmuseum.finearts.go.th/hariphunchai/index.php/th/hilight/47เศียร พระพุทธรูปทรงเครื่อง.html. [20 ตุลาคม 2564].
มหาวิทยาลัยศิลปากร. (2554). “ประวัติศาสตร์ศิลปะไทยสำหรับบุคคลทั่วไป. เอกสารประกอบการอบรม. (อัดสำเนา). ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2556). พระพุทธรูปในประเทศไทย : รูปแบบ พัฒนาการ และความเชื่อของคนไทย. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2554). พระพุทธรูปสำคัญและพุทธศิลป์ ในดินแดนไทย. กรุงเทพมหานคร : เมืองโบราณ.
สงวน รอดบุญ. (2529). ศิลปกรรมไทย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์การศาสนา.
สมัย สุทธิธรรม. (2542). เมืองโบราณคูบัว. กรุงเทพมหานคร : เลิฟแอนด์ลิพเพรสจำกัด.
สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ เล่มที่ 29. (2564). พระพุทธรูปในศิลปะไทยสมัยต่าง ๆ. ออนไลน์: แหล่งข้อมูล https://saranukromthai.or.th/sub/book/book.php?book=29&chap=2&page=t29-2-infodetail04.html [26 ตุลาคม 2564].
สุภัทรดิศ ดิศกุล. (2510). ศิลปะสมัยลพบุรี. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
สุภัทรดิศ ดิศกุล, ศ.มจ. (2550). ศิลปะในประเทศไทย. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพมหานคร : มติชน.
สันติ เล็กสุขุม. (2534). ศิลปะเชียงแสน (ศิลปะล้านนา) และศิลปะสุโขทัย. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
หลวงบุริบาลบุรีภัณฑ์ (ป่วน อินทุวงศ์). (2486). พระพุทธรูปสมัยต่างๆ ในประเทศไทย. พระนคร: ศิลปากร.
