Personnel Management in Digital Age of Schools Special Education Center under the Special Education
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This purposes of the study were (1) To analyze the management of people in digital
age educational institutions of special education centers under the Office of Special Education
Administration (2) To find out how to manage people in special education centers under the
Office of Special Education Administration, classified by gender, position and working. experience of administrators and teachers under the Office of Special Education Administration. The sampling group is 335 administrators and teachers. Research tools are questionnaires. Statistics used in data analysis are percentage, average deviation, and variance analysis. Research has found that (1) the level of personnel management in digital educational institutions under the Office of Special Education Administration is very high overall. (2) The level of personnel management in digital education centers. Under the Office of Special Education Administration, classified by gender, university degree and school size, it was found that the position and experience of work differed statistically significantly at the level.05 Classified by gender. There is no statistically significant difference at the level.05 Knowledge from this research is useful for the management of people in digital age educational institutions of special education centers under the Office of Special Education Administration.
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกระทรวงศึกษาธิการ พุทธศักราช 2546.
กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
นิดา แก้วสว่าง และรุ่งชัชดาพร เวหะชาติ. (2562). ปัจจัยการคงอยู่ของครูโรงเรียนเอกชน ตามความคิดเห็นของ
ครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 2 จังหวัดสงขลา. วารสารบริหารและ
นวัตกรรมการศึกษา, 2(3), 53-70.
พิพัฒน์พงษ์ พงกะพันธ์ และภาณุพงศ์ บุญรมย์. (2566). การบริหารงานบุคคลของผู้บริหารสถานศึกษาในยุค
ดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ. วารสารมหาวิทยาลัยมหา
มกุฎราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 12(1), 202.
พิพัฒน์พงษ์ พงกะพันธ์. (2564). การบริหารงานบุคคลของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารบริหารการศึกษาบัว
บัณฑิต, 21(2), 51.
ภานุวัฒน์ กลับศรีอ่อน. (2558). ปัจจัยความสำเร็จของการสรรหาบุคลากรผ่านระบบออนไลน์. วารสารนักบริหาร
สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์, 35(1), 114-115.
วัชระ คณะทรง. (2565). การบริหารงานบุคคลตามหลักพรหมวิหารธรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงาน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัย
ราชภัฏรำไพพรรณี.
วิภาดา สารัมย์. (2562). การบริหารงานบุคคลของผู้บริหารสถานศึกษาในเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา
ปทุมธานี. Pathumthani University Academic Journal.
สืบสกุล นรินทรางกูร ณ อยุธยา. (2564). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษาแนวใหม่. กรุงเทพมหานคร:
สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุนันท์ รุ่งอรุณแสงทอง. (2561). การบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานให้เกิดประสิทธิภาพ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรม
หาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
โสมวลี ชยามฤต. (2565). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อรองรับยุคดิจิทัลขององค์การภาครัฐและเอกชน. วารสาร
สหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(1), 109-123.
Ariko, C. O., & Simatwa, E. M. W. (2011). Factor influencing secondary school teacher transfer
requests in Suba District, Kenya: Analytical assessment. International Research Journal,
(7), 1270-1280.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational
and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
