The Integration of Buddhist Ethics in Chiang Mai 5 Precepts Keeping Village Project
Keywords:
Integration of Buddhist Ethics, Five Precepts Village, Villagers’ BehaviorAbstract
This research article aims to study the principles of Buddhist ethics, the connection between the Five Precepts and social behavior, and approaches for integrating Buddhist moral teachings at the community level. A qualitative research methodology was employed, utilizing content analysis and in-depth interviews with 42 key informants from 11 target groups in Ban Mae Hoy Ngern and Ban Hua Rin, Chiang Mai Province. Data were collected from the Tipitaka, academic documents, and field experiences, and analyzed within the framework of Buddhist ethics, which comprises three dimensions: conduct, behavior, and conscience.
The research findings reveal that Buddhist ethics consists of three interrelated dimensions conduct, behavior, and conscience all of which contribute significantly to cultivating morality and ethical values in daily life. These dimensions foster compassion, honesty, responsibility, and a strong moral consciousness at both individual and societal levels. In terms of practical application, the adoption of the Five Precepts in the daily lives of community members has led to a notable reduction in violence, the promotion of right livelihood, and an overall improvement in quality of life. Regarding integration strategies, Buddhist ethics has been applied through participatory community processes, such as organizing religious activities, establishing temples as centers for moral education, implementing creative campaigns, recognizing ethical role models, integrating ethics into school curricula, and providing rehabilitation opportunities for those who have strayed from moral conduct. The knowledge generated from this study can be practically applied to promote sustainable and tangible community ethics development.
References
พระกิตติพงษ์ อาภาธโร (ไล ไธสงค์), สมเดช นามเกตุ และพระครูจิรธรรมธัช. (2564). การประยุกต์ใช้หลักเมตตาธรรมเพื่อลดความรุนแรงในชุมชนบ้านสร้างก่อตำบลสร้างก่อ อำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี. ปัญญาปณิธาน, 6(1), 201–214.
พระครูปลัดเกษฏา มหาปัญโญ และสัญญา เคณาภูมิ. (2562). กระบวนการขับเคลื่อนการพัฒนาพฤติกรรมเชิงจริยธรรมด้วยแนวทางยุทธศาสตร์โครงการหมู่บ้านรักษาศีล 5: กรณีศึกษา หมู่บ้านโนนยาง ตำบลนาดี อำเภอเฝ้าไร่ จังหวัดหนองคาย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 7(5), 1233–1252.
พระครูสมุห์สุขเกษม สุขเขโม. (2568). แนวทางเสริมสร้างความสุขของครอบครัวตามหลักพระพุทธศาสนา. วารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์, 3(3), A3288–A3288.
พระมหาไชยา ถาวรสทฺโท, พระครูพิศาลสารบัณฑิต และสมเดช นามเกตุ. (2566). การพัฒนาชุมชนเข้มแข็งเชิงพุทธบูรณาการ. วารสารมณีเชษฐารามวัดจอมมณี, 6 (4), 301–318.
พระมหาประกาศิต สิริเมโธ, พระมหาอกนิษฐ์ สิริปญฺโญ, พระถนัด วฑฺฒโน, พระมหาอานนท์ อานนฺโท และธวัช หอมทวนลม. (2563). เครือข่ายทางสังคม: กลไกการเสริมสร้างหลักประกันคุณภาพชีวิตที่ยั่งยืนสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดนครปฐมโดยใช้หลักศีล 5. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(3), 1194–1221.
พระมหาสนิท หาญเชี่ยว, พระมหาปราโมทย์ แก้วนา และวิโรจน์ คุ้มครอง. (2566). การประยุกต์ใช้ศีล 5 โดยมีหลักเบญจธรรมมาสนับสนุนในการดำเนินชีวิตยุคใหม่. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 5(5), 1151–1162.
