นวัตกรรมลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน

Nipaporn Binsan; Prompilai Buasuwan; Wanwisa Suebnusorn Klaijumlang

Authors

Nipaporn Binsan Student, Department of Education, Faculty of Education, Kasetsart University
Prompilai Buasuwan Department of Education, Faculty of Education, Kasetsart University
Wanwisa Suebnusorn Klaijumlang Department of Education, Faculty of Education, Kasetsart University

Keywords:

Educational Administration, Educational Equity, Educational Inequality, Collaborative Networks, Educational Innovation

Abstract

This research article aimed to: 1) examine the use of innovations to reduce educational inequality; 2) evaluate the effectiveness of innovations implemented to reduce educational inequality; and 3) propose a model or management approach for educational innovation suitable for reducing educational inequality within the context of the Secondary Educational Service Area Office Surat Thani–Chumphon. This study employed a mixed-methods research design. The quantitative sample consisted of 404 school administrators and teachers under the Secondary Educational Service Area Office Surat Thani–Chumphon, selected through multi-stage sampling. The research instrument was a questionnaire, and the data were analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation. The qualitative component involved in-depth interviews with 10 school administrators and a focus group discussion with 10 experts. Qualitative data were analyzed using content analysis and thematic analysis.

The results revealed that: 1) schools under the Secondary Educational Service Area Office Surat Thani Chumphon have implemented innovations to reduce educational inequality in three dimensions: service innovation, process innovation, and network innovation. The most widely implemented innovations include the student support system, participatory management, and collaboration with external network partners; 2) the overall effectiveness of innovations aimed at reducing educational inequality was at a high level, with network innovation showing the highest mean score, followed by service innovation and process innovation; and 3) the appropriate management approach for educational innovation in reducing educational inequality in this context consists of area-based participatory management, data-based decision-making, contextual flexibility, and the development of collaborative network ecosystems. These approaches can enhance educational access, reduce educational disparities, and promote sustainable educational equity.

References

กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2566). การจัดการศึกษาเชิงพื้นที่ (Area-Based Education). สืบค้นเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://www.eef.or.th/article-area-based-education-140323/

กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2568). สถานการณ์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาปี 2567 และ ทิศทางสำคัญในปี 2568 ประเทศไทยกับการแก้ปัญหาเชิงระบบเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา.

ณปภัช บรรณาการ และสิวะโชติ ศรีสุทธิยากร. (2562). แนวโน้มความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร. Journal of Education, 14(2), OJED1402049.

ธีรภัทร์ ถิ่นแสนดี และภิญญา อนุพันธ์. (2564). ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 3(2), 63-68.

นณริฏ พิศลยบุตร. (2558). ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาของไทย. สืบค้นเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://tdri.or.th/2015/08/kt37/

พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542, 19 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก. หน้า 1-23.

ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). (2561, 13 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก. หน้า 1-71.

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก. หน้า 1-90.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร. (2567). รายงานผลการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. สุราษฎร์ธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร.

อาทิตยา ศาลางาม. (2564). ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา: ศึกษาเปรียบเทียบนโยบายการบริหารการศึกษาระหว่างประเทศไทยและประเทศเวียดนาม. (สารนิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.

Blanden, J., Doepke, M. & Stuhler, J. (2022). Educational inequality. NBER Working Paper.

Bourdieu, P. (1986). The Forms of Capital. In J. Richardson (Ed.), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education. New York: Greenwood.

Braun, V. & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77-101.

Gardner, H. (1983). Frames of Mind: The Theory of Multiple Intelligences. New York: Basic Books.

Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2018). Equity in education: Breaking down barriers to social mobility. Paris: OECD Publishing.

Organisation for Economic Co-operation and Development. (2018). PISA 2015 Results in Focus. Paris: OECD Publishing.

Organisation for Economic Co-operatoin and Development (OECD). (2018). Innovation strategy for education and training. Retrieved February 22, 2025, from http://www.oecd.org/edu/ceri/40815797.pdf

UNESCO. (2020). Global education monitoring report: Inclusion and education – All means all. Paris: UNESCO.