Religious Property Management of the Nakhon Sawan Provincial Office of Buddhism based on Iddhipadadhamma
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research article were 1) to study the religious property management of the Nakhon Sawan Provincial Office of Buddhism; 2) to analyze the relationship between Iddhipadadhamma and the religious property management of the Nakhon Sawan Provincial Office of Buddhism; and 3) to propose guidelines for the religious property management of the Nakhon Sawan Provincial Office of Buddhism based on Iddhipadadhamma. This was a mixed-methods research. Quantitative research was conducted using a target population of 190 tenants of land, buildings, and abandoned temples in Nakhon Sawan province. Statistical analysis included mean, standard deviation, and Pearson correlation coefficient. Qualitative research involved in-depth interviews with 15 key informants. Data were analyzed using descriptive methods. The research findings revealed that 1) the overall management of religious property in relation to the Iddhipadadhamma was at a high level. Considering each aspect, the mean scores, from highest to lowest, were: Chanda (satisfaction) (µ = 4.10, σ = 0.30), followed by Vimangsa (reasoning and deliberation in management) (µ = 3.97, σ = 0.44), Viriya (effort) (µ = 3.96, σ = 0.38), and the aspect with the lowest mean score was Citta (concentration and attentiveness) (µ = 3.94, σ = 0.43); 2) there was a very high correlation (r = 0.80) between the management of religious property and Iddhipadadhamma, statistically significant at the .01 level; 3) a guideline for applying Iddhipadadhamma to the management of religious property at the Nakhon Sawan Provincial Buddhist Office should include personnel restructuring, establish concrete policies, allocate personnel who were willing to perform the duties, ensure the budget being adequately prepared according to the situation, and provide verifiable reporting of results.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ก่อนเท่านั้น
References
กองพุทธศาสนสถาน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2562). คู่มือการดูแลและจัดการศาสนสมบัติ พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
นิพนธ์ โอภาษี. (2557). การบริหารงานตามหลักอิทธิบาท 4 ขององค์การบริหารส่วนตำบลห้วยถั่วเหนือ อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
บุญเชิด กิตติธรางกูร. (2559). ผอ.พศ.สน พศจ.เพชรบุรี ปิ๊งระบบไอที จัดเก็บข้อมูลผู้เช่า ค่าเช่า สัญญาเช่าที่วัด. เข้าถึงได้จากhttps://www.matichon.co.th/education/news_282307
พระธีรวัต จรณธมฺโม (คนึงทรัพย์). (2560). การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 ของบุคลากรเพื่อการบริหารจัดการ อบต. อำเภอวัดโบสถ์จังหวัดพิษณุโลก. (วิทยานิพนธ์พุทธศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรราชวิทยาลัย.
พระมหาบรรจง ติสรโณ (ศรีสุข). (2560). การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาทธรรม ในการจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนปริยัติคุณรสวิทยา อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์. (วิทยานิพนธ์พุทธศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาปรีชา เขมนนฺโท (เหล่าทวีคุณ). (2561). การประยุกต์หลักอิทธิบาทธรรมเพื่อการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรม ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรราชวิทยาลัย.
พระมหาวิทวัฒน์ วิวฑฺฒนเมธี (จันทร์เต็ม). (2561). การบริหารตามหลักอิทธิบาท 4 ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์ เขต 2. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรราชวิทยาลัย.
พระมหาสุนันท์ สุนนฺโท. (2557). การพัฒนารูปแบบการจัดการศาสนสมบัติของวัดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิตย์ สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรราชวิทยาลัย.
พระสมุห์พงศธร ปภงฺกโร. (2564). การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 การบริหารงานของเทศบาลกุดจับ อำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรราชวิทยาลัย.
พล อาริยะชาติกุล. (2554). การบริหารจัดการพื้นที่วัดเพื่อปล่อยเช่า. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต (นวัตกรรมการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์) สาขาวิชานวัตกรรมการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์). คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
มยุรี วรรณสกุลเจริญ และชาญณรงค์ รัตนพนากุล. (2563). ประสิทธิผลขององค์การ. วารสารศิลปการจัดการ, 4(1), 193-204.
สมานชัย กิจวิจารณ์. (2563). การบริหารงานตามแผนยุทธศาสตร์. Journal of Roi Kaensarn Academi, 5(1), 51-63
สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดนครสวรรค์. (2564). การจัดประโยชน์ในที่ดินศาสนสมบัติกลาง และที่ดินวัดร้าง, คำขอรับงบประมาณรายรับศาสนสมบัติกลางประจำปี 2564. สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดนครสวรรค์. (อัดสำเนา)
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2557). กฎกระทรวงการแบ่งส่วนราชการสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ พ.ศ. 2557. ราชกิจจานุเบกษา, 131 (ตอนที่ 81 ก), 9.