Health Tourism Management, Hua Hin District Prachuap Khiri Khan Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this research is found that: (1) to examine the management of health tourism in Hua Hin District, Prachuap Khiri Khan Province, (2) to compare the opinions of a sample group regarding the management of health tourism in Hua Hin District, Prachuap Khiri Khan Province, (3) to describe the relationship between the management of health tourism in Hua Hin District, Prachuap Khiri Khan Province, and the factors influencing the management of health tourism, (4) to forecast the patterns of managing health tourism in Hua Hin District, Prachuap Khiri Khan Province. This research is a quantitative study that involves community leaders, local government organization administrators, and residents in the Hua Hin District and Hua Hin Municipality area. A total of 400 individuals were surveyed using questionnaires, and data was analyzed through statistical methods, including percentages, means, standard deviations, correlation analysis, and multiple regression analysis. The research found that (1) the effectiveness of health tourism management in Hua Hin District, Prachuap Khiri Khan Province, is at the highest level overall. (2) The opinions of the sample group regarding the management of health tourism in Hua Hin District, Prachuap Khiri Khan Province, vary significantly based on statistical significance at the 0.05 level when categorized by gender, age, highest educational level, and monthly net income. (3) Health tourism management in Hua Hin District, Prachuap Khiri Khan Province, has a statistically significant positive correlation with factors influencing health tourism management at the 0.05 level. (4) The factors influencing health tourism management can predict the patterns of health tourism management in Hua Hin District, Prachuap Khiri Khan Province, with an accuracy of 87.5 percent.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). แผนยุทธศาสตร์ด้านการท่องเที่ยวอาเซียน พ.ศ. 2559 – 2568. กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
ณัฐพล ลีลาวัฒนาพันท์. (2559). การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ (Wellness Tourism) รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว. เข้าถึงเมื่อ 10 กันยายน 2566 จาก http://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=7622.
ตุนายา เพชรสง, ชมพูนุช จิตติถาวร และผกามาศ ชัยรัตน์. (พฤษภาคม 2564). ศักยภาพการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดพัทลุง. Journal of Legal Entity Management and Local Innovation,7(5), 269 – 280.
ธงชัย สันติวงษ์. (2537). องค์การและการบริหาร. กรุงเทพมหานคร:โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช
ลา มหาพสุธานนท์. (2547).หลักการจัดการและการบริหาร. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นภาพร จันทร์ฉาย. (2558). ประสิทธิภาพการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน จากนโยบายภาครัฐสู่การปฏิบัติในระดับท้องถิ่น กรณีศึกษา อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
นุชนารถ รัตนสุวงศ์ชัย. (มกราคม - มิถุนายน 2554). กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารมนุษยศาสตร์, 18(1), 31 – 50.
ปทิตตา ตันติเวชกุล. (เมษายน - มิถุนายน 2546). โครงการศึกษาแนวทางการพัฒนาบริการท่องเที่ยวเชิงส่งเสริมสุขภาพ. จุลสารการท่องเที่ยว, 22(2), 48 – 53.
พงษ์เทพ จันทสุวรรณ. (2553). ประสิทธิผลองค์กรปฏิบทแห่งมโนทัศน์. กรุงเทพฯ: วารสารร่มพฤกษ์. 28 (3), 133
ภัทรวดี รังสิมานพ. (2564). การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวโยคะอย่างมีประสิทธิภาพ กรณีศึกษาอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วิทยานิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการจัดการการท่อเที่ยวและบริการแบบบูรณาการสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, กรุงเทพฯ.
ชนินทร์ อยู่เพชร และคณะ. (2555). การจัดการทรัพยากรการท่องเที่ยวไทยอย่างยั่งยืน. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วรนารถ ดวงอุดม. (มกราคม - มิถุนายน 2557). ความสามารถในการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดชัยนาท. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ, 1(1), 35 – 53.
วรรณา วงษ์วานิช. (2550). ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศศินภา รัตนยอดกฤษ. (2558). ประสิทธิผลการบริหารจัดการการท่องเที่ยวของอุทยานแห่งชาติภูเรือ จังหวัดเลย. การค้นคว้าอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์จังหวัดปทุมธานี, ปทุมธานี.
สมศักดิ์ มกรมณเฑียร และคณะ. (มกราคม - เมษายน 2559). การพัฒนายุทธศาสตร์การบริหารจัดการท่องเที่ยวโดยใช้ชุมชนเป็นฐานในพื้นที่วนอุทยานภูชี้ฟ้า อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย. วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ, 9(1), 82 – 96.
Global Wellness Institute. (2015). 2013 & 2014 The Global Wellness Tourism Economy. United States, Florida: Global Wellness Institute.
Steers, R. M. (1977). Antecedents and outcomes of organizational commitment. Administrative Science Quarterly, 22(1), 46-56.
