การพัฒนารูปแบบภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารในการยกระดับสถานศึกษาสู่การเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2

Jiraporn Rueangrak; Werayut Chatakan; Chusak Ekpetch

Authors

Jiraporn Rueangrak Doctor of Education Program in Educational Administration Nakhon Si Thammarat Rajabhat University
Werayut Chatakan Doctor of Education Program in Educational Administration Nakhon Si Thammarat Rajabhat University
Chusak Ekpetch Doctor of Education Program in Educational Administration Nakhon Si Thammarat Rajabhat University

Keywords:

Model Development, Digital Leadership, Digital Administrator, Innovation School

Abstract

This research aimed to 1) examine the components of digital leadership of school administrators and school transformation toward an innovation schools, 2) develop a digital leadership model, and 3) validate the developed model. The study employed a research and development approach. The quantitative sample consisted of 333 participants, including school administrators, academic teachers, and teachers, while 22 key informants were involved in the qualitative phase. The research instruments included questionnaires, semi-structured interviews, expert panel discussions, and focus group discussions. Data were analyzed using mean, standard deviation, confirmatory factor analysis, and content analysis.

The results indicated that digital leadership comprises five components: digital vision, digital competence, digital learning culture, digital citizenship, and digital communication. The components of school transformation toward an innovation school consist of six aspects: shared vision, innovation school structure, human resource development, organizational leadership, organizational culture and values, and organizational climate. The developed model consists of principles, objectives, implementation procedures, and success conditions. The evaluation results showed that the model was rated at the highest level in terms of validity, appropriateness, feasibility, and usefulness. The knowledge gained reflects the integration of digital leadership as a key mechanism for sustainably transforming schools into innovation schools.

References

กฤษณพงศ์ กีรติ. (2566). นโยบายและแนวทางการขับเคลื่อนการศึกษาไทย 4.0. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

กันตชาติ กุดนอก. (2565). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, สกลนคร

กัลยา วานิชย์บัญชา. (2561). สถิติสำหรับการวิจัย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

จุฬาลักษณ์ โสระพันธ์. (2566). แนวทางการพัฒนาความฉลาดทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตรัง เขต 2. (ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, นนทบุรี

ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธิดารัตน์ ธิศาลา. (2562). องค์ประกอบภาวะผู้นำแบบดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษามัธยมศึกษาในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 20(2), 1-15.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

พยัต วุฒิรงค์. (2562). การพัฒนาองค์กรนวัตกรรม: กรณีศึกษาในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 14(1), 45-60.

วัฒนชัย ศิริญาณ. (2561). นวัตกรรมการบริหารและการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

วีรชน บัวพันธ์. (2561). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 12(3), 77-90.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. (2568). นโยบายการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อยกระดับสถานศึกษาสู่การเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรม. นครศรีธรรมราช: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2.

สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). นโยบายและแผนระดับชาติว่าด้วยการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ.

สุชญา โกมลวานิช. (2563). การจัดการนวัตกรรมในสถานศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 18(4), 101-115.

สุชญา โกมลวานิช. (2563). องค์ประกอบของภาวะผู้นําดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 23. ใน การประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษาแห่งชาติ ครั้งที่ 21 (น.700-708). ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น

สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2564). ปัจจัยสู่ความสำเร็จขององค์กรแห่งนวัตกรรม. วารสารบริหารธุรกิจ, 45(1), 1-20.

Adams, R., Bessant, J. & Phelps, R. (2006). Innovation Management Measurement: A Review. International Journal of Management Reviews, 8(1), 21-47.

Caldwell, D. F. & O’Reilly, C. A. (2003). The Determinants of Innovative Behavior: A Structural Equation Modeling Approach. Journal of Applied Psychology, 88(3), 515-521.

Ilomaki, L. & Lakkala, M. (2018). Digital Innovation in Schools: A Framework for Understanding and Developing School Practices. European Journal of Education, 53(3), 360-374.

Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.

Sheninger, E. (2014). Digital Leadership: Changing Paradigms for Changing Times. USA: Corwin Press.

Sullivan, S. (2017). Digital Leadership: The Three Components for Success. USA: Harvard Business Review.