การท่องเที่ยวทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมของชุมชนชายแดนไทย-พม่า จังหวัดกาญจนบุรี
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยว, พระพุทธศาสนา, วัฒนธรรม, ชุมชนชายแดนไทย-พม่าบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) สำรวจข้อมูลและเส้นทางการท่องเที่ยวทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมในเขตชุมชนชายแดนไทย–พม่า จังหวัดกาญจนบุรี (2) พัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับบริบทท้องถิ่น และ (3) ส่งเสริมกลไกการตลาดการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมเพื่อสร้างความยั่งยืนของชุมชน การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม โดยดำเนินการในชุมชนบ้านวังกะ ตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ผู้ให้ข้อมูลที่สำคัญ ได้แก่ ผู้นำชุมชน พระสงฆ์ ครู เยาวชน และชาวบ้าน รวมทั้งสิ้น 15 คน คัดเลือกด้วยวิธีเจาะจง เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม การสังเกต การใช้แผนที่มือ และแบบสะท้อนผล เครื่องมือทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหา และการเปรียบเทียบก่อน–หลังการเข้าร่วมกิจกรรม
ผลการวิจัยพบว่า (1) ชุมชนมีทุนทางศรัทธาและวัฒนธรรมที่เข้มแข็ง สามารถกำหนดเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาได้ในลักษณะเส้นทางแห่งศรัทธาที่เชื่อมโยงศาสนา วัฒนธรรม และวิถีชีวิต (2) กิจกรรมต้นแบบการท่องเที่ยว 3 วัน 2 คืน เน้นการมีส่วนร่วมของนักท่องเที่ยวกับชุมชนอย่างแท้จริง เช่น การเดินธรรม การเจริญสติริมแม่น้ำ การเวียนเทียน และการถอดบทเรียนทางจิตใจ และ (3) การส่งเสริมกลไกการตลาดเชิงวัฒนธรรมผ่านสื่อสังคมออนไลน์ เว็บไซต์ คู่มือท่องเที่ยว และเครือข่ายความร่วมมือสามประสานระหว่างรัฐ เอกชน และชุมชน ช่วยยกระดับการรับรู้และสร้างความเชื่อมั่นในการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนา องค์ความรู้ใหม่ที่ได้จากการวิจัยคือการสังเคราะห์ โมเดล SANGKHLA ซึ่งประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ ได้แก่ Spiritual Experience, Authentic Community Life, Nature & Culture Harmony, Genuine Interactions, Knowledge-based Learning, Heritage Preservation, Local Ownership & Benefit Sharing และ Accessibility & Appreciation โดยโมเดลนี้สามารถใช้เป็นกรอบเชิงนโยบายและแนวทางปฏิบัติในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมในพื้นที่ชายแดนอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2565). แผนพัฒนาบริการท่องเที่ยว พ.ศ. 2566 – 2570. กรุงเทพฯ: กรมการท่องเที่ยว กองพัฒนาบริการท่องเที่ยว.
กรมประชาสัมพันธ์. (2023). การท่องเที่ยวในประเทศไทยในปี 2566. สืบค้นเมื่อ 11 มีนาคม 2567, จาก https://www.prd.go.th/th/content/category/detail/id/9/iid/246427
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย และคณะ. (2565). แนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงพุทธศิลป์ วัดปงสนุกเหนือ ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง. วารสารรัชตภาคย์. 16(4), 288-299.
คาชาร์ ซอร์ธอง, วิพร เกตุแก้ว, เพ็ญศรี จิรินัง และวิพัฒน์ มานกัน. (2567). กลยุทธ์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ.2566 - 2570 และการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. วารสาร MCU Nakhondhat, 11(2), 12–20.
พระครูสันติธรรมาภิรัต และบุญชัย สนฺติกโร. (2514). ศาสนสถานแหล่งท่องเที่ยวในพระพุทธศาสนา. JOURNAL OF NAKHONRATCHASIMA COLLEGE, 8(1), 92-93.
พระมหาสุทิตย์อาภากโร และพระมหาเสรีชน นริสฺสโร. (2556). การพัฒนารูปแบบและกระบวนการจัดการท่องเที่ยวทางพระพุทธศาสนาในประเทศไทย. กรงเทพฯ: สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสุริยา มะสันเทียะ. (2558). ประสิทธิผลของกลยุทธ์การตลาดที่มีผลต่อการส่งเสริมคุณค่าการ ท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาพระอารามหลวงในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาลัยพาณิชยศาสตร์ บูรพาปริทัศน์, 10(1), 35-36.
พระระพิน พุทธิสาโร. (2560). แนวคิดการจัดการทรัพยากรท่องเที่ยว วัด ในพุทธศาสนา: ทฤษฎีหลักการ และวิถีปฏิบัติ (รายงานวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วงศ์ระวิทย์ น้อมนําทรัพย์ และพยอม ธรรมบุตร. (2016). แผนยุทธศาสตร์เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาอย่างยั่งยืนในจังหวัดนครปฐม. วารสารวิจัยสหวิทยาไทย, 11(4), 49-56.
ศิวนิต อรรถวุฒิกุล, นรินทร์ สังข์รักษา และสมชาย ลักขณานุรักษ์. (2560). การพัฒนารูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงศาสนาของจังหวัดราชบุรี. Veridian E-Journal Silpakorn University, 10(2), 2309-2407.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพฯ: ม.ป.ท.
Noppadol Dharawanij. (2020). The Development of Cultural Heritage Tourism at Sangkhlaburi District, Kanchanaburi Province, Thailand. Social Sciences, 9(3), 77-81.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสันติสุขปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.