แนวทางการพัฒนากลยุทธ์การตลาดเฉพาะของผู้ประกอบการน้ำหอมจากสารสกัดพรรณไม้ในประเทศไทย

คณภัสร์ วรรณพฤกษ์; อุดม สมบูรณ์ผล

ผู้แต่ง

คณภัสร์ วรรณพฤกษ์ นิสิตหลักสูตรบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น
อุดม สมบูรณ์ผล อาจารย์สาขาบริหารธุรกิจ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น

คำสำคัญ:

กลยุทธ์การตลาดเฉพาะ, น้ำหอมจากสารสกัดพรรณไม้, แนวทางการพัฒนา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาลักษณะและรูปแบบการดำเนินธุรกิจผลิตภัณฑ์น้ำหอมจากสารสกัดพรรณไม้ในประเทศไทย 2) วิเคราะห์ลักษณะตลาดเฉพาะ (Niche Market) 3) ศึกษาสภาพแวดล้อมด้านความสามารถทางการแข่งขัน 4) ศึกษากลยุทธ์ตลาดเฉพาะ และ 5) กำหนดแนวทางการพัฒนากลยุทธ์ตลาดเฉพาะ การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงจากผู้ประกอบการ นักวิชาการ ผู้เชี่ยวชาญด้านการตลาด และผู้แทนจำหน่าย รวม 37 คน เก็บข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่ม

ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติมีความยั่งยืน และสะท้อนตัวตนของตนเอง 2) น้ำหอมจากธรรมชาติและออร์แกนิกเทรนด์ Eco-Friendly และ Clean Beauty ได้รับความนิยมจากผู้บริโภคมากขึ้น 3) การแข่งขันมีข้อจำกัดทางด้านเทคโนโลยี และการแข่งขันจากแบรนด์ใหญ่ 4) การพัฒนาผลิตภัณฑ์ และกลิ่นที่มีเอกลักษณ์ให้ตรงใจผู้บริโภค ผสมผสานการตลาดออนไลน์ และออฟไลน์ การรีวิวจากผู้ใช้จริงช่วยสร้างการรับรู้และความน่าเชื่อถือ 5) การสร้างอัตลักษณ์แบรนด์ การใช้บรรจุภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และ Storytelling Marketing และประสบการณ์เชิงโต้ตอบ เช่น AR/VR, Scent Workshop & Experience และ Subscription Box ช่วยสร้างความภักดีและความสัมพันธ์กับลูกค้าในระยะยาว

เอกสารอ้างอิง

ณัฐกฤตา ธาดาวีรกิจ และเมธารัตน์ จันตะนี. (2563). กลยุทธ์ทางการตลาดที่มีผลต่อความได้เปรียบในการแข่งขันของผู้ประกอบการธุรกิจน้ำหอมในเขตภาคกลาง. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, 7(3), 299-312.

ทิพฤทธิ์ ศิริ. (2566). การศึกษาอิทธิพลของผู้ที่มีชื่อเสียง (Influencer) ที่ส่งผลต่อความตั้งใจซื้อผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางประเภทสกินแคร์สำหรับผิวหน้าและผิวกายในประเทศไทย. (สารนิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต วิทยาลัยการจัดการ). มหาวิทยาลัยมหิดล, นครปฐม.

เทพรัชชา ณฐวัฒน์, ทวี แจ่มจำรัส, นลินี สุรดินทร์กูร และปิยวดี จินดาโชติ. (2567). แนวทางการพัฒนาขีดความสามารถของผู้ประกอบการธุรกิจจำหน่ายเครื่องสำอางที่มีส่วนผสมของสมุนไพร. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 7(2), 515-527.

ปฐมพงษ์ เจริญวุฒิ. (2562). ไอเดียธุรกิจความหอม จับใจลูกค้าด้วยกลยุทธ์แห่งกลิ่น. กรุงเทพฯ: เพนนินซูลาร์แอสโซซิเอทส์.

ปรีดี นุกุลสมปรารถนา. (2563). ประโยชน์ของ Brand Communication. สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2568, จาก https://www.popticles.com/branding/advantages-of-brand-communication/

พงษ์ภัค วงษ์นิกร และชุติมา เกศดายุรัตน์. (2563). การสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการของผลิตภัณฑ์สเปรย์น้ำหอมระงับกลิ่นกายแบรนด์ A ในช่วงยุคการตลาด 3.0 และการตลาด 4.0. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 12(2), 81-96.

มนต์ภาณี รื่นอารมย์. (2561). แผนธุรกิจน้ำหอมแบรนด์เลอมิรัว. สำนักงานวิทยทรัพยากร. Library Catalog (OPAC). สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2568, จาก https://www.car.chula.ac.th/display7.php?bib=b2259809

วิทยาพล ธนวิศาลขจร. (2565). การศึกษาปัจจัยทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าออนไลน์ผ่านแอปพลิเคชันของผู้บริโภควัยทำงานในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารรัชภาคย์, 16(49), 238–250.

Euromonitor International. (2023). Fragrances in the global market. Euromonitor International.

Kapferer, J. N. (2020). The future of luxury: Challenges and opportunities. Journal of Brand Strategy, 8(1), 34–46.

Manzanares, V. (2017). Export Performance of SMEs: An Empirical Analysis of the Mediating Role of Corporate Image. Journal of Small Business Management, 57(2), 386-399.

Mintel. (2024, May 8). Lack of loyalty means plenty of opportunities for Thai beauty brands. Mintel Reports Thailand.

Wiedmann, K. P. & Hennigs, N. (2022). Niche luxury brands: How to attract and retain consumers in highly competitive markets. Luxury Research Journal, 4(2), 101–120.