การพัฒนาความสามารถในการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนในชีวิตประจำวันของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้สื่อประสม

ชุนหวา อู๋; พิบูลย์ ตัญญบุตร

ผู้แต่ง

ชุนหวา อู๋ หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน วิทยาลัยครูสุริยเทพ มหาวิทยาลัยรังสิต
พิบูลย์ ตัญญบุตร หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน วิทยาลัยครูสุริยเทพ มหาวิทยาลัยรังสิต

คำสำคัญ:

ความคงทนในการจดจำ, คำศัพท์ภาษาจีน, สื่อประสม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนในชีวิตประจำวันของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้สื่อประสม 2) ศึกษาความคงทนในการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนในชีวิตประจำวัน และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้สื่อประสม เป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น ประชากรที่ใช้ในการวิจัยคือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 สังกัดสำนักงานเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร จำนวน 92 คน และกลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 1 ห้องเรียน รวม 31 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็น แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้สื่อประสม แบบทดสอบวัดความสามารถในการจดจำคำศัพท์ (มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.82) และแบบสอบถามความพึงพอใจ (มีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาเท่ากับ 0.91) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณร่วมกับการแปลผลระดับความพึงพอใจ

ผลการวิจัยพบว่า 1) ความสามารถในการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t=14.72, p < .001) ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐาน 2) นักเรียนมีความคงทนในการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนหลังผ่านไป 2 สัปดาห์ โดยมีคะแนนเฉลี่ยคิดเป็นร้อยละ 86.67 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 ตามสมมติฐาน และผลการทดสอบพบว่านักเรียนมีพัฒนาการการจดจำเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (t=-6.15, p < .001) และ 3) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้สื่อประสมในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (M=4.69, S.D.=0.30)

เอกสารอ้างอิง

ฉัตรคณัชณ์ ยิ่งสุพัชร, ณัฐสรัญ ลักษณะปีติ และไซมอน โจนส์. (2568). การพัฒนาการจำคำศัพท์ภาษาจีนระดับประถมศึกษาตอนต้นตามทฤษฎีความจำสองกระบวนการ โดยใช้เกมบิงโก. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 19(1), 1-15.

ธัญยมัย ชุมนาคราช และจันทร์ ติยะวงศ์. (2568). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ในการเรียนรู้ด้านการจำคำศัพท์ภาษาจีนด้วยเทคนิคการเรียนรู้แบบ Team - Game -Tournament (TGT) ร่วมกับ Blooket ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาชั้นปีที่ 5. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา, 1(4), 120-129.

ประยุทธ ไทยธานี. (2563). การส่งเสริมแรงจูงใจภายในให้แก่ผู้เรียน. วารสารราชพฤกษ์, 15(1), 9-19.

ปวริศา ดำรงจิตสงวน และชิดชไม วิสุตกุล. (2566). ปัญหาการขาดความคงทนในการจำคำศัพท์ภาษาจีนและแนวทางการพัฒนา. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 23(2), 45-58.

ศรีสุดา เจษฎาภิสัก. (2562). การพัฒนาความสามารถในการอ่านออกเสียงภาษาจีนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ด้วยกิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือ เทคนิค LT. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, มหาสารคาม.

สุเวณิชย์ ประมูลจักรโก และเก็ตถวา บุญปราการ. (2566). เจตคติที่มีต่อการเรียนการสอนวิชาภาษาจีนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารมหาวิทยาลัยหาดใหญ่, 5(3), 271-280.

Gao, J. (2023). Sustainable digital learning: the role of multimedia and gamification in enhancing student engagement and learning outcomes. Journal of the Knowledge Economy, 16, 1-15.

Guo, Y. (2015). The effects of multimedia input on implicit vocabulary learning. System, 52, 100-111.

Guo, Y. (2024). Multimedia input and vocabulary learning. System, 120, 110-120.

Lu Jiayu. (2566). การพัฒนาความสามารถในการจำและความคงทนในการจำคำศัพท์ภาษาจีน โดยใช้การจัดการเรียนรู้ด้วยเกมมิฟิเคชันสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพฯ.