การพัฒนาแนวทางเชิงนโยบายเพื่อปรับโครงสร้างการผลิตข้าวโพดเลี้ยงสัตว์และพืชที่เสี่ยงต่อการใช้ไฟในพื้นที่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่

ผู้แต่ง

  • พงศกร กาวิชัย มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่
  • เกศสุดา สิทธิสันติกุล มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่
  • สุริยจรัส เตชะตันมีนสกุล มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่
  • อภินันท์ สุวรรณรักษ์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่
  • กริช สุริยะชัยพันธ์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่
  • สิทธิชัย ธรรมขัน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา เชียงราย
  • อานนท์ ยอดญาติไทย สถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน)
  • ยุทธชัย ทีปการพงษ์ สถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน)
  • ณัฐพัชร์ วงศ์ชัยพาณิชย์ สถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน)

คำสำคัญ:

การพัฒนาเชิงนโยบาย, ปรับโครงสร้างการผลิต, พืชที่เสี่ยงต่อการใช้ไฟ, พื้นที่สูง

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาการผลิตข้าวโพดเลี้ยงสัตว์และพืชที่เสี่ยงต่อการใช้ไฟในพื้นที่อำเภอแม่แจ่ม และ 2) เพื่อพัฒนาแนวทางเชิงนโยบายเพื่อปรับโครงสร้างการผลิตข้าวโพดเลี้ยงสัตว์และพืชที่เสี่ยงต่อการใช้ไฟในพื้นที่อำเภอแม่แจ่ม โดยวิธีการดำเนินการวิจัยแบบเชิงคุณภาพเน้นข้อมูลทุติยภูมิและปฐมภูมิ ซึ่งสามารถแบ่งกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ประกอบด้วย 1) ผู้มีส่วนกำหนดนโยบาย หรือเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงาน จำนวน 30 คน 2) ตัวแทนผู้นำชุมชน/ปราชญ์ชุมชน จำนวน 30 คน 3) ตัวแทนเกษตรกร จำนวน 60 คน 4) ตัวแทนผู้ประกอบการ จำนวน 10 คน 5) กลุ่มตัวแทนนักวิชาการ จำนวน 10 คน และ 6) กลุ่มตัวแทนองค์กรภายนอกชุมชน จำนวน 10 คน (รวมทั้งหมด 140 คน) เครื่องมือที่ใช้วิจัย ได้แก่ การสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และแบบสังเกตการณ์ และการจัดเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วม ส่วนการวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและเชิงพรรณนา โดยตรวจสอบความเที่ยงตรงข้อมูลใช้วิธีตรวจสอบแบบสามเส้า

ผลการศึกษาพบว่า อำเภอแม่แจ่ม มีเกษตรกรปลูกข้าวโพดเลี้ยงสัตว์จำนวน 7,898ครัวเรือน ครอบคลุมพื้นที่ 117,426.23 ไร่ โดยพื้นที่ปลูกมีแนวโน้มปรับเปลี่ยนไปสู่พืชชนิดอื่นเนื่องจากปัญหาหนี้สิน ต้นทุนการผลิตสูง และมาตรการควบคุมการเผาที่เข้มงวด ส่วนการพัฒนาแนวทางเชิงนโยบายระดับพื้นที่สามารถแบ่งออกเป็น 5 เสาหลัก ได้แก่ 1) การกระจายอาชีพ การตลาดที่ยั่งยืน และการจัดการความเสี่ยง 2) การสร้างความเข้มแข็งของสังคมและชุมชน 3) การอนุรักษ์และฟื้นฟูทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม 4)การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต และ 5) การบริหารจัดการข้อมูลและนวัตกรรมระดับพื้นที่ จากการประเมินความเร่งด่วนของนโยบาย เกษตรกรให้ความสำคัญสูงสุดกับการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน โดยเฉพาะระบบน้ำ ร้อยละ 85.71 รองลงมา คือ ความมั่นคงทางอาชีพ/ตลาด ร้อยละ 78.57 พร้อมยกระดับบทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นให้เป็นหน่วยงานปฏิบัติการหลักในการขับเคลื่อนนโยบายสู่การปฏิบัติอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กรมควบคุมมลพิษ. (2564). รายงานสถานการณ์คุณภาพอากาศประจำปี 2563. กรุงเทพฯ: กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.

