อิทธิพลของหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาในสังคมไทยต่อการตัดสินใจทางการเมืองของผู้สูงอายุ: การวิเคราะห์เชิงพุทธจิตวิทยา

ผู้แต่ง

  • พระครูศรีปวรบัณฑิต วิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ศิลาวัฒน์ ชัยวงศ์ วิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พัชรีญา ฟองจันตา วิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

พุทธจิตวิทยา, การตัดสินใจทางการเมือง, ผู้สูงอายุ, หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา, วุฒิภาวะทางการเมือง

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้ มุ่งวิเคราะห์และประเมินอิทธิพลของหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาต่อกระบวนการตัดสินใจทางการเมือง ของผู้สูงอายุในบริบทสังคมไทย โดยพิจารณาผ่านกรอบแนวคิดเชิงพุทธจิตวิทยา การศึกษานี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์เอกสารจากคัมภีร์พระพุทธศาสนา หนังสือ ตำรา และงานวิชาการที่เกี่ยวข้อง พร้อมบูรณาการแนวคิดทางพุทธจิตวิทยาและทฤษฎีการตัดสินใจทางการเมือง เพื่อทำความเข้าใจกลไกทางจิตและปัจจัยทางธรรม ที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการตัดสินใจของผู้สูงอายุ ผลการวิเคราะห์พบว่า หลักธรรมสำคัญที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจทางการเมืองของผู้สูงอายุ ได้แก่ โยนิโสมนสิการ, กาลามสูตร, ทศพิธราชธรรม, อปริหานิยธรรม และ พรหมวิหาร 4 นอกจากนี้ กระบวนการตัดสินใจทางการเมืองของผู้สูงอายุยังมีลักษณะเฉพาะ 4 ประการตามแนวพุทธจิตวิทยา คือ (1) การใช้ประสบการณ์ชีวิตผสานกับหลักธรรมในการพิจารณา (2) ความกังวลเกี่ยวกับผลของกรรม บุญ-บาป ที่มีต่อการเลือกผู้นำ (3) การตระหนักถึงหลักอนิจจัง (ความไม่เที่ยง) ซึ่งส่งผลต่อมุมมองต่อการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และ (4) การให้ความสำคัญกับคุณธรรมของผู้นำมากกว่านโยบายเฉพาะหน้า สรุปได้ว่า ผู้สูงอายุที่มีพื้นฐานความเข้าใจในหลักธรรมอย่างลึกซึ้ง มีแนวโน้มที่จะตัดสินใจทางการเมืองด้วยวิจารณญาณที่รอบคอบและมีคุณธรรมมากขึ้น ซึ่งเป็นองค์ความรู้ที่ช่วยขยายขอบเขตความเข้าใจในความสัมพันธ์ระหว่างศาสนากับการเมือง อย่างไรก็ตาม ความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนหรือไม่สมบูรณ์เกี่ยวกับหลักธรรม ก็อาจนำไปสู่การตัดสินใจที่บิดเบือนได้ ดังนั้น จึงมีข้อเสนอแนะให้มีการส่งเสริมความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับหลักธรรมที่ถูกต้อง เพื่อพัฒนาวุฒิภาวะทางการเมืองของผู้สูงอายุและประชาชนทุกกลุ่มในสังคมไทย

เอกสารอ้างอิง

ทัดทรวง บุญญาธิการ และคณะ. (2558). ภาวะผู้นำตามหลักทศพิธราชธรรมที่มีผลต่อการจัดการความรู้อย่างมีประสิทธิภาพและนำไปสู่องค์การแห่งการเรียนรู้. งานประชุมสัมมนาวิชาการด้านบริหารธุรกิจ ภาคอุตสาหกรรมในเขตชายฝั่งตะวันออกครั้งที่ 4. วิทยาลัยพาณิชยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2549). ศีลธรรมพื้นฐานแห่งชีวิต. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: บริษัท เอส อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2561). พจนานุกรมพุทศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาหรรษา ธมุมหาโส. (2556). ทศพิธราชธรรม : 10 ตัวชี้วัดสำหรับผู้นำองค์กร. กรุงเทพฯ: ศรีเสน่ห์การพิมพ์.

พุทธทาสภิกขุ. (2556). ธรรมะประยุกต์เพื่อชีวิต. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยกรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2564). การพัฒนาภาวะผู้นำตามแนวพุทธ. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 14(3), 1- 18.

สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (วาศน์ วาสโน). (2528). สังคหวัตถุ 4. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.

สมบูรณ์ สุขสำราญ. (2564). การประยุกต์ใช้หลักทศพิธราชธรรมในการบริหารองค์กรภาครัฐ. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 19(2), 89-106.

วารสารสันติสุขปริทรรศน์

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-08-15

รูปแบบการอ้างอิง

พระครูศรีปวรบัณฑิต, ชัยวงศ์ ศ., & ฟองจันตา พ. (2026). อิทธิพลของหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาในสังคมไทยต่อการตัดสินใจทางการเมืองของผู้สูงอายุ: การวิเคราะห์เชิงพุทธจิตวิทยา . วารสารสันติสุขปริทรรศน์, 7(4), 388–398. สืบค้น จาก https://so09.tci-thaijo.org/index.php/JPP/article/view/7389