แนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน จังหวัดอุทัยธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) บริบท และสภาพปัจจุบันในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน 2) ปัญหา และความต้องการในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน และ 3) แนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน จังหวัดอุทัยธานี การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 20 คน ประกอบด้วย คณะกรรมการพัฒนาการเกษตรและสหกรณ์จังหวัดอุทัยธานี จำนวน 5 คน และผู้แทนภาคประชาชนจากทั้งหมด 8 อำเภอ จำนวน 15 คน คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจงเก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสาร และการสัมภาษณ์แบบเชิงลึก การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา
แบบอุปนัย
ผลการศึกษาพบว่า บริบทของเศรษฐกิจชุมชนจังหวัดอุทัยธานี มุ่งเน้นการพัฒนาเกษตรปลอดภัย การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ และการยกระดับเศรษฐกิจชุมชน เพื่อนำไปสู่ความยั่งยืนและความสุขของประชาชนในจังหวัด กรอบทิศทางการพัฒนาจังหวัดอุทัยธานีมุ่งสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน พบว่าปัญหา และความต้องการในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน พบปัญหา ดังนี้ 1) ปัญหาด้านการวางแผน 2) ปัญหาด้านการจัดการองค์กร 3) ปัญหาและความต้องการด้านผู้นำ
4) ปัญหาด้านการควบคุม 5) ปัญหาด้านการควบคุม ซึ่งแนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน จังหวัดอุทัยธานี มีดังนี้ 1) ด้านการวางแผน การวางแผนร่วมกับชุมชน การพัฒนาข้อมูลที่ถูกต้องและเพียงพอ และการวางแผนให้สอดคล้องกับบริบทของชุมชน 2) ด้านการจัดการองค์กร การพัฒนาการเงินและการบริหารงบประมาณ การพัฒนาองค์ความรู้และการฝึกอบรม และการหาช่องทางการตลาด 3) ด้านผู้นำ การพัฒนาวิสัยทัศน์และความสามารถในการบริหาร และการพัฒนาเครือข่าย และการปรับตัวและการนำเทคโนโลยีมาใช้ 4) ด้านการควบคุม การพัฒนาระบบติดตามและประเมินผลที่มีประสิทธิภาพ การบังคับใช้กฎระเบียบและมาตรฐานการทำงาน 5) ด้านการมีส่วนร่วม การพัฒนาความตระหนักและความสนใจของประชาชน การส่งเสริมการมีส่วนร่วม การพัฒนากลไกการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ไกรศร วันละ. (2564). การขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนของประเทศไทย. วารสาร มจร.บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 7(3), 159–175.
จันทนา อินทฉิม. (2561). การจัดการชุมชนเข้มแข็งตามแนวคิดปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาศูนย์การเรียนรู้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 12(1), 45–58.
นฤมล อนุสนธิ์พัฒน์ และอิทธิเทพ หลีนวรัตน์. (2564). การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนพึ่งพาตนเองบนพื้นฐานชุมชนาธิปไตย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(12), 271–284.
ประภัสรา ปราชญา และพีระพงศ์ ภักคีรี. (2564). แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนให้ยั่งยืนด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนบ้านคลองสำโรง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ประเมิน กาฬภักดี. (2564). แนวทางการจัดการทรัพยากรป่าชุมชนอย่างยั่งยืนในเขตพื้นที่ภาคตะวันออก. สระบุรี: โรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช.
พุทธินันต์ ภาคเจริญ. (2565). แนวทางการพัฒนาชุมชนหมู่บ้านไปสู่ความยั่งยืนในบริบทของสังคมเมือง กรณีศึกษา หมู่บ้านดงยาง หมู่ที่ 12 ตำบลสวนกล้วย อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.
ภัทร์ธมนต์ พลรงค์, จิตพนธ์ ชุมเกตุ และเกิดสิริ เจริญวิศาล. (2565). การประยุกต์ใช้แนวคิดเศรษฐกิจชีวภาพ เศรษฐกิจหมุนเวียน และเศรษฐกิจสีเขียวกับการจัดงานอีเวนต์. Journal of Arts Management, 6(3), 198–214.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานจังหวัดอุทัยธานี. (2565). แผนพัฒนาจังหวัดอุทัยธานี พ.ศ.2566–2570. อุทัยธานี: สำนักงานจังหวัดอุทัยธานี.
