ผลของบทวิจารณ์ออนไลน์ต่อจำนวนนักท่องเที่ยวไทยในเมืองหลักและเมืองรอง
คำสำคัญ:
ดัชนีราคาผู้บริโภค, บทวิจารณ์ออนไลน์, เมืองหลักและเมืองรองบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลของบทวิจารณ์ออนไลน์ต่อจำนวนนักท่องเที่ยวไทยในเมืองหลักและเมืองรอง 2) วิเคราะห์ผลของปัจจัยทางเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อมต่อจำนวนนักท่องเที่ยวไทยในเมืองหลักและเมืองรอง และ 3) เปรียบเทียบผลของบทวิจารณ์ออนไลน์และปัจจัยทางเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อมระหว่างเมืองหลักและเมืองรอง การวิจัยครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บข้อมูลจากจังหวัดจุดหมายปลายทางท่องเที่ยวในประเทศไทย จำนวน 10 จังหวัด แบ่งเป็นเมืองหลัก 5 จังหวัด และเมืองรอง 5 จังหวัด ใช้ข้อมูลรายปีแบบพาเนล ในช่วงปี พ.ศ. 2558 – 2567 ตัวแปรตาม คือ จำนวนนักท่องเที่ยวไทย ตัวแปรอิสระประกอบด้วย ดัชนีราคาผู้บริโภค จำนวนผู้มีงานทำ อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย และบทวิจารณ์ออนไลน์ ซึ่งได้จากการสกัดข้อมูลรีวิวผ่าน Web Scraping จาก TripAdvisor, Google Maps และ Facebook และวิเคราะห์ความรู้สึกด้วยโปรแกรม PyThaiNLP เพื่อแปลงข้อมูลข้อความเป็นตัวแปรเชิงปริมาณ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้แบบจำลอง Random Effects Model ร่วมกับการทดสอบ Hausman Test เพื่อตรวจสอบความเหมาะสมของโมเดล
ผลการวิจัยพบว่า ดัชนีราคาผู้บริโภคมีอิทธิพลเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญต่อนักท่องเที่ยวไทยทั้งเมืองหลักและเมืองรอง ขณะที่จำนวนผู้มีงานทำมีอิทธิพลเชิงบวกต่อนักท่องเที่ยวไทยอย่างมีนัยสำคัญเฉพาะในเมืองรอง ส่วนอุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยมีอิทธิพลเชิงบวกต่อนักท่องเที่ยวไทยอย่างมีนัยสำคัญเฉพาะในเมืองหลัก สำหรับบทวิจารณ์ออนไลน์มีอิทธิพลเชิงบวกต่อนักท่องเที่ยวไทยในเมืองรอง และเชิงลบต่อนักท่องเที่ยวไทยในเมืองหลัก แต่ไม่แสดงนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษานี้สะท้อนให้เห็นถึงความแตกต่างของปัจจัยกำหนดอุปสงค์การท่องเที่ยวระหว่างพื้นที่ ซึ่งสะท้อนความจำเป็นในการออกแบบนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวที่คำนึงถึงบริบทเฉพาะของแต่ละพื้นที่ ควบคู่กับการพัฒนาแนวทางบริหารจัดการเนื้อหาบทวิจารณ์ออนไลน์อย่างเป็นระบบ เพื่อสนับสนุนการเติบโตของอุตสาหกรรมท่องเที่ยวอย่างมีคุณภาพและยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). สถิตินักท่องเที่ยวไทย รายจังหวัด รายเดือน ปี 2567. สืบค้นเมื่อ 11 มิถุนายน 2568, จาก https://www.mots.go.th
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2567). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงคุณภาพเพื่อการกระจายรายได้. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). แผนพัฒนากลุ่มจังหวัดตามศักยภาพด้านการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Cheung, C. M., & Thadani, D. R. (2012). The impact of electronic word-of-mouth communication: A literature analysis and integrative model. Decision Support Systems, 54(1), 461–470.
Crouch, G. I. (1994). The study of international tourism demand: A survey of practice. Journal of Travel Research, 32(4), 41–55.
de Freitas, C. R. (2003). Tourism climatology: Evaluating environmental information for decision making and business planning in the recreation and tourism sector. International Journal of Biometeorology, 48(1), 45–54.
Filieri, R., & McLeay, F. (2014). E-WOM and accommodation: An analysis of the factors that influence travelers’ adoption of information from online reviews. Journal of Travel Research, 53(1), 44–57.
Gössling, S., & Hall, C. M. (2006). Uncertainties in predicting tourist flows under scenarios of climate change. Climatic Change, 79(3), 163–173.
Hall, C. M., & Page, S. J. (2014). The geography of tourism and recreation: Environment, place and space. 4th ed. London: Routledge.
Hovland, C. I., Janis, I. L., & Kelley, H. H. (1953). Communication and persuasion: Psychological studies of opinion change. New Haven: Yale University Press.
Keynes, J. M. (1936). The general theory of employment, interest and money. London: Macmillan.
Lim, C., & McAleer, M. (2002). Time series forecasts of international travel demand for Australia. Tourism Management, 23(4), 389–396.
Litvin, S. W., Goldsmith, R. E., & Pan, B. (2008). Electronic word-of-mouth in hospitality and tourism management. Tourism Management, 29(3), 458–468.
Munar, A. M., & Jacobsen, J. K. S. (2014). Motivations for sharing tourism experiences through social media. Tourism Management, 43, 46–54.
Park, D. H., & Lee, J. (2009). eWOM overload and its consequences. Journal of Electronic Commerce Research, 10(4), 239–250.
Scott, D., Gössling, S., & Hall, C. M. (2012). International tourism and climate change. Wiley Interdisciplinary Reviews: Climate Change, 3(3), 213–232.
Song, H., & Li, G. (2008). Tourism demand modelling and forecasting: A review of recent research. Tourism Management, 29(2), 203–220.
Song, H., Witt, S. F., & Li, G. (2010). The advanced econometrics of tourism demand. London: Routledge.
Sparks, B. A., & Browning, V. (2011). The impact of online reviews on hotel booking intentions and perception of trust. Tourism Management, 32(6), 1310–1323.
Thaler, R. H., & Sunstein, C. R. (2008). Nudge: Improving decisions about health, wealth and happiness. New Haven: Yale University Press.
UNWTO. (2020). Tourism and the COVID-19 pandemic: Statistical insights. Madrid: World Tourism Organization.
UNWTO. (2022). Sustainable tourism: A strategy towards 2030. Madrid: World Tourism Organization.
Xiang, Z., & Gretzel, U. (2010). Role of social media in online travel information search. Tourism Management, 31(2), 179–188.
Yoo, K. H., Gretzel, U., & Zach, F. (2013). Travel opinion leaders and seekers. Annals of Tourism Research, 40, 528–546.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารสันติสุขปริทรรศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
