การพัฒนาสร้อยเชือกร่มลายประยุกต์จากองค์ประกอบพุทธศิลป์ “ตัวมกรคายพวงอุบะและถักทอ” ในซุ้มเรือนแก้วพระพุทธชินราช
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาอัตลักษณ์และคติความเชื่อในองค์ประกอบ“พุทธศิลป์ของตัวมกรคายพวงอุบะและถักทอ”ในซุ้มเรือนแก้วพระพุทธชินราช 2) เพื่อออกแบบสร้อยเชือกร่มประดับข้อลายประยุกต์จากองค์ประกอบพุทธศิลป์“ตัวมกรคายพวงอุบะและถักทอ” และ 3) เพื่อสร้างนวัตกรรมสร้อยเชือกร่มประดับข้อลายประยุกต์จากองค์ประกอบพุทธศิลป์“ตัวมกรคายพวงอุบะและถักทอ” เป็นการวิจัยและพัฒนา ใช้กลุ่มประชากรผู้ให้ข้อมูลคัดเลือกแบบเจาะจง 2 กลุ่ม ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญออกแบบ 3 ท่าน และแบบตรวจสอบข้อมูลสามเส้าอีก 36 ท่าน ใช้เครื่องมือ 2 ชนิด คือ แบบสัมภาษณ์และแบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลสถิติพื้นฐานแล้วบรรยายเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1) อัตลักษณ์และคติความเชื่อในองค์ประกอบพุทธศิลป์“ตัวมกรคายพวงอุบะและถักทอ”อาจเป็นไปได้ถึงคติบางอย่าง เพราะตัวมกรจัดอยู่ในกลุ่มสัตว์พิเศษ ที่มีอัตลักษณ์ในเชิงคติเกี่ยวกับการปกป้องจากภัยอันตรายรวมถึงความอุดมสมบูรณ์ ส่วนพวงอุบะพรรณพฤกษาที่ปลายลิ้นตวัดโค้งขึ้นจากตัวมกร เชื่อว่าเป็นเครื่องสักการะบูชาตามคตินิยมพราหมณ์ฮินดู 2) การออกแบบสร้อยเชือกร่มรูปแบบใหม่ที่ประกอบด้วยขั้นตอนตั้งแต่ กรรมวิธีการออกแบบ การศึกษาวิเคราะห์ การวางกรอบแนวคิดสู่การออกแบบ
การพัฒนาโครงสร้างสัดส่วน การกำหนดคัดเลือกแบบนวัตกรรม 3) การสร้างนวัตกรรมสร้อยเชือกร่มประดับข้อลายประยุกต์จากองค์ประกอบพุทธศิลป์ตัวมกรคายพวงอุบะและถักทอ ที่ประกอบด้วยส่วนสำคัญ คือ ส่วนข้อต่อสร้อยเชือกร่ม และส่วนตัวเรือนสร้อยเชือกร่ม
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
นงนุช ภู่มาลี. (2551). ภาพสลักบนทับหลัง: รูปหน้ากาลคายท่อนพวงมาลัย. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 1(1): 32.
พระครูสิริรัตนานุวัตร (ทวี ฐานวโร). (2557). การศึกษาตีความพุทธธรรมที่ปรากฏในศิลปกรรม(รายงานวิจัย). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาจีรวัฒน์ กนฺตวณฺโณ, ผศ.ดร. (2563). พุทธศิลป์พระพุทธชินราช: ประวัติและพัฒนาการทางพระพุทธศาสนา. พิมพ์ครั้งที่ 2. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระศรีคัมภีรญาณ (สมจินต์ สมฺมาปญฺโญ). (2551). พระพุทธศาสนา ปรัชญา-สังคม. กรุงเทพฯ: อาทรการพิมพ์.
พระอธิษฐณัฏฐ์ รตนปญฺโญ. (2563). วิเคราะห์คติความเชื่อที่ปรากฏในสื่อสัญลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาในสังคมล้านนา. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา. 11(2), 345-355.
พีรติ จึงประกอบ. (2561). แนวทางการสร้างสรรค์งานออกแบบสัญลักษณ์ความเชื่อความศรัทธา แห่งพวงมาลัยไทย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. 14(2), 109-138.
อภิรักษ์ นามวิชา และ มนตรี สิระโรจนานันท์. (2566). ข้อถกเถียงเรื่องที่มาของสัตตมหาสถาน. วารสารปณิธาน.19(1), 55-69.
ศศนันท์ ศรีเพ็ชรพันธุ์ และจิราพร รอดคุ้ม. (2562). การศึกษาและพัฒนาการออกแบบต้นแบบเครื่องประดับร่วมสมัยสกุลช่างสุโขทัย. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์แห่งรัตนโกสินทร์. 1(1), 46-59.
สุชัย สิริรวีกุล. (2566). โลหะวิทยากับการสร้างสรรค์งานพุทธศิลปกรรม. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์. 7(3), 188-204.
อภิพัธน์ วิศิษฎ์ใจงาม. (2561). กระบวนการพัฒนาผลิตภัณฑ์ทางความเชื่อกับมูลค่าเพิ่ม(รายงานการวิจัย).มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อัญชลี วงศ์วัฒนา. (2563). การศึกษาอัตลักษณ์ท้องถิ่นเพื่อการออกแบบเครื่องประดับร่วมสมัย. วารสารวิชาการ ศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 11(1), 46-59.
อารีย์ สุทธิพันธุ์. (2528). ศิลปะกับมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.