Innovative Approaches in Promoting Dhamma and Pali Learning for Contemporary Thai Buddhist Monks
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Dhamma education serves as a key role in Buddhist knowledge in Thai, while Pali functions as a linguistic medium that enables direct access to the original teachings of the Buddha. The findings suggest that effective promotion of monastic education in both Dhamma and Pali divisions should be systematically developed in six key areas, such as (1) curriculum development with clear structure and outcome-based learning, (2) systematic teacher professional development, (3) improvement of assessment and evaluation focusing on deep understanding, (4) enhancement of administrative management with transparency and efficiency, (5) motivation building for learners, and (6) integration of Pariyatti and Vipassana in response to contemporary social changes. Thus, the development of monastic education in Dhamma education and Pali studies must be implemented comprehensively, systematically, and continuously across all dimensions. Such efforts are essential for strengthening the stability and sustainability of Buddhism in Thai society.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ธนวรรณ ศกุนตนาค และคณะ. (2568). แนวทางการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล. Educational Administration and Innovation Jounal, 5(1), 172.
พระครูวิกรมธรรมธัช และเตือนใจ ผางคำ. (2565). ปัญหาการศึกษาของสงฆ์ไทยในปัจจุบัน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(1), 88.
พระครูอุทัยธรรมานุกูล อิทฺธิญาโณ. (2559). การศึกษาสงฆ์: พระปริยัติธรรมแผนกธรรม. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 3(3), 63-72.
พระชัษษพณขิ์ จันวงศ์เดือน และคณะ. การศึกษาสภาพและปัญหาการศึกษานักธรรม. วารสารราชพฤกษ์, 18(1), 66.
พระมหาธีรวัฒน์ ถิรจิตฺโต. (2564). การศึกษาภาษาบาลีกับการดำรงอยู่แห่งพระพุทธศาสนา. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติครั้งที่ 7 “วิถีพุทธ วิถีชุมชน รากฐานชีวทัศน์ล้านนาในสังคมวิถีใหม่” วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564. ลำพูน: วิทยาลัยสงฆ์ลำพูน มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาประนอม ธมฺมาลงฺกาโร. (2563). การบริหารจัดการการศึกษาพระปริยัติธรรมในยุคดิจิทัล. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(2), 25-41.
พระมหาวสันต์ ยางสิงอ้อ และคณะ. (2567). การบริหารจัดการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลี ในยุคศตวรรษที่ 21. วารสารมรีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(6), 1402.
พระมหาสุธรรม สุรตโน. แนวทางการพัฒนาหลักสูตรการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลีสู่ความเป็นเลิศ. วารสารนิตยสารเสียงธรรมจากมหายาน, 7(1), 37.
พระสถาพร เงินแก้ว และพระสวณัฐกร แสนสุข. (2566). การจัดการศึกษาคณะสงฆ์ไทย. วารสารพุทธอาเซียนศึกษา, 8(2), 58-70.
พระสุริโย รุ่งเรือง. (2561). บริหารจัดการคณะสงฆ์ไทยอย่างไรให้มีประสิทธิภาพ. วารสารสมาคมศิษย์เก่า มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 7(2), 103-115.
พิศาฬเมธ แช่มโสภา. (2559). บาลีศึกษา: ทางเลือก ทางรอด. สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2559 เข้าถึงได้จาก: https://www. winnews.tv/news/10565.
เพทาย สดทรงศิลป์. (2565). การปรับรูปแบบการศึกษาทางพระพุทธศาสนาให้มีความหลากหลาย(รายงานการศึกษาส่วนบุคคล). กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยนักบริหาร สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน สำนักงาน ก.พ.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
สำนักงานส่งเสริมกิจการศึกษา. (2558). แนวทางการจัดการเรียนรู้ธรรมศึกษาชั้นตรี วิชาธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
The Buddha. (9 มีนาคม 2569). ผลสอบบาลีสนามหลวงปี 69 : ป.ธ.9 ผ่านเกณฑ์ร้อยละ 23% ขณะที่ชั้นเริ่มต้น ‘ร่วง’ หนัก สะท้อนวิกฤตการศึกษาคณะสงฆ์?. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2569 เข้าถึงได้จาก: https://thebuddh. com/?p=94137.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago: University of Chicago Press.
