การปกครองในสังคมพหุวัฒนธรรม: จากรัฐรวมศูนย์สู่การปกครองเชิงมีส่วนร่วมเพื่อสันติภาพ
คำสำคัญ:
การปกครอง, ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม, พหุวัฒนธรรมบทคัดย่อ
ความขัดแย้งในสังคมพหุวัฒนธรรม มิได้เกิดจากความหลากหลายทางชาติพันธุ์ ภาษา และศาสนาโดยตรง หากแต่เกิดจากรูปแบบการปกครองแบบรวมศูนย์ ที่มุ่งสร้างเอกภาพผ่านความเป็นเนื้อเดียวกัน ซึ่งนำไปสู่การกดทับอัตลักษณ์และการลดทอนการมีส่วนร่วมของกลุ่มชายขอบ การวิเคราะห์เชิงแนวคิดและการสังเคราะห์ทฤษฎีพหุวัฒนธรรม ร่วมกับกรณีศึกษาที่เกี่ยวข้องชี้ให้เห็นข้อจำกัดเชิงโครงสร้างของรัฐรวมศูนย์ในการจัดการความแตกต่าง แนวทางที่นำเสนอคือการเปลี่ยนผ่านสู่การปกครองเชิงมีส่วนร่วมที่ยอมรับความหลากหลาย เป็นเงื่อนไขพื้นฐานของสังคมร่วมสมัย โดยพัฒนาเป็นโมเดลการปกครองพหุวัฒนธรรมเชิงบูรณาการเพื่อสันติภาพ ซึ่งเชื่อมโยงโครงสร้างการปกครองที่ยืดหยุ่น การคุ้มครองอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม การมีส่วนร่วม และความเป็นธรรมเชิงกระบวนการเข้าด้วยกัน เอกภาพในสังคมพหุวัฒนธรรมจึงเกิดขึ้นในฐานะผลลัพธ์ของความชอบธรรมและการมีส่วนร่วม มากกว่าการควบคุมหรือการกลืนความแตกต่าง
เอกสารอ้างอิง
ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์, พระมหาชุติภัค อภินนฺโท (แหมทอง), พีระศิลป์ บุญทอง, ชนันภรณ์ อารีกุล และบุณณดา สุปิยพันธุ์. (2564). รูปแบบการสร้างสังคมพหุวัฒนธรรมไร้รอยต่อทางศาสนา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(3), 436–450.
ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์. (2567). Pixel Krungkaow: กลไกการเสริมสร้างพลังอำนาจทางสังคมเพื่อพัฒนาเมืองพหุวัฒนธรรมแห่งความสุข. วารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์, 2(2), 1-19.
ชนาธิป ศรีโท, พระไพโรจน์ อตุโล (สมหมาย) และประพันธ์ สหพัฒนา. (2563). ทุนทางสังคมและการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นเพื่อการขับเคลื่อนความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย.วารสารวิชาการการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 5(1), 67-76.
ชุติมา สุดจรรยา. (2566). กระบวนการทางการทูต และความหลากหลายทางวัฒนธรรม. วิพิธพัฒน ศิลป์, 3(2), 47–65.
ณฐกร วัชรสินธุ์ และชุติกาญจน์ ฉลาดสกุล. (2566). การบริหารจัดการองค์กรไปสู่ความสำเร็จใน ศตวรรษที่ 21. มจร การพัฒนาสังคม, 8(3), 247–257.
ปุญญวันต์ จิตประคอง. (2565). สถานะ บทบาท และพลวัตขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในสถานการณ์ความขัดแย้งจังหวัดชายแดนภาคใต้ของไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
พระครูอุดมเจติยารักษ์. (2561). แนวคิดประชาธิปไตยแบบองค์รวม. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 1(1), 36–52.
พระเสกสรรค์ ไชยชาติ. (2565). รูปแบบพึงประสงค์ลักษณะอำนาจทางการเมือง. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 6(1), 121–136.
พระอธิการคติ กตปุญโญ (ไชยวงค์). (2567). การอยู่ร่วมกันในสังคมพหุวัฒนธรรมในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(9), 99–109.
พระอุทิศ สุขแสง. (2068). พหุวัฒนธรรมและกลุ่มคนยุคใหม่: วิถีการสร้างความเข้าใจและความสมานฉันท์ในสังคมร่วมสมัย. วารสารวิชาการปัญญา มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2(1),46–55.
ภาณุวัฒน์ ศิริประเสริฐ, พระนักรบ เชื้อวังคำ, จัตุพร ภูบุญลาภ นุชชัญญา เฉลิมชาติ, วิริยะ หอมไกรลาส และณิชมน พิทักษ์กุล. (2567). รัฐประศาสนศาสตร์แนวใหม่: การบูรณาการองค์ความรู้หลากมิติเพื่อความเสมอภาคและความยั่งยืน. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(4), 782–793.
มณีชัชวาล มณีศรี. (2566). ทางเลือกที่น่าสนใจต่อการแก้ไขปัญหาการกระจายอำนาจของท้องถิ่นไทยในภาพรวม. วารสารสมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย, 3(5), 65-84.
สุจิตติกา แก้วนาเหนือ, เวชสุวรรณ อาจวิชัย, พระมหาไทยน้อย ญาณเมธี และธีรภัทร์ ถิ่นแสนดี. (2567). การกระจายอำนาจและการปกครองท้องถิ่น : แนวคิด ประเด็นสำคัญและอนาคตการเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดในประเทศไทย. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 6(3), 643–655.
สุรศักดิ์ ชะมารัมย์. (2562). การเสริมสร้างความเข้มแข็งขององค์การสู่การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(1), 116–131.
สุวัฒนพงษ์ ร่มศรี. (2567). พหุวัฒนธรรมในสังคมโลกาภิวัตน์: การอยู่ร่วมกันในความแตกต่าง. วารสารนวัตกรรมสังคมศาสตร์, 1(3), 33-40.
อภิญญา ดิสสะมาน. (2561). นโยบายชาตินิยม และนโยบายการผสมกลมกลืนทางวัฒนธรรมที่มีต่อชาวไทยมุสลิมในจังหวัดชายแดนใต้ยุคหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง: ผลกระทบจากอดีตสู่ปัจจุบัน. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 2(1), 240–266.
อรรถจักร์ สัตยานุรักษ์. (2561). ความขัดแย้งทางวัฒธรรมในพหุวัฒนธรรมนิยม. สืบค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.bangkokbiznews.com/blogs/columnist/118655
อาแว มะแส และ ภูมิ เพชรกาญจนาพงศ์. (2565). การสร้างความหลากหลายของกิจกรรมและการมีส่วนร่วมของผู้รับประโยชน์: แนวทางการพัฒนาสู่ความยั่งยืนขององค์กรการกุศลองค์กรหนึ่งในพื้นที่ชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย. วารสารพัฒนาสังคมและยุทธศาสตร์การบริหาร, 25(2), 1-28.
Kymlicka, W. (2018). Liberal Multiculturalism as a Political Theory of State–Minority Relations. 2nd ed. Oxford: Oxford University Press.
Modood, T. (2020). Essays on Secularism and Multiculturalism. Bristol: Policy Press.
Parekh, B. (2020). Rethinking Multiculturalism: Cultural Diversity and Political Theory. London: Palgrave Macmillan.
Taylor, C. (2019). The Politics of Recognition Revisited. Cham: Springer.
Young, I. (2019). Inclusion and Democracy. Oxford: Oxford University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสันติสุขปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.