The Human Resource Development Approach for Personnel in Samo Khae Subdistrict Administrative Organization, Phitsanulok Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: (1) study the opinions of personnel regarding the human resource development approach of the Samo Khae Subdistrict Administrative Organization, Phitsanulok Province; and (2) compare the opinions of personnel on human resource development based on personal factors. The population used in this study consisted of all 89 personnel of the Samo Khae Subdistrict Administrative Organization. The research instrument was a questionnaire designed to assess the human resource development approach. The statistics used for data analysis included frequency, percentage, mean, and hypothesis testing using t-tests and F-tests. The results revealed that the overall opinions of the personnel on the human resource development approach were at a high level, particularly in the areas of training, career advancement, and education. The comparison of opinions indicated statistically significant differences at the 0.05 level among personnel with different ages and work experience. However, gender, education level, and job position did not significantly affect their opinions on human resource development.
Article Details
References
กนกกาญจน์ พวงเพ็ชร, สุนิตดา เทศนิยม, ธีรพล กาญจนากาศ และสมคิด ดวงจักร. (2568). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อประสิทธิภาพการบริหารงานของสำนักงานเทศบาลตำบลบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี. Journal of Spatial Development and Policy, 3(2), 57-68.
กรกนก พงษ์เสือ, ณฐนนท ทวีสิน และสุนิตดา เทศนิยม. (2567). ประสิทธิภาพการบริหารทรัพยากรมนุษย์ขององค์การบริหารส่วนตำบลสาลี อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 6(1), 295-308.
จักรี ศรีจารุเมธีญาณ, สมปอง สุวรรณภูมิ และสัญญา เคณาภูมิ. (2567). การจัดการทุนมนุษย์ในทศวรรษหน้า:แนวคิดและแนวทางการพัฒนา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(5), 1001-1016.
นิศาชล ชาญวารินทร์ และพรพรรณ เหมะพันธุ์. (2567). ความ คิดเห็น ของ บุคลากร ต่อ การ พัฒนา ทรัพยากร บุคคล ของ กรม คุ้มครอง สิทธิ และ เสรีภาพ กระทรวง ยุติธรรม.วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 10(3), 428-441.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พัฒน์ศิณีนาฎ วรรณรัตน์. (2567). การศึกษานวัตกรรมปัญญาประดิษฐ์เพื่อการบริหารทรัพยากรมนุษย์กรณีศึกษาของบริษัทในกลุ่มธุรกิจอุตสาหกรรมไมซ์ (MICE). (การจัดการมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล).
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุดารัช ชัยศรี และภาวิน ชินะโชติ. (2563). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของพนักงานผู้ให้บริการทางการแพทย์และการพยาบาลของโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 8(2), 33-45.
แสงเดือน เรือนคำ และพิชิต รัชตพิบุลภพ. (2021). ความต้องการพัฒนาทรัพยากรบุคคลของพนักงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 9(3), 27-35.
องค์การบริหารส่วนตำบลสมอแข. (2567). ทะเบียนประวัติบุคลากรขององค์การบริหารส่วนตำบลสมอแข ปี 2567. พิษณุโลก: สำนักปลัด องค์การส่วนตำบลสมอแข.
องค์การบริหารส่วนตำบลสมอแข. (2568). ผลการสัมภาษณ์ผลการปฏิบัติงานของบุคลากรในองค์การบริหารส่วนตำบลสมอแข. พิษณุโลก: องค์การบริหารส่วนตำบลสมอแข.
Cronbach, Lee. J. (1990). Essentials of psychological testing. 5th ed. New York: Harper & Row.
Likert, R. (1964). New Pattern of Management. New York: McGraw-Hill Book.
Nadler, D., & Tushman, M. (1980). A model for diagnosing organizational behavior. Organizational Dynamics, 9(2), 35–51.
