Strategic Risk Management in Educational Institutions within the Digital Era
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Amidst the dynamic shifts of the 21st century and the digital transformation, educational agencies face multifaceted challenges stemming from globalization. To transition into an international-standard innovative organization, systematic strategic planning and robust management are essential. The role of the "Proactive Leader" serves as the primary catalyst in driving vision, innovation, and information technology under the principles of good governance. Risk management in the digital-era school context functions as a critical strategic tool, aligned with the guidelines of the Office of the Permanent Secretary for Education, to provide assurance in forecasting, preventing, and mitigating unforeseen crises. This approach enables organizations to achieve "Value for Money" in resource management and fulfill the ultimate goal of enhancing student quality according to the Basic Education Core Curriculum (B.E. 2551). By fostering essential skills adaptable to change, this framework ensures the stability and sustainability of educational institutions amidst intense international competition.
Article Details
References
กรมบัญชีกลาง กระทรวงการคลัง. (2550). ฉบับที่ 4 (2566) แนวปฏิบัติตรวจสอบภายในการประเมินความเสี่ยง เพื่อการวางแผนการตรวจสอบ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ขวัญญานันท์ แก้วนุชธนาวัชร. (2563). การบริหารจัดการความเสี่ยงในการทำงานของโรงเรียนมัธยมศึกษาใน อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 17 (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธรรมนูญ วิชาหา. (2562). การบริหารความเสี่ยงด้านบริหารงบประมาณในยุค Digital disruption ของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 30.บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ปาริฉัตร ช่อชิต. (2564). สมรรถนะผู้บริหารกับประสิทธิผลของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา มัธยมศึกษา เขต 8 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปราโมทย์ เอมมา. (2563). การบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนสรวงสุทธาวิทยา จังหวัดสุพรรณบุรี (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พอรุ้ง แสงนวล. (2563). การบริหารความเสี่ยงกับประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา มัธยมศึกษา เขต 9.
ราตรี เลิศหว้าทอง. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการความเสี่ยงงานวิชาการของสถานศึกษา สังกัด องค์การบริหารส่วนจังหวัดโดยประยุกต์ใช้แนวคิด SIPOC Model (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบข้าราชการ. (2552). คู่มือคำอธิบายตัวชี้วัดการพัฒนาคุณภาพการบริหาร จัดการภาครัฐ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2560 สำหรับส่วนราชการระดับกรม. สำนักงาน ก.พ.ร.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2568). คู่มือการบริหารความเสี่ยง.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2560). กระบวนการบริหารความเสี่ยงของสำนักงานปลัดกระทรวง ศึกษาธิการ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2560: การบริหารความเสี่ยงตามเกณฑ์คุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการบริหารความเสี่ยงประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2560.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน). (2563). คู่มือการบริหารความเสี่ยง ปีงบประมาณ พ.ศ. 2563.
Ah-Texk, J. C. (2020). Principals’ perceptions of “quality” in Mauritian schools using the Baldrige framework. Journal of Educational Administration, 51(5), 680–704.
Broder, J. F. (2006). Risk analysis and the security survey (3rd ed.). Elsevier.
Clemson University, & Communities in Schools. (2020). Risk factor domains and categories. http://www.dropoutprevention.org
Lim, D. (2019). Quality assurance in higher education in developing countries. Assessment & Evaluation in Higher Education, 24(4), 379–390.
Pickford, J. (2001). Mastering risk: Volume 1: Concepts. Pearson Education Limited.