จุมพล หนิมพานิช. (2547). การวิเคราะห์นโยบาย ขอบข่าย แนวคิด ทฤษฎี และกรณีตัวอย่าง. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

เจริญผล สุวรรณโชติ. (2544). ทฤษฎีการบริหาร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์อักษรไทย.

ชวนพิศ อรุณรังสิกุล, รุ่งนภา ก่อประดิษฐ์สกุล, พัฒนา อนุรักษ์พงศธร และเอมอร อังสุรัตน์. (2557). โครงการวิจัยและพัฒนามาตรฐานระบบผลิตข้าวโพดเลี้ยงสัตว์อย่างยั่งยืน (รายงานวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

นุชนารถ การะเวก. (2558). ผลของนโยบายและบทบาทของพ่อค้าคนกลางต่อผลตอบแทนของเกษตรกร กรณีศึกษา: ห่วงโซ่การผลิตข้าวโพดเลี้ยงสัตว์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

ศูนย์วิจัยเพื่อการพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน). (2563). รายงานสถานการณ์จุดความร้อนและไฟป่าในพื้นที่ภาคเหนือตอนบน ประจำปี 2563. เชียงใหม่: สวพส.

สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดเชียงใหม่. (2567). ข้อมูลพื้นฐานการเกษตรของจังหวัดเชียงใหม่. สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.opsmoac.go.th/chiangmai-dwl-files-461291791090

สำนักงานเกษตรอำเภอแม่แจ่ม. (2564). รายงานข้อมูลพื้นที่เพาะปลูกพืชเศรษฐกิจในอำเภอแม่แจ่ม ปีการเพาะปลูก 2563/64. เชียงใหม่: สำนักงานเกษตรอำเภอแม่แจ่ม.

สำนักงานเกษตรอำเภอแม่แจ่ม. (2568). แผนพัฒนาการเกษตรระดับอำเภอแม่แจ่มปี 2566 – 2570 (ฉบับทบทวนปี 2568). เชียงใหม่: สำนักงานเกษตรอำเภอแม่แจ่ม.

สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2564). ตารางแสดงรายละเอียดข้าวโพดเลี้ยงสัตว์. สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.oae.go.th/view/1

สุภางค์ จันทวานิช. (2556). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 21. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุริยศักดิ์ มังกรแก้ววิกุล และญาณกร โท้ประยูร. (2566). กระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นกับความเป็นอิสระในการบริหารพื้นที่. วารสารสมาคมนักวิจัย, 28(2), 93-109.

อำนาจ ธีระวนิช. (2553). การจัดการยุคใหม่ Modern management. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

Bardhan, P. K. & Mookherjee, D. (2006). Decentralization and local governance in developing countries: A comparative perspective. USA: MIT Press.

Higgins, K. (2023). Water scarcity: What history teaches us about water resource management. The Transdisciplinary Journal of Management.

วารสารสันติสุขปริทรรศน์

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-08-15

รูปแบบการอ้างอิง

กาวิชัย พ., สิทธิสันติกุล เ., เตชะตันมีนสกุล ส., สุวรรณรักษ์ อ., สุริยะชัยพันธ์ ก., ธรรมขัน ส., ยอดญาติไทย อ., ทีปการพงษ์ ย., & วงศ์ชัยพาณิชย์ ณ. (2026). การพัฒนาแนวทางเชิงนโยบายเพื่อปรับโครงสร้างการผลิตข้าวโพดเลี้ยงสัตว์และพืชที่เสี่ยงต่อการใช้ไฟในพื้นที่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสันติสุขปริทรรศน์, 7(4), 46–60. สืบค้น จาก https://so09.tci-thaijo.org/index.php/JPP/article/view/7574