ก้าวใหม่: ผู้นำทางการเมืองกับการพัฒนาสังคมอย่างสร้างสรรค์

ผู้แต่ง

  • พัชรีญา ฟองจันตา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง
  • ศิลาวัฒน์ ชัยวงศ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง
  • อนุรักษ์ วงค์เขียว มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง
  • พระครูศรีปวรบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง

คำสำคัญ:

ก้าวใหม่, ผู้นำทางการเมือง, การพัฒนาสังคม, สร้างสรรค์

บทคัดย่อ

บทความนี้ มุ่งนำเสนอมุมมองเกี่ยวกับบทบาทของผู้นำทางการเมืองกับการพัฒนาสังคมอย่างสร้างสรรค์ การพัฒนาอย่างสร้างสรรค์เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้นำในการนำพาองค์กรและสังคมไปสู่ความสำเร็จ ผู้นำการเมืองที่เข้มแข็งถือเป็นอีกองค์ประกอบหนึ่งในการบริหารจัดการสังคมให้บรรลุผลตามนโยบายที่วางไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรับมือกับสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงของสังคมที่ผู้นำต้องมองสถานการณ์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง บทบาทสำคัญของผู้นำทางการเมืองในการพัฒนาสังคมอย่างสร้างสรรค์ประกอบด้วย การกำหนดนโยบายที่เน้นให้เกิดความยั่งยืนจากวิสัยทัศน์ที่ชัดเจนและกำหนดแผนการพัฒนาที่ครอบคลุมทุกด้าน เสริมสร้างวัฒนธรรมการเมืองที่ดีผ่านการส่งเสริมให้ประชาชนมีส่วนร่วมทางการเมืองอย่างมีเหตุผลและความรับผิดชอบ การกระจายโอกาสเข้าถึงทรัพยากร ด้วยการให้ทุกคนมีโอกาสเข้าถึงทรัพยากรอย่างเป็นธรรม การส่งเสริมบทบาทของภาคประชาสังคมด้วยการสนับสนุนงบประมาณให้กลุ่มภาคประชาสังคม

เอกสารอ้างอิง

ชูศักดิ์ ชูช่วย. (2533). บทบาทของผู้นำท้องถิ่นในการพัฒนาชนบท ตามการรับรู้ของผู้นำท้องถิ่นและประชาชนในหมู่บ้านพัฒนาดีเด่นและหมู่บ้านทั่วไป ภาคใต้. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

ประเทือง ม่วงอ่อน. (2556). นักการเมืองท้องถิ่นจังหวัดศรีสะเกษ. กรุงเทพฯ: สถาบัน พระปกเกล้า.

ประยงค์ รณรงค์. (2550). ผู้นำการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 – 2580. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

อุทิศ ทาหอม. (2566). ภาวะผู้นําสาธารณะแนวใหม่กับการพัฒนาสังคมในศตวรรษที่ 21. วารสารพััฒนศาสตร์ วิทยาลัยพัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ้งภากรณ์ มหาวิทยาลััยธรรมศาสตร์, 6(2), 98-127.

เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2552). อภิวัฒน์ท้องถิ่น : สำรวจทฤษฎีการเมืองเพื่อสร้างท้องถิ่นให้เป็นฐานใหม่ของประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.

Wehmhoener. A. (ed.). (1975). Elite and Development. Bangkok: Workshop-Series-Report VI.

Zonis, M. (1971). The Political Elite of Iran. Princeton. N.J.: Princeton University Press.

วารสารสันติสุขปริทรรศน์

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-17

รูปแบบการอ้างอิง

ฟองจันตา พ., ชัยวงศ์ ศ. ., วงค์เขียว อ., & พระครูศรีปวรบัณฑิต. (2026). ก้าวใหม่: ผู้นำทางการเมืองกับการพัฒนาสังคมอย่างสร้างสรรค์ . วารสารสันติสุขปริทรรศน์, 7(3), 395–403. สืบค้น จาก https://so09.tci-thaijo.org/index.php/JPP/article/view/7335