แนวทางการพัฒนาสมรรถนะการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการบริหารเพื่อการพัฒนาสมรรถนะการสอนของพระสอนศีลธรรม 2) เปรียบเทียบการบริหารเพื่อการพัฒนาสมรรถนะการสอนของพระสอนศีลธรรม จำแนกตามช่วงชั้นการศึกษาและพื้นฐานครอบครัว และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการบริหารเพื่อการพัฒนาสมรรถนะการสอนของพระสอนศีลธรรม ในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาคือแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ นักเรียนช่วงชั้นที่ 2 และช่วงชั้นที่ 3 (ป.4 – ม.3) จำนวน 287 คน สถิติที่ใช้คือค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test และ F-test ผลการศึกษาพบว่า 1) การบริหารเพื่อการพัฒนาสมรรถนะการสอนของพระสอนศีลธรรม ในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) ผลการเปรียบเทียบการบริหารเพื่อการพัฒนาสมรรถนะการสอนของพระสอนศีลธรรม ในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา จากการจำแนกตาม ระหว่างช่วงชั้นที่ 2 และช่วงชั้นที่ 3 และจำแนกตามพื้นฐานครอบครัวพบว่า ในภาพรวมไม่แตกต่างกัน 3) แนวทางการบริหารเพื่อการพัฒนาสมรรถนะการสอนของพระสอนศีลธรรม ในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา จำแนกเป็นรายด้าน พบว่า (1) ด้านเนื้อหาวิชา คือ ควรเพิ่มเนื้อหาในบางส่วน เพราะยังไม่ชัดเจนในการยกเนื้อหาที่จะให้นักเรียนเข้าใจ (2) ด้านบุคลิกภาพ พระควรประพฤติตนเป็นแบบอย่างที่ดีของนักเรียนและชุมชน (3) ด้านเทคนิคการสอน ควรมีภาพหรือเพลงเป็นสื่อมาประกอบด้วยในส่วนที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับธรรมะ (4) ด้านสังคม วัฒนธรรม พระควรเป็นต้นแบบของพุทธศาสนิกชนในการสร้างวัฒนธรรมใหม่ที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาให้เกิดขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2551). แผนพัฒนาส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรม ตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง พุทธศักราช 2550. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กรมการศาสนา. (2553). แนวทางการดำเนินงาน โครงการลานบุญ ลานปัญญา ปีงบประมาณ 2552 แผนงานพัฒนาศักยภาพของเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์ สาขาเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์ ภายใต้แผนปฏิบัติการไทยเข็มแข็ง 2554 แผนฟื้นฟูเศรษฐกิจระยะที่ 2 (SP 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จินตนา จริยานนท์. (2549). ความพึงพอใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีต่อพระสงฆ์ผู้สอนวิชาพระพุทธศาสนา ในเขตกรุงเทพมหานคร. (พุทธศาสนมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).
ธีระ สุภาวิมล. (2551). ความพึงพอใจของนักเรียนช่วงชั้นที่ 3 ของโรงเรียนในสังกัดเทศบาลเมืองอ่างทองที่มีต่อการเรียนการสอนสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา ปีการศึกษา 2550. (การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทวิโรฒ).
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น ฉบับปรับปรุงใหม่. (พิมพ์ครั้งที่10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาสน์.
พจนีย์ แพ่งศรีสาร. (2547). การประเมินโครงการพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย อำเภอเมืองเชียงใหม่. (ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
พระณัฐวุฒิ พือทอ. (2552). การมีส่วนร่วมของพระสงฆ์ในการพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมแกนักเรียนในสถานศึกษาตำบลออนกลาง จังหวัดเชียงใหม่. (ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
พระมหาเกรียงศักดิ์ อินทปญฺโญ, พระมหาจีรวัฒน์กนฺตวณฺโณ (กันจู), ถวิล คำโสภา และสุรัตน์ คำโสภา. (2562). การพัฒนาศักยภาพของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนในจังหวัดลำปาง. วารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น, 3(1), 95-117.
พระมหาสุทธินารถ ญาณชโย และอํานวย เดชชัยศรี, 2561 รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 6(2), 696-670.
พระวินัยธรภูวดล เพชรทอง. (2553). การดำเนินงานการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุโขทัย เขต 1. (การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร).
พระสุรเชษฐ์ เจริญสุข. (2549). เจตคติของผู้ปกครองต่อบทบาทพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนวัดบ้านก้อง จังหวัดลำพูน. (ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
ศรินทิพย์ สถีรศิลปิน. (2548). รูปแบบการจัดการศึกษาและการเผยแผ่ศาสนธรรมของวัดในพระพุทธศาสนาประเภทการจัดการศึกษาและการเผยแผ่ศาสนธรรม : กรณีศึกษาวัดราชโอรสาราม เขตจอมทอง (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สํานักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and psychological measurement, 30(3), 607-610.
