การพัฒนาสมรรถนะผู้ประจำหน้าที่นักบินพาณิชย์สู่ความเป็นมาตรฐานสากล

Main Article Content

อำพล ขำวิลัย
ดร.คงศักดิ์ ชมชุม
ดร.ณัฐพงษ์ แต้มแก้ว

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบการพัฒนาสมรรถนะผู้ประจำหน้าที่นักบินพาณิชย์สู่ความเป็นมาตรฐานสากล 2) เพื่อยืนยันองค์ประกอบการพัฒนาสมรรถนะผู้ประจำหน้าที่นักบินพาณิชย์สู่ความเป็นมาตรฐานสากล ขั้นตอนที่ 1 การศึกษาค้นคว้าตัวแปรที่เกี่ยวกับองค์ประกอบการพัฒนาสมรรถนะผู้ประจำหน้าที่นักบินพาณิชย์สู่ความเป็นมาตรฐานสากล ขั้นตอนที่ 2 การพัฒนาเครื่องมือและการจัดเก็บข้อมูล และขั้นตอนที่ 3 การวิเคราะห์ข้อมูลและการยืนยันความเหมาะสมขององค์ประกอบ กลุ่มตัวอย่างและเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) กลุ่มผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 7 คน ใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง 2) ผู้ประจำหน้าที่นักบินพาณิชย์จากสายการบินจำนวน 359 คน และ 3) กลุ่มผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน ใช้แบบสอบถามความคิดเห็น สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ และการวิเคราะห์เนื้อหา 
ผลการวิจัย พบว่า องค์ประกอบการพัฒนาสมรรถนะผู้ประจำหน้าที่นักบินพาณิชย์สู่ความเป็นมาตรฐานสากลประกอบด้วย 7 องค์ประกอบ ดังนี้ 1) สมรรถนะด้านทัศนคติ 2) สมรรถนะด้านบุคลิก 3) สมรรถนะด้านทักษะ 4) สมรรถนะด้านความรู้ 5) สมรรถนะด้านพฤติกรรมความปลอดภัย 6) สมรรถนะด้านแรงจูงใจภายใน และ 7) สมรรถนะด้านการบริหารความเสี่ยง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ขำวิลัย อ., ชมชุม ค., & แต้มแก้ว ณ. (2026). การพัฒนาสมรรถนะผู้ประจำหน้าที่นักบินพาณิชย์สู่ความเป็นมาตรฐานสากล. วารสารพัฒนาเทคนิคศึกษา, 38(136), 127–134. สืบค้น จาก https://so09.tci-thaijo.org/index.php/jted/article/view/3228
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

อำพล ขำวิลัย, มหาวิทยาลัยเกริก

นิสิตหลักสูตรบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกริก กรุงเทพมหานคร

ดร.คงศักดิ์ ชมชุม, สถาบันการบินพลเรือน

ดร. สาขาบริหารการศึกษา กองวิชาช่างอากาศยาน สถาบันการบินพลเรือน กรุงเทพมหานคร

ดร.ณัฐพงษ์ แต้มแก้ว, มหาวิทยาลัยเกริก

ดร. สาขาเทคโนโลยีอุตสาหกรรม คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกริก กรุงเทพมหานคร

เอกสารอ้างอิง

International Civil Aviation Organization. Doc 10002 Cabin crew safety training manual. 1st ed. Montreal: International Civil Aviation Organization, 2014. (Mimeographed)

Limwirat, N., Phromsawat, P., & Klaisuwan, R. (2018). The Factors Relating with Personal Development Case Study of Flight Attendant, Thai Airway International Public Company Limited. Suan Dusit Graduate School Academic Journal, 14(1), 31-41.

Krejcie, R. V. & Morgan D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3), 607-610.

Mayer, J. D., & Salovy, P. (1997). What emotional intelligence? In P. Salovy & D. J. Sluyter (Eds.) Emotional development and emotional intelligence:Educational implictions Basic Books. pp 3-37.

อาทิตย์ นาคีรักษ์. (2555). การพัฒนาแบบจำลองภาวะผู้นำกัปตันของกัปตัน บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน). สาขาการบริหารการพัฒนา (การพัฒนานักบริหารระดับสูง), มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

Golaszewski, R. (1983). The influence of total flight time, recent flight time and age on pilot accident rates.

Neal, Andrew, & Griffin, M. A. (2002). Safety Climate and Safety Behaviour. Australian Journal of Management, 27(1_suppl), 67–75. [8] Gao, W., Zhang, Q., Ge, H., Guo, Y., & Zhou, Z. (2013). Efficacy and safety of triple antiplatelet therapy in obese patients undergoing stent implantation. Angiology, 64(7), 554–558..

Kelly, Chris & Rapp, Katie. (2017). Models & Competencies. Fall 2017 CAHRS RA Project – White Paper.

Salas and Maurino. (2010). Human Factors in Aviation. Second Edition, 3-19.

สมชนก เทียมเทียบรัตน์. (2560) .Introduction to Aviation Safety: บทนำสู่ความปลอดภัยทางการบิน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : ทิพยวิสุทธิ์.

ณัฐวุฒิ พงศ์สิริ. (2560). ผู้นำในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. สืบค้นเมื่อ 18 สิงหาคม 2565, จาก http://botlc.or.th/

สุรพล เศรษฐบุตร. (2555). การกำหนดความรู้ ทักษะ และสมรรถนะของบุคลากรของคณะเกษตรศาสตร์. สืบค้นเมื่อ 9 ตุลาคม 2565, จาก http://www.agri.cmu.ac.th/upload/km/06_Competency.pdf