ถ้อยคำภาษาสรรค์แทน “พระลอ” ตามบริบทฉันทลักษณ์ ในลิลิตพระลอ โดยประยุกต์ใช้หลักโยนิโสมนสิการ

Main Article Content

ชญานนท์ ชมดี
วรวรรธน์ ศรียาภัย
นลินภัสร์ เมฆเกรียงไกร

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถ้อยคำภาษาสรรค์แทนพระลอตามบริบทฉันทลักษณ์โดยประยุกต์ใช้หลักโยนิโสมนสิการ ด้วยวิธีการคิดแบบแยกส่วนพบ 3 ประเด็นคือ 1) รูปภาษาของถ้อยคำภาษาสรรค์แทนพระลอ 2) ถ้อยคำภาษาสรรค์แทนพระลอตามบริบทของฉันทลักษณ์ในวรรณคดีเรื่องลิลิตพระลอ และ 3) ขนบทางวรรณศิลป์ของถ้อยคำภาษาสรรค์แทนพระลอ โดยใช้ถ้อยคำแทนพระลอจำนวน172 คำ เป็นข้อมูลในการวิจัย ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพและนำเสนอด้วยวิธีพรรณนาวิเคราะห์


ผลการวิจัยพบ  1) รูปภาษาของถ้อยคำภาษาสรรค์แทนพระลอ จำแนกเป็น 3 ประเด็น ดังนี้ 1.1) โครงสร้างของคำและถ้อยคำ พบโครงสร้างคำพยางค์เดียว คำสองพยางค์ และพบคำหลายพยางค์มากที่สุด โครงสร้างของถ้อยคำ พบถ้อยคำหลักและถ้อยคำหลักกับถ้อยคำขยาย 1.2) หน้าที่ของคำและถ้อยคำ พบบุรุษสรรพนาม และหน่วยทำหน้าที่แทนสรรพนาม ได้แก่ หน่วยเรียกชื่อเฉพาะ หน่วยเรียกญาติ หน่วยเรียกตำแหน่ง และหน่วยเรียกฉายานาม 2) ถ้อยคำภาษาสรรค์แทนพระลอตามบริบทของฉันทลักษณ์ พบว่ากวีสรรค์คำแทนพระลอใช้ในการประพันธ์ตามบริบทฉันลักษณ์ทั้ง 2.1) จำนวนคำ 2.2) คำเอก 2.3) คำโท และ 2.4) สัมผัสบังคับ 3) การสังเคราะห์ขนบทางวรรณศิลป์ของถ้อยคำภาษาสรรค์แทนพระลอ จำแนกเป็น 6 ประเด็น คือ 3.1) สัมผัสสระ 3.2) สัมผัสอักษร 3.3) เสียงวรรณยุกต์ 3.4) การซ้ำคำ  3.5) การหลากคำ 3.6) ความเปรียบ สะท้อนให้เห็นอัจฉริยภาพของกวีในการสรรค์คำแทนพระลอ ตามบริบทของฉันทลักษณ์อย่างมีวรรณศิลป์ทำให้เกิดความงดงามทั้งคำและความหมาย โดยการคิดแบบสืบสาวเหตุปัจจัยตามหลักโยนิโสมนสิการทำให้เห็นว่าองค์ประกอบเหล่านี้ทำให้เกิดเป็นถ้อยคำภาษาสรรค์ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญหนึ่งที่สร้างคุณค่าให้แก่วรรณคดีเรื่องลิลิตพระลอ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ชมดี ช., ศรียาภัย ว., & เมฆเกรียงไกร น. (2025). ถ้อยคำภาษาสรรค์แทน “พระลอ” ตามบริบทฉันทลักษณ์ ในลิลิตพระลอ โดยประยุกต์ใช้หลักโยนิโสมนสิการ. วารสารธรรมวัตร, 6(2), 59–76. สืบค้น จาก https://so09.tci-thaijo.org/index.php/tmwj/article/view/7961
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2523). ลิลิตพระลอ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

ทิศนา แขมมณี และคณะ. (2544). วิทยาการด้านการคิด. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาคุณภาพวิชาการ.

ธเนศ เวศร์ภาดา. (2549). หอมโลกวรรณศิลป์. กรุงเทพฯ: ปาเจรา.

นววรรณ พันธุเมธา. (2549). ไวยากรณ์ไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว. (2517). พระบรมราชาธิบายในการประพันธ์โคลงศุภลักษณ์วาดรูปโคลงนิราศประลองยุทธ สักรวาชายทเล สักระวาน่าหนาว นิราศมะเหลเถไถ. กรุงเทพฯ: องค์การค้าของคุรุสภา.

มะเนาะ ยูเด็นและวันเนาว์ ยูเด็น. (2548). ความรู้เกี่ยวกับร้อยกรอง. กรุงเทพฯ: องค์การค้าของคุรุสภา.

รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2553). วรรณศิลป์ในวรรณคดีที่ได้รับยกย่องจากวรรณคดีสโมสร. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 2(4), 1-24.

วรวรรธน์ ศรียาภัย. (2552). รูปภาษาที่ใช้อ้างถึงตัวแสดงบทบาทในวรรณคดีร้อยกรองของไทย. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

วรวรรธน์ ศรียาภัย. (2553). นามวลีเรียกญาติที่ใช้อ้างถึงตัวแสดงบทบาทในวรรณคดีร้อยกรองไทย. วารสารภาษาและวัฒนธรรม. 29(1), 81-96.

วรวรรธน์ ศรียาภัย. (2563). ภาษา อักษร และวรรณกรรมไทยโบราณ. พะเยา: คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา.

วรวรรธน์ ศรียาภัยและคณะ. (2568). ภาษาไทยสื่อสารพัฒนา. ปทุมธานี: เดอะ บุกส์พลัส.

วราภรณ์ บำรุงกุล. (2537). ร้อยกรอง. กรุงเทพฯ: ต้นอ้อ.

เศรษฐ พลอินทร์. (2524). ลักษณะคำประพันธ์ไทย. กรุงเทพฯ: กรมการฝึกหัดครู.

สุชาดา เจียพงษ์. (2550). คำบุรุษสรรพนามในลิลิตพระลอ: การศึกษาตามแนวภาษาศาสตร์สังคม. วารสารอักษรศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร. 2(ฉบับพิเศษ), 73-91.

สุภาพรรณ จารุเทวินทร์. (2520). การศึกษาเชิงวิเคราะห์ลิลิตพระลอทางภาษา. (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุมน อมรวิวัฒน์. (2530). การสอนโดยสร้างศรัทธาและโยนิโสมนสิการ. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.