พระสงฆ์เซเลบริตี้: การมีชื่อเสียงของพระสงฆ์ในวงการพระสงฆ์ไทย
คำสำคัญ:
พระสงฆ์เซเลบริตี้, การมีชื่อเสียง, การเผยแผ่ธรรมะ, สื่อดิจิทัลบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายและวิเคราะห์พระสงฆ์ตามหลักธรรมและหลักปฏิบัติของสงฆ์ กับการกลายมาเป็นพระสงฆ์ที่มีชื่อเสียง เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาข้อมูลจากพระไตรปิฎก พระธรรมวินัย งานวิชาการ และสื่อออนไลน์ ควบคู่กับการสำรวจความคิดเห็นเชิงนำร่อง เพื่อคัดเลือกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 5 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนาเชิงวิเคราะห์
ผลการวิจัยพบว่า แม้พระสงฆ์โดยทั่วไปจะอยู่ภายใต้กรอบวัตรปฏิบัติและพระธรรมวินัยเดียวกัน แต่การกลายมาเป็นพระสงฆ์ที่มีชื่อเสียงเกิดจากการผสานระหว่างปัจจัยภายใน ได้แก่ คุณธรรม จริยวัตร ความรู้ทางพระพุทธศาสนา พรรษา และความสามารถในการถ่ายทอดธรรมะ กับปัจจัยภายนอก ได้แก่ การสนับสนุนจากวัด ชุมชน เครือข่ายศิษยานุศิษย์ และการยอมรับจากสังคม โดยเฉพาะบทบาทของสื่อดิจิทัลและสื่อสังคมออนไลน์ ที่ทำให้การเผยแผ่ธรรมะมีความกว้างขวางและรวดเร็ว การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่า พระสงฆ์เซเลบริตี้ไม่ได้เกิดจากการละทิ้งหลักธรรม หากเป็นผลจากการแปลงทุนทางศาสนาให้สอดรับกับบริบทการสื่อสารสมัยใหม่ ซึ่งส่งผลต่อการสร้างความศรัทธา ความน่าเชื่อถือ และการยอมรับในสังคมร่วมสมัย
เอกสารอ้างอิง
กุลธิดา ภูเกล้าแจ้ง. (2560). การสื่อสารธรรมะผ่านสื่อออนไลน์ของพระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี และพระมหาสมปอง ตาลปุตฺโต. (วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรังสิต, กรุงเทพฯ.
กุลนาถ วรรัฐกฤติกร. (2564). การรับรู้ภาพลักษณ์และความนิยมของบุคคลมีชื่อเสียง. วารสารสังคมศาสตร์, 5(3), 55–72.
จิระนันท์ คำแสน. (2566). อิทธิพลของผู้มีชื่อเสียงในสื่อดิจิทัลต่อพฤติกรรมผู้บริโภค. วารสารนิเทศศาสตร์, 10(2), 2–15.
ชณัฐนนท์ ม่วงวิเชียร. (2564). บทบาทพระสงฆ์กับกิจกรรมสื่อสังคม: กรณีศึกษาพระมหาสมปอง ตาลปุตฺโต. วารสารสังคมศาสตร์, 6(3), 325–338.
ณัฏฐา มานะชัยมงคล. (2564). ความไว้วางใจในบุคคลที่มีชื่อเสียงและผลต่อการตัดสินใจ. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 13(1), 1–20.
ณัฐมน โชคเจริญ และวรพหล แสงเทียน. (2568). ภาพลักษณ์ ความน่าเชื่อถือ และอิทธิพลของบุคคลที่มีชื่อเสียงต่อการตัดสินใจ. วารสารนิเทศศาสตร์, 12(2), 45–62.
ดวงทิพย์ เจริญรุกข์. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างชื่อเสียงกับความไว้วางใจของผู้บริโภค. วารสารการตลาด, 15(2), 41–58.
ติณณ์ อินทโสภส และเสถียร หงษ์ทองมะดัน. (2564). บทบาทของพระสงฆ์ในสังคมไทยภายใต้บริบทสื่อสารสมัยใหม่. วารสารสันติสุขปริทรรศน์, 9(1), 1–15.
ภิญดา ทวีศักดิ์ และธนกฤต วงศ์มหาเศรษฐ์. (2567). บทบาทของบุคคลมีชื่อเสียงบนสื่อออนไลน์ต่อทัศนคติของผู้รับสาร. วารสารนิเทศศาสตร์, 11(1), 59–76.
รัชนีกร สอนดีและสุธิดา นุจิตมนต์. (2567). การรับรู้ชื่อเสียงกับการยอมรับทางสังคมในยุคสื่อดิจิทัล. วารสารการสื่อสาร, 8(1), 23–40.
ศุภยา สุขวราภิรมย์. (2565). บุคคลมีชื่อเสียงกับการสื่อสารการตลาดในสังคมร่วมสมัย. วารสารการสื่อสารมวลชน, 7(1), 79–96.
สิริธร ศิวายพราหมณ์. (2564). ทัศนคติและการรับรู้ต่อบุคคลสาธารณะในสื่อร่วมสมัย. วารสารสื่อสารมวลชน, 6(2), 29–45.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2539). พระไตรปิฎกสำหรับประชาชน. พิมพ์ครั้งที่ 10. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อิทธิพัฒน์ พูนอิงคนนท์. (2565). ความน่าเชื่อถือของแหล่งสารกับการรับรู้ของผู้รับสาร. วารสารนิเทศศาสตร์, 9(2), 35–50.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสันติสุขปริทรรศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
