บทบาทของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์และการส่งเสริมจากภาครัฐต่อการยกระดับสถานะในเวทีโลกของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการรับรู้ของผู้ประกอบการต่ออุตสาหกรรมสร้างสรรค์ การส่งเสริมจากภาครัฐ และสถานะในเวทีโลก 2) ศึกษาอิทธิพลของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ 4 ด้าน และการส่งเสริมจากภาครัฐที่มีต่อการยกระดับสถานะในเวทีโลก และ 3) ศึกษาอิทธิพลเพิ่มเติมของการส่งเสริมจากภาครัฐเมื่อควบคุมอิทธิพลของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์แล้ว การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ประกอบการอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ 4 สาขา (อาหาร การท่องเที่ยว ศิลปะ และดนตรี) ใน 5 จังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 497 คน จากประชากร 8,460 ราย โดยใช้การสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามมาตรวัดลิเคิร์ท 5 ระดับ (IOC ≥ 0.50, α = 0.96) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการถดถอยพหุคูณแบบลำดับขั้น ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้ประกอบการมีการรับรู้ต่ออุตสาหกรรมสร้างสรรค์และสถานะในเวทีโลกในระดับมากที่สุด ( = 4.34 และ 4.37 ตามลำดับ) ส่วนการรับรู้การส่งเสริมจากภาครัฐอยู่ในระดับมาก (
= 3.78) 2) ดนตรีมีอิทธิพลเชิงบวกสูงสุด (β = .506, p < .001) รองลงมาคืออาหาร (β = .277, p < .001) ด้านการส่งเสริมจากภาครัฐ ความร่วมมือและการมีส่วนร่วมมีอิทธิพลเชิงบวก (β = .234, p = .006) ขณะที่การสนับสนุนระดับท้องถิ่นมีอิทธิพลเชิงลบ (β = -.170, p = .032) และ 3) การส่งเสริมจากภาครัฐยังคงมีอิทธิพลเพิ่มเติมอย่างมีนัยสำคัญเมื่อควบคุมอิทธิพลของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์แล้ว (ΔR² = .008, p = .025) ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าการยกระดับสถานะในเวทีโลกต้องอาศัยกลไกการปกครองแบบประสานความร่วมมือ การส่งเสริมที่จำกัดเฉพาะระดับท้องถิ่นโดยขาดการบูรณาการกับยุทธศาสตร์ระดับชาติเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการแข่งขันในระดับนานาชาติ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า. (2565). สถิติการจดทะเบียนธุรกิจ. ปี 2565 https://opendata.dbd.go.th/dataset/dataset_12_01
กระทรวงวัฒนธรรม. (2566). นโยบายปลัดกระทรวงวัฒนธรรม. https://www.m-culture.go.th/webupload/1xff0d34e409a13ef56eea54c52a291126/m_document/432/14209/file_download/c8bb8e9cb53fa807658d247c0f3b7d80.pdf
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน). (2565). รายงานการวิเคราะห์ย่านเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ปี 2565.https://www.cea.or.th/th/single-research/Thailand-Creative-Industries-Movement-Report-2022
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). การสำรวจสำมะโนธุรกิจและอุตสาหกรรม พ.ศ. 2565: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.https://www.nso.go.th/public/e-book/Census_Survey/
The_2022_Business_and_Industrial_Census_Northeastern/
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2566). การสำรวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน พ.ศ. 2566: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_
detail/2024/20240508082744_74896.pdf
สุรพงค์ ด้วงเจริญ. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาเมืองสร้างสรรค์ในประเทศไทยกับความสัมพันธ์ด้านการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ [การค้นคว้าอิสระเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]. https://ethesisarchive.library.tu.ac.th/
thesis/2023/TU_2023_6504010064_18976_28967.pdf
Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543–571. https://doi.org/10.1093/jopart/mum032
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis (7th ed.). Pearson Prentice Hall.
Kaewanant, W., & Sirisunhirun, S. (2024). Thai soft power: Moving forward in the right direction. Journal of Language and Culture, 43(1), 194–212. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JLC/article/view/279758
Kim, Y., & Jin, D. Y. (2022). The Korean Wave turnover: History, economics, and political culture. Routledge.
Lee, H., & Jang, S. (2021). Place attachment and the role of cultural identity in post-disaster tourism. Journal of Destination Marketing & Management, 19, Article 100547. https://doi.org/10.1016/j.jdmm.2020.100547
Lertputtarak, S., & Samokhin, D. (2023). Adapting soft power in tourism management in Thailand. Journal of Liberal Arts and Service Industry, 6(1), 14–23. https://so01.tci-haijo.org/index.php/JLASI/article/view/260847
Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs.
Park, J., & Yoon, S. (2022). The impact of K-culture on international product recognition: A country-of-origin perspective. International Marketing Review, 39(2), 345–367. https://doi.org/10.1108/IMR-04-2021-0145
Pizzolitto, E. (2024). Music in business and management studies: A systematic literature review and research agenda. Management Review Quarterly, 74, 1439–1472. https://doi.org/10.1007/s11301-023-00339-3
United Nations Conference on Trade and Development. (2010). Creative economy report 2010: Creative economy: A feasible development option. https://unctad.org/system/files/official-document/ditctab20103_en.pdf
United Nations Development Programme. (2023). Human development report 2023/2024: Breaking the gridlock: Reimagining cooperation in a polarized world. https://hdr.undp.org/content/human-development-report-2023-24
Wang, S., & Chen, J. S. (2015). The influence of place identity on perceived tourism impacts. Annals of Tourism Research, 52, 16–28. https://doi.org/10.1016/j.annals.2015.02.016
Wondirad, A., & Verheye, G. (2023). Does gastronomy determine visitors’ holiday destination choice? Empirical evidence based on a mixed-methods research approach. Cogent Business & Management, 10(3), Article 2266195. https://doi.org/10.1080/23311975.2023.2266195
