แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนขององค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ไทรงาม อำเภอบึงนาราง จังหวัดพิจิตร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนในองค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ไทรงาม อ.บึงนาราง จ.พิจิตร 2) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างหลักภาวนาธรรมกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชน และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนของอบต.โพธิ์ไทรงาม การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี โดยใช้แนวคิดยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี ใน 6 ด้านมาเป็นกรอบแนวคิด ในการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรที่ศึกษาได้แก่ประชาชนที่อาศัยอยู่ใน ต.โพธิ์ไทรงาม อ.บึงนาราง จ.พิจิตร จำนวน 4,077 คน นำมาคำนวณกลุ่มตัวอย่างด้วยสูตรของ Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. ได้จำนวน 365 คน ใช้แบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และ การวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 20 คน แล้ววิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา ผลการวิจัย พบว่า 1) ระดับการพัฒนาคุณภาพชีวิตตามหลักภาวนาธรรมขององค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ไทรงามโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.35, S.D. = 0.47) และนโยบายการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนของอบต.โพธิ์ไทรงามตามยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี อยู่ในระดับปานกลาง (
= 3.27, S.D. = 0.47) 2) ความสัมพันธ์ระหว่างหลักภาวนาธรรมและการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนมีค่าสหสัมพันธ์เชิงบวกในระดับสูงมาก (r = 0.783) และ 3) แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนของ อบต.โพธิ์ไทรงาม ควรมุ่ง 6 ด้าน ได้แก่ 3.1) สร้างความมั่นคงทางอาชีพและรายได้ โดยส่งเสริมทักษะที่สอดคล้องกับชุมชน 3.2) เพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน เสริมศักยภาพเศรษฐกิจและการตลาดชุมชน 3.3) พัฒนาศักยภาพคน ด้วยหลักปัญญาภาวนาเพื่อเสริมความรู้ ทักษะ และทัศนคติ 3.4) ลดความเหลื่อมล้ำ ดูแลกลุ่มเปราะบางให้เข้าถึงโอกาสอย่างเท่าเทียม 3.5) ส่งเสริมการเติบโตอย่างยั่งยืน โดยใช้หลักกายภาวนาในการจัดการทรัพยากร และ 3.6) บริหารจัดการภาครัฐอย่างโปร่งใส ด้วยการมีส่วนร่วมของประชาชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
เครือวรรณ เทพดํา และสุปรีชา ชํานาญพุฒิพร. (2565). การพัฒนาคุณภาพชีวิตตามหลักพุทธธรรมของประชาชนในชุมชนท้องลำเจียก อำเภอเชียรใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 7(2), 130-143
พระครูปริยัติกิตติวรรณ (วีระ กิตฺติวณฺโณ/ได้ทุกทาง) และคณะ. (2566). ชุมชนชาวพุทธต้นแบบด้านความเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน: กรณีศึกษาชุมชนบ้านกันตวจระมวล อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 11(2), 141-156.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2544). พุทธธรรม (ฉบับเดิม). (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ : ดวงแก้ว.
พระสุนัน เคะนะอ่อน. (2568). การพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนตามหลักภาวนา 4 ขององค์การบริหารส่วนตำบลรอบเมือง อำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 7(3), 607-618.
องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ไทรงาม. (2566). แผนพัฒนาท้องถิ่น พ.ศ. 2566-2570. เข้าถึงได้จาก https://www.phosaingam.go.th/project-detail?hd=7&id=23139 .
Amartya Sen. (1999). Development as freedom. New York : Oxford University Press.
Goleman, D. P. (1995). Emotional intelligence: Why it can matter more than IQ for character, health and lifelong achievement. New York : Bantam Books.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Maslow, A. H. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), 370–396.
Noble, T. & McGrath, H. (2016). The positive educational practices framework: A tool for facilitating the work of educational psychologists in promoting pupil wellbeing. Educational & Child Psychology, 33(2), 67–77.
United Nations Development Programme. (2022). Human development report 2022: Uncertain times, unsettled lives. New York : UNDP.
