Governance in Multicultural Societies: From Centralized State Control to Participatory Governance for Peace
Keywords:
Governance , Participatory Democracy, MulticulturalismAbstract
Conflicts in multicultural societies do not arise directly from ethnic, linguistic, or religious diversity. Rather, they stem from centralized governance structures that seek to impose unity through homogeneity, leading to the suppression of cultural identities and the marginalization of minority participation. Conceptual analysis and the synthesis of multicultural theories, together with relevant case studies, reveal the structural limitations of centralized states in managing diversity. The proposed approach emphasizes a transition toward participatory governance that recognizes diversity as a fundamental condition of contemporary societies. This approach is articulated through an integrated multicultural governance model for peace, which connects flexible governance structures, the protection of cultural identities, inclusive participation, and procedural justice in a coherent framework. Unity in multicultural societies thus emerges as an outcome of legitimacy and participation, rather than of control or forced assimilation.
References
ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์, พระมหาชุติภัค อภินนฺโท (แหมทอง), พีระศิลป์ บุญทอง, ชนันภรณ์ อารีกุล และบุณณดา สุปิยพันธุ์. (2564). รูปแบบการสร้างสังคมพหุวัฒนธรรมไร้รอยต่อทางศาสนา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(3), 436–450.
ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์. (2567). Pixel Krungkaow: กลไกการเสริมสร้างพลังอำนาจทางสังคมเพื่อพัฒนาเมืองพหุวัฒนธรรมแห่งความสุข. วารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์, 2(2), 1-19.
ชนาธิป ศรีโท, พระไพโรจน์ อตุโล (สมหมาย) และประพันธ์ สหพัฒนา. (2563). ทุนทางสังคมและการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นเพื่อการขับเคลื่อนความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย.วารสารวิชาการการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 5(1), 67-76.
ชุติมา สุดจรรยา. (2566). กระบวนการทางการทูต และความหลากหลายทางวัฒนธรรม. วิพิธพัฒน ศิลป์, 3(2), 47–65.
ณฐกร วัชรสินธุ์ และชุติกาญจน์ ฉลาดสกุล. (2566). การบริหารจัดการองค์กรไปสู่ความสำเร็จใน ศตวรรษที่ 21. มจร การพัฒนาสังคม, 8(3), 247–257.
ปุญญวันต์ จิตประคอง. (2565). สถานะ บทบาท และพลวัตขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในสถานการณ์ความขัดแย้งจังหวัดชายแดนภาคใต้ของไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
พระครูอุดมเจติยารักษ์. (2561). แนวคิดประชาธิปไตยแบบองค์รวม. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 1(1), 36–52.
พระเสกสรรค์ ไชยชาติ. (2565). รูปแบบพึงประสงค์ลักษณะอำนาจทางการเมือง. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 6(1), 121–136.
พระอธิการคติ กตปุญโญ (ไชยวงค์). (2567). การอยู่ร่วมกันในสังคมพหุวัฒนธรรมในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(9), 99–109.
พระอุทิศ สุขแสง. (2068). พหุวัฒนธรรมและกลุ่มคนยุคใหม่: วิถีการสร้างความเข้าใจและความสมานฉันท์ในสังคมร่วมสมัย. วารสารวิชาการปัญญา มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2(1),46–55.
ภาณุวัฒน์ ศิริประเสริฐ, พระนักรบ เชื้อวังคำ, จัตุพร ภูบุญลาภ นุชชัญญา เฉลิมชาติ, วิริยะ หอมไกรลาส และณิชมน พิทักษ์กุล. (2567). รัฐประศาสนศาสตร์แนวใหม่: การบูรณาการองค์ความรู้หลากมิติเพื่อความเสมอภาคและความยั่งยืน. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(4), 782–793.
มณีชัชวาล มณีศรี. (2566). ทางเลือกที่น่าสนใจต่อการแก้ไขปัญหาการกระจายอำนาจของท้องถิ่นไทยในภาพรวม. วารสารสมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย, 3(5), 65-84.
สุจิตติกา แก้วนาเหนือ, เวชสุวรรณ อาจวิชัย, พระมหาไทยน้อย ญาณเมธี และธีรภัทร์ ถิ่นแสนดี. (2567). การกระจายอำนาจและการปกครองท้องถิ่น : แนวคิด ประเด็นสำคัญและอนาคตการเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดในประเทศไทย. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 6(3), 643–655.
สุรศักดิ์ ชะมารัมย์. (2562). การเสริมสร้างความเข้มแข็งขององค์การสู่การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(1), 116–131.
สุวัฒนพงษ์ ร่มศรี. (2567). พหุวัฒนธรรมในสังคมโลกาภิวัตน์: การอยู่ร่วมกันในความแตกต่าง. วารสารนวัตกรรมสังคมศาสตร์, 1(3), 33-40.
อภิญญา ดิสสะมาน. (2561). นโยบายชาตินิยม และนโยบายการผสมกลมกลืนทางวัฒนธรรมที่มีต่อชาวไทยมุสลิมในจังหวัดชายแดนใต้ยุคหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง: ผลกระทบจากอดีตสู่ปัจจุบัน. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 2(1), 240–266.
อรรถจักร์ สัตยานุรักษ์. (2561). ความขัดแย้งทางวัฒธรรมในพหุวัฒนธรรมนิยม. สืบค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.bangkokbiznews.com/blogs/columnist/118655
อาแว มะแส และ ภูมิ เพชรกาญจนาพงศ์. (2565). การสร้างความหลากหลายของกิจกรรมและการมีส่วนร่วมของผู้รับประโยชน์: แนวทางการพัฒนาสู่ความยั่งยืนขององค์กรการกุศลองค์กรหนึ่งในพื้นที่ชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย. วารสารพัฒนาสังคมและยุทธศาสตร์การบริหาร, 25(2), 1-28.
Kymlicka, W. (2018). Liberal Multiculturalism as a Political Theory of State–Minority Relations. 2nd ed. Oxford: Oxford University Press.
Modood, T. (2020). Essays on Secularism and Multiculturalism. Bristol: Policy Press.
Parekh, B. (2020). Rethinking Multiculturalism: Cultural Diversity and Political Theory. London: Palgrave Macmillan.
Taylor, C. (2019). The Politics of Recognition Revisited. Cham: Springer.
Young, I. (2019). Inclusion and Democracy. Oxford: Oxford University Press.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Peace Periscope

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.