พระมหาสมัย สมโย (ไกร ประโคน) และพระครูโสภณปฐมาภรณ์ (ทวี สิรินฺธโร). (2568). โครงการรัตนโมเดล: การพัฒนาชุมชนด้วยวิถีพุทธ. วารสารนวพุทธศาสตร์, 4(1), 41–54.
พระราชรัตนาลงกรณ์. (2566). ยุทธศาสตร์การขับเคลื่อนพฤติกรรมเชิงจริยธรรมโครงการหมู่บ้านรักษาศีล 5: กรณีศึกษาหมู่บ้านหนองยางคำ ตำบลกองนาง อำเภอท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 1(1), 1–20.
พระอธิการอำพน จารุโภ (ดาราศาสตร์) และพระพรสวรรค์ ฐิตัญาโณ (ใจตรง). (2565). หมู่บ้านศีลห้า: ความร่วมมือที่ต้องประสานยั่งยืน. วารสารวนัมฏองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 9(2), 141–152.
มนัสพล ยังทะเล, พระครูใบฏีกาหัสดี ประกิ่ง, พระครูภัทรจิตตาภรณ์, พระครูอัครศีลวิสุทธิ์ (ไกร จรัส) และเบญญาภา จิตมั่นคงภักดี. (2565). ผลิตภัณฑ์จากเชือก: รูปแบบการบูรณาการพระพุทธศาสนากับศาสตร์สมัยใหม่ในการพัฒนาสัมมาชีพสู่ระดับสากลด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่นทางวัฒนธรรมชุมชนในจังหวัดนครราชสีมา. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(1), 389-400.
สมชัย ศรีนอก, ชวาล ศิริวัฒน์, นิเวศน์ วงศ์สุวรรณ และศักดิ์ดา งานหมั่น. (2560). แนวทางพัฒนาบทบาทการมีส่วนร่วมในโครงการหมู่บ้านรักษาศีล 5 ของพระนิสิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (รายงานวิจัย), พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สัญญา สดประเสริฐ, สงคราม จันทร์ทาคีรี และวีรพงศ์ พิชัยเสนาณรงค์. (2563). พัฒนาความมั่นคงทางเศรษฐกิจและสังคมให้ได้รับความเป็นธรรมในการเข้าถึงทรัพยากรและบริการทางสังคมที่มีคุณภาพ มีความเข้มแข็ง พึ่งพาตนเองได้. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต)มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, พระนครศรีอยุธยา.
สำเนียง ยอดคีรี. (2560). จริยศาสตร์ จริยธรรม และคุณธรรมตามแนวความคิดของนักปรัชญา. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 22(2), 37–53.
สุทธินันท์ หล่อวิไลกุล. (2564). ศีลธรรม ที่เริ่มหายไปจากความเป็นพลเมืองของไทย. วารสารสันติสุขปริทรรศน์, 2(2), 45–58.
สุพิมล ขอผล, จินตวีร์ พรแป้นแก้ว, ธณัชช์ นรีสรอบล, สมพร สิทธิสงคราม, สายัณห์ ชัยศรีสวัสดิ์, สุมาลี ชัยศรีสวัสดิ์ และประจวบ หน่อศักดิ์. (2557). การใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในการป้องกันและแก้ไขปัญหาการดื่มสุราในชุมชนหมู่บ้านหนองเต่าคำใหม่ ตำบลป่าไผ่อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 2(3), 313-324.
อภิญรัตน์ สุนทรพรพันธ์, ศุภศิริ บุญประเวศ, สุขุม เฉลยทรัพย์ และสุภาภรณ์ ตั้งดำเนินสวัสดิ์. (2568). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารกับการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารการบริหารการศึกษาและนวัตกรรมการศึกษา, 5(1), 1-9.
Tenissara, S. & Ruangsan, N. (2021). Sufficiency mind for anti-corruption. Journal of Buddhist Education and Research (JBER), 7(1), 247–259.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Peace Periscope

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.