รูปแบบการพัฒนาชุมชนวิถีพุทธของบ้านนาน้อย อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาประวัติและพัฒนาการบ้านนาน้อย อำเภอนาน้อย
จังหวัดน่าน 2) เพื่อศึกษาแนวคิดการพัฒนาตามแนวพระพุทธศาสนาบ้านนาน้อย อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน 3) เพื่อเสนอรูปแบบการพัฒนาวิถีชีวิตบ้านนาน้อย อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ สัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 26 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการพรรณนาเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านประวัติและพัฒนาการ บ้านนาน้อยเป็นหมู่บ้านเก่าแก่ เคยเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอนาน้อย ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพการเกษตร มีวิถีชีวิตอยู่แบบพอเพียง ดำรงชีวิตอย่างสงบสามัคคีช่วยเหลือซึ่งกันและกัน 2) ด้านแนวคิดการพัฒนาตามแนวพระพุทธศาสนา บ้านนาน้อยมีการส่งเสริมประชาชนด้านความพอเพียง ด้านสติและสมาธิ การใช้ชีวิตตามทางสายกลาง มีความรักมีความเมตตา รักษาศีล 5 3) ด้านรูปแบบการพัฒนาวิถีชีวิตของบ้านนาน้อยอำเภอนาน้อยจังหวัดน่าน 4 ด้าน
คือ 1) ด้านเทคโนโลยี ชุมชนบ้านนาน้อย ควรมีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีเพื่อตอบสนองปัจจัยขั้นพื้นฐานของมนุษย์ เช่น เทคโนโลยีเพื่อการผลิต การรับรู้ข้อมูลข่าวสาร สาธารณูปโภค 2) ด้านเศรษฐกิจ ควรมีความมั่นคงทางเศรษฐกิจให้คนในชุมชนดำรงชีวิตของตนเองและครอบครัว มีความพอเพียงในการบริโภค
3) ด้านจริยธรรม คนในชุมชนบ้านนาน้อยต้องมีศรัทธาในการพึ่งพาตนเอง มีจิตใจใฝ่พัฒนา มุ่งสร้างชุมชนให้เข้มแข็ง ตลอดจนมีจริยธรรมและศีลธรรมขั้นพื้นฐาน 4) ด้านสังคมและวัฒนธรรม ชุมชนบ้านนาน้อยมีผู้นำชุมชนและคณะกรรมการหมู่บ้านที่ประสานงานกันเพื่อการพัฒนาชุมชนโดยยึดหลักการมีส่วนร่วมของคนในชุมชนเป็นสำคัญ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2541). เศรษฐกิจพึ่งตนเอง แนวคิดยุทธศาสตร์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ส่วนท้องถิ่น.
กรมการพัฒนาชุมชน. การขับเคลื่อนการประยุกต์ใช้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงสู่ชุมชนท้องถิ่น. สืบค้นเมื่อ 6 มกราคม 2567. จาก https://www.cdd.go.th/related-links/บริการภายใน/about-us/service-directory.
คมกฤษ ใจคำปัน. (2544). การสร้างแบบวัดคุณธรรม จริยธรรมพื้นฐาน สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น.(วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
รังสรรค์ สิงหเลิศ และ นิภาภรณ์ จงวุฒิเวศย์. (2561). รูปแบบการพัฒนาชุมชนเพื่อพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาบ้านตอนแลงอำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและนวัตกรรม คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 5(1), 133-134.
วัลลภ จันดาเบ้า และ คณะ. (2556). การจัดการพัฒนารูปแบบวนเกษตรตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาเกษตรกรใน 4 อำเภอของจังหวัดอุดรธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 4(2), 131-150.
ศิริชัย เชื้อตาพระ. (2563). การใช้พระพุทธศาสนาเสริมสร้างคุณภาพชีวิตในชุมชนตำบลคำพี้ อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม. (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและเอกชน). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
สิริยา รัตนช่วย. (2560). การพัฒนาชุมชนท้องถิ่นภายใต้พลวัตของโลกยุคใหม่. วารสารการเมืองการปกครอง. 7(1): 72-87.
อารีย์ เชื้อเมืองพาน. (2551). เศรษฐกิจพอเพียง: ทางรอดของเศรษฐกิจไทย. วารสารแม่โจ้ปริทัศน์. 8(2), 52-66.